Nedaye Iran ندای ایران

HAFT OHNE KONTAKT ZUR AUßENWELT

2009-01-14T21:28:00.000+01:00

Der Blogger Hossein Derakhshan wurde am 1. November 2008 im Haus seiner Familie festgenommen. Da sowohl seiner Familie als auch seinem Rechtsanwalt der Zugang zu ihm verwehrt wird, weiß niemand, wo Hossein Derakhshan derzeit festgehalten wird. Er durfte vier Telefonate mit seiner Familie führen, die aber jeweils nur etwa eine Minute dauerten. Das vorerst letzte Gespräch fand Ende November 2008 statt. Er könnte Folter oder Misshandlung ausgesetzt sein, während er ohne Kontakt zur Außenwelt inhaftiert ist.
Hossein Derakhshan hat sowohl die iranische als auch die kanadische Staatsbürgerschaft. Ende Oktober 2008 reiste er mit einem von der iranischen Botschaft in Paris ausgestellten Reisedokument in den Iran. Dieses Dokument brauchte er, da im Iran die doppelte Staatsbürgerschaft nicht akzeptiert wird. Im Iran schrieb er bis zum 1. November, dem Tag seiner Verhaftung, weiter an seinem Blog. Berichten zufolge wurde er im Haus seiner Familie von sechs Beamten in Zivil festgenommen, die offenbar über einen Durchsuchungsbefehl verfügten. Im Zuge der Durchsuchung wurden sein Computer und andere persönliche Gegenstände konfisziert und man brachte ihn an einen unbekannten Ort.
Berichten zufolge wird Hossein Derakhshan im Auftrag der Abteilung 1 des Revolutionsgerichts in Teheran festgehalten. Er wurde zwar nicht angeklagt, es wird aber angenommen, dass man ihn beschuldigt "die Religion verunglimpft" zu haben, wahrscheinlich in seinen Blogs.

FOLTER IN HAFT

2009-01-14T21:08:00.002+01:00

Berichten zufolge drangen am 24. November 2008 Gefängniswärter in die Zelle von Farzad Kamangar in der Abteilung 109 des Evin-Gefängisses in Teheran ein, schlugen ihn, drohten ihm mit der Hinrichtung und holten ihn aus der Zelle. Einige persönliche Gegenstände nahmen sie ebenfalls mit. Ein anderer Häftling berichtete, dass er Farzad Kamangar später an diesem Tag offenbar bewusstlos auf der Krankenstation des Gefängnisses sah. Farzad Kamangar soll mittlerweile in seine Zelle zurückgebracht worden sein.
Wenn man im Iran einen Gefangenen aus seiner Zelle holt, signalisiert dies oftmals seine unmittelbar bevorstehende Hinrichtung. Amnesty International ist daher besorgt, dass Farzad Kamangar trotz der laufenden Überprüfung seines Falls in Gefahr schwebt, hingerichtet zu werden.
Farzad Kamangar war zusammen mit Ali Heydariyan und Farhad Vakili etwa im Juli 2006 in Teheran von Angehörigen des Geheimdienstministeriums festgenommen worden. Alle drei sind iranische Kurden. Sie waren am 25. Februar 2008 unter der Anklage mohareb (in Feindschaft zu Gott) zum Tode verurteilt worden. Diese Anklage wird gegen Personen erhoben, die man beschuldigt, den Staat mit Waffengewalt zu bekämpfen und steht offenbar im Zusammenhang mit der vermeintlichen Mitgliedschaft in der bewaffneten Kurdischen Arbeiterpartei (PKK).
Ali Heydariyan und Farhad Vakili wurden zudem wegen Dokumentenfälschung zu zehn Jahren Gefängnis verurteilt. Nach iranischem Gesetz müssen sie die Haftstrafe vor der Hinrichtung verbüßen. Die Todesstrafen aller drei Männer wurden vom Obersten Gerichtshof bestätigt. Farzad Kamangars Rechtsanwalt hat aber Rechtsmittel eingelegt, um zu erreichen, dass das Todesurteil aufgehoben wird. Nach iranischen Gesetz können Todesurteile nicht vollstreckt werden, während ein Fall überprüft wird.
Vor seiner Verhandlung wurde Farzad Kamangar ohne Kontakt zur Außenwelt festgehalten, gefoltert und anderweitig misshandelt. Unter anderem wurde er geschlagen, ausgepeitscht und mit Elektroschocks gequält. Infolge der Folterungen haben seine Arme und Beine unkontrolliert zu zittern begonnen. Das Gerichtsverfahren gegen Farzad Kamangar entsprach nicht den Standards für einen fairen Prozess, und er hatte währenddessen nur unzureichenden Kontakt zu seinem Anwalt. Mehrfach und über längere Zeiträume hinweg verwehrte man ihm den Kontakt zu seiner Familie und seinem Anwalt.

GESUNDHEITSZUSTAND:MOHAMMAD SADIQ KABUDVAND, Menschenrechtsverteidiger und Journalist

2009-01-14T21:06:00.001+01:00

Mohammad Sadiq Kabudvand soll am 17. Dezember 2008 einen Herzinfarkt erlitten haben. Er wurde zur Krankenstation des Evin-Gefängnisses gebracht, aber es stand wegen eines nationalen Feiertags kein Arzt zur Verfügung. Amnesty International befürchtet, dass er keine angemessene medizinische Versorgung erhält.
Mohammad Sadiq Kabudvand ist bereits seit einiger Zeit in einem schlechten gesundheitlichen Zustand. Anfang Dezember 2008 wurde er von Ärzten untersucht, die feststellten, dass er an Schwindel und instabilem Blutdruck leidet und dass sich die schon bestehenden Probleme mit seinen Nieren und seiner Prostata verschlimmert haben. Man nimmt an, dass er im Gefängnis von einem Herzspezialisten und einem Urologen untersucht wurde. Im Mai 2008 kollabierte er dort und war circa 30 Minuten lang bewusstlos.
In den letzten Monaten hatten Ärzte des Evin-Gefängnisses gefordert, dass Mohammad Sadiq Kabudvand eine Spezialbehandlung gewährt wird, aber die Gefängnisbehörden haben ihm bisher nicht erlaubt, außerhalb des Gefängnisses behandelt zu werden. §229 der Gefängnisvorschriften besagt, dass Häftlinge in einem schlechten gesundheitlichen Zustand, der nicht im Gefängnis behandelt werden kann und Häftlinge, deren gesundheitlicher Zustand sich im Gefängnis verschlechtern würde, für einen Monat freigelassen werden sollen. Auf Empfehlung eines Arztes und unter Zustimmung des Gefängnisdirektors kann diese Zeit in einem Krankenhaus außerhalb des Gefängnisses verlängert werden.
Mohammad Sadiq Kabudvand sitzt eine zehnjährige Haftstrafe für die "Gründung einer illegalen Gruppierung" ab. Dabei handelt es sich um die kurdische Menschenrechtsorganisation "Human Rights Organization of Kurdistan" (HROK). Der 54te Abteilung des Berufungsgerichts in Teheran bestätigte das Urteil am 28. Dezember 2008. Amnesty International betrachtet Mohammad Sadiq Kabudvand als gewaltlosen politischen Gefangenen, der allein deshalb in Haft gehalten wird, weil er seine Rechte auf freie Meinungsäußerung und Vereinigungsfreiheit wahrgenommen hat - sowohl als Vorsitzender einer Menschenrechtsorganisation als auch als Journalist.

MÖGLICHE GEWALTLOSE POLITISCHE GEFANGENE

2009-01-14T20:57:00.006+01:00

Die Brüder Arash und Kamiar Alaei, die beide auf die Prävention und Behandlung von HIV und AIDS spezialisiert sind, stehen unter Anklage, "mit feindlichen Regierungen zusammenzuarbeiten".

Die Anklage ist vage formuliert und definiert nicht, was mit "Zusammenarbeit" oder "feindliche Regierungen" genau gemeint ist. Die Anklage scheint politisch motiviert zu sein und sich auf den Kontakt der Brüder zu internationalen Nichtregierungsorganisationen zu gründen, der ein Bestandteil ihrer Arbeit zur Prävention und Behandlung von HIV/ AIDS ist.
Amnesty International befürchtet, dass die Brüder gewaltlose politische Gefangene sind. Wenn sie schuldig gesprochen werden, könnten sie zu bis zu zehn Jahren Gefängnis verurteilt werden.
Arash und Kamiar Alaei werden seit ihrer Festnahme am 22. Juni 2008 in Haft gehalten und befinden sich zur Zeit im Evin-Gefängnis. Iranischen Quellen zufolge haben sie bisher zwar regelmäßigen Kontakt zu ihren Familien, aber sehr wenig Kontakt zu ihren Anwälten, und obwohl sie nach iranischem Recht berechtigt wären, auf Kaution freigelassen zu werden, gewährte man ihnen noch keine Kautionsanhörung. Die Brüder befanden sich vier Monate ohne Anklage in Haft.
Arash und Kamiar Alaei sind aufgrund ihrer Arbeit in der HIV/AIDS-Prävention und -Behandlung sehr bekannt, besonders durch die Arbeit zur Prävention bei DrogenkonsumentInnen. Beide Ärzte sind im Zusammenhang mit ihrer Arbeit ins Ausland gereist. Dr. Kamiar Alaei ist Doktorand an der Albany School of Public Health der State University of New York (SUNY). Er hat seinen Master in Internationaler Gesundheit an der Harvard University gemacht. 2008 wurde er von der in den USA ansässigen Nichtregierungsorganisation "Asia Society" als Mitglied aufgenommen. In der Begründung heißt es, dass er "einer von 23 neuen Mitgliedern ist, die zu den vielversprechendsten richtungsweisenden Persönlichkeiten und jungen Führungskräften im asiatisch-pazifischen Raum gehören". Dr. Arash Alaei ist der ehemalige Direktor der Internationalen Ausbildungs- und Forschungsgesellschaft des Iranischen Forschungsinstituts für Tuberkulose und Lungenkrankheiten. Es ist nicht bekannt, dass die beiden Männer politisch aktiv sind.

جایزه‌ی "سیمون دوبو و ار" برای کمپین یک میلیون امضا

2009-01-14T20:37:00.003+01:00

صد و یکمین سالگرد تولد سیمون دوبوار، فمینیست فرانسوی، جایزه یادمان وی به کمپین یک میلیون امضا در ایران تعلق گرفت.
این جایزه به‌خاطر «حرکت شجاعانه و اصولی» زنان ایران برای تغییر قوانین تبعیض‌آمیز به این کمپین اهدا شد.

دومین جایزه‌ی "سیمون دوبوار" به خاطر شجاعت و ابتکار عمل زنان ایرانی در مبارزه برای رسیدن به برابری جنسیتی به “کمپین جمع‌آوری یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض‌آمیز“ تعلق گرفت.

این جایزه به ابتکار جولیا کریستوا، فیلسوف فمینیست فرانسوی، از سال گذشته و به‌خاطر صدمین سالگرد تولد سیمون دوبوار
پایه‌گذاری شد. کریستوا جایزه‌ی "سیمون دوبوار" را برای زنان و حرکت‌هایی که در شرایط مخاطره‌آمیز به مبارزه با تبعیض علیه زنان می‌پردازند، در نظر گرفت.

اولین جایزه، درنهم ژانویه‌ی سال ۲۰۰۸ میلادی و هم‌زمان با صدمین سالگرد تولد سیمون دوبوار به طور مشترک به تسلیمه نسرین، نویسنده‌ی بنگلادشی، و آیان هرسی علی، نماینده‌ی افریقایی‌الاصل سابق پارلمان هلند، اعطا شد.

امسال هیئت داوران جایزه‌ی "سیمون دوبوار" که متشکل از بیست فمینیست از سراسر جهان است، بعد از ماه‌ها بررسی و تحقیق، کمپین یک میلیون امضای ایران را مستحق دریافت جایزه‌ی سال ۲۰۰۹ دانست.

جولیا کریستوا علت انتخاب امسال هیئت داوران را «شجاعت و ابتکار عمل» کمپین دانسته و می‌گوید: «این حرکت بسیار شجاعانه و اصولی است و برای رسیدن به آزادی حقوقی زنان تلاش می‌کند. فعالان این کمپین علیه تبعیض‌هایی که در قوانین ایران نسبت به زنان وجود دارد مبارزه می‌کنند و ما می‌خواهیم از طریق این جایزه همبستگی خود را با زنان ایرانی اعلام کنیم».
نسرین ستوده، حقوقدان و یکی از کنشگران کمپین یک میلیون امضا، در پاسخ به اعلام همبستگی فمینسیت‌های جهان با زنان ایرانی می‌گوید: «من به عنوان کسی که افتخار دفاع از بسیاری از فعالان این جنبش را در ایران داشته‌ام، ضمن تشکر از خانم جولیا کریستوا در این اعلام همبستگی، اعلام می‌کنم که تعلق چنین جوایزی به چنین جنبش‌هایی در سراسر جهان بسیار کمک می‌کند.
در جامعه‌ای که فعالان این کمپین به اتهام انجام عمل غیرقانونی مورد تهمت، ممنوع‌الخروجی، بازداشت، زندان و حتا شلاق قرار می‌گیرند، در گوشه‌ای دیگر از جهان انسان‌های فرهیخته‌ای هستند که هم حرکت آنها را می‌ستایند و هم به این تلاش آنها جایزه اعطا می‌کنند. بنابراین شما می‌بینید که این قضاوت جهانی چه قدر می‌تواند در بالندگی این حرکت در کشورهای مختلف و از جمله ایران موثر باشد».
به گفته‌ی جولیا کریستوا، مراسم اهدای این جایزه قرار است در ۲۱ ژانویه در پاریس برگزار شود. وی با اشاره به ممنوعیت خروج برخی از فعالان کمپین، اظهار امیدواری می‌کند که اعضای این حرکت بتوانند در روز اهدای جایزه در مراسم حضور داشته باشند. او می‌گوید: «ما برای ۲۱ ژانویه مراسم اهدای جایزه را ترتیب داده‌ایم و امیدواریم که اعضای کمپین بتوانند برای دریافت این جایزه حاضر شوند. ما منتظر دیدار آنها هستیم».
از دیگر اعضای هیئت داوران جایزه‌ی "سیمون دوبوار"، می‌توان از آلیس شوارتزر، فمینیست آلمانی، و سیلویا بون دوبوار، سردبیر مجله‌ی "اما" و دخترخوانده‌ی سیمون دوبوار، کلود لانزمن، مدیر مجله‌ی "عصر مدرن" که سیمون دوبوار و ژان پل سارتر پایه‌گذار آن بودند، یولاندا پاترسون، مسئول انجمن سیمون دوبوار در دانشگاه کالیفرنیا، و چندین نویسنده و فعال سرشناس دیگر فمینیست نام برد.

اینجا میتوانی جان آدمی را به ارزانترین ارقام خریداری کنی

2009-01-10T19:35:00.000+01:00

خبرگزاری حکومتی مهر: سه شنبه گذشته رئیس شورای شهر در جلسه شورا از آنچه که در روزهای جمعه در مناطق اطراف بازار سنتی تهران دیده بود ابراز شرمساری کرد. به دنبال این اظهارات خبرنگار مهر بر آن شد تا از وقایعی که در این منطقه اتفاق می افتد گزارشی تهیه نماید.
نزدیک ظهر بود که به بازار سنتی تهران رسیدیم. بازار تهران تعطیلی نمی شناسد.جمعه و شنبه ندارد. مثل همیشه خدا شلوغ است و پر رفت و آمد. تا به انتهای بازار برسی کلی حرف جور واجور می شنوی. این حرفها حکم آماده باش را برایت دارند. خرواری از اتفاقات بدی که رئیس شورای شهرهم جرات بیانش را ندارد. نباید هم داشته باشد. مگر من دارم؟ همین اول کار می فهمی که توصیه های چمران پر بیراه نبوده است. اینجا از هر کسی که سراغ خرابه های بازار را می گیری خیره نگاهت می کند و دلسوازنه می گوید: " شما آنجا نروی بهتر است. "
- چرا؟
- خطرناک است.
این را یکی از محلی ها می گوید. دیگری هم با او هم عقیده است. می گوید: " ما که بچه همین محلیم جرأت نداریم به آنجا نزدیک شویم. "
یکی از مردان محل که 45 ساله می زند و به گفته خودش از قدیمی های محل است می گوید: " یکی از محله های شرقی بازار که چسبیده به آن قرار دارد و به محله ... معروف است. "
رفیقش حرفهایش را تائید می کند و به من هشدار می دهد که " یکی از خطرناک ترین محله های بازار همین منطقه ایست که شما می خواهی بروی. وقت میشه که عابران رو به زور داخل مخروبه ها می کشند و مورد آزار و اذیت قرار می دهند، طوری که دیگر کسی از محلی های منطقه جرأت رفت و آمد به آنجا را نمی کند. "
همین حرفها کافی است تا بیشتر کنجکاو شوی که در آنجا چه می گذرد. به رغم توصیه این فرد محلی به منطقه ممنوعه می رویم. در طول مسیر و میان کوچه پس کوچه های تنگ و باریک مردانی را می بینی که بیشتر غیر بومی و افغانی اند. مردانی خمیده و خسته که بی هدف در کوچه ها پرسه می زدند و انگار که منتظر چیزی یا کسی هستند و هر چه به غروب نزدیک تر می شود این انتظار نمود بیشتری پیدا می کند.
مردهای دژم و خاموش. مردهای مرموز و پر سئوال. مردهایی که برایت هر کدامشان علامت سئوالی هستند متحرک که مدام از سر کوچه سرک می کشیدند و با اشاره های چشمی که خاص خودشان است و تو چیزی از آن سر در نمی آوری به سمت دیگر کوچه می روند. می ترسی و هر قدمت ترسی است فرو خورده. گاه گاه خلوت خاموش کوچه را غرش چند موتورسوار که با سرعت بالا می رانند و صورت خود را با شال گردنهای تیره پوشانده اند، فرو می ریزد. موتور سوارها به آنها که کنار کوچه ایستاده اند به سرعت مطالبی را می گویند و می گذرند.
هر کوچه مملو از خانه های ویران شده ایست که در خرابی خاموش و تاریکش خمیده مردی می بینی داغان و پریشان که در میانه ای از دود و مصیبت و فلاکت گرفتار آمده است. مردان و زنان آفتاب سوخته ای که سالها آوارگی و در به دری از ظاهر در هم فرو ریخته شان پیداست.
یکی از آنها که شهرستانی است و این را می توانی از لهجه اش بفهمی می گوید: اینجا هرچی دلت بخواهد هست. ازهمه جور بنگ بگیر تا آدم مشنگ. یکیش خود من... آویزون آویزون...!
می خندد و خنده اش طعم گس فلاکت زده انسانی را دارد که تمام پولی را که از راه باربری بدست آورده خرج هناق می کند.
در کوچه پس کوچه های خرابه های پشت بازار تهران، مرگ جان آدمها را تجارت می کند. شیشه، کراک، حشیش، هروئین و صد جور دیگر مواد کوفتی و لعنتی متاع بازار مرگ است. تجارت خانه مرگ را اینجا خرابه های تاریک و مرموزی رقم می زند که در میان آنها می توانی جان آدمی را به ارزانترین ارقام خریداری کنی.
با نزدیک شدن خورشید به خط خاکستری افق به تعدادعابرها افزوده می شود و آنها را می بینی که در گروههای 2 نفره و 3 نفره در حالی که با چشمهایشان تمامی کوچه را می پاییدند و در صورتشان قطرات ریز عرق خودنمایی می کند می آیند و می روند و هر آمدن و رفتنی ترس تو را شدیدتر می کند.
قیافه ها ترسناک است. بهم ریخته و دژم. گاهی عبوس و اخم آلود گاهی خوشحال و شاد که برق قرمزی از چشمانشان بیرون می زند و ترس عجیبی توام با وحشت تو را مچاله می کند.
در میان آنها دیدن زن و دختری محلی با چهره های آفتاب سوخته که قیافه شان به کولیها می زند، تو را به پرسش وا می دارد. در دستانشان بسته ای می بینی مرموز. می خواهی از آنها سئوالی بپرسی که به چشم بر هم زدنی غیبشان می زند.
فروشنده ای دوره گرد که درکوچه مشرف به این محله، تنقلات می فروشد. فروشنده کاپشن مشکی چرک تاب خود را که از کثیفی به قهوه ای می زد تا صورت بالا کشیده است و زیر لب چیزی را زمزمه می کند. نزدیکتر که می شوی می شنوی که انگار می گوید: " از اینجا بروید! اینجا خطرناک است و جای خانمی مثل شما نیست. اینهایی که می بینی بیشترشان معتادند و در روزهای خلوت به اینجا می آیند و دسته جمعی مواد مخدر مصرف می کنند. "
دوره گرد ادامه می دهد که این جماعت خلافهای دیگری هم مرتکب می شوند که نمونه اش همین رفت و آمدهای مشکوک زنان کولی است .
درست نظیراتفاقی که دریکی ازخیابانهای اطراف بازارمی افتد و درآن هر روز صبح مردان معتاد و زنان کولی توسط گروههای پاکسازی بهزیستی و شهرداری جمع آوری و پراکنده می شوند و دوباره شب هنگام در مخروبه های تاریک و سرد که موشهای فاضلاب از دیوار های آن بالا و پایین می روند گرد هم می آیند و برای لحظه ای نشئه شدن وانجام شنیع ترین اعمال ممکن را به ارازنترین قیمتها تجربه می کنند.
تمام منازل مسکونی اینجا ویرانه است. طوریکه 10 خانه کنار هم طوری خراب شده که همه خانه ها به هم راه دارند و جز معتادان در این خانه ها ساکن نیستند
اگرچه تو این جماعت معتاد را به خاطر پیچ درپیچ بودن کوچه ها و طولانی بودن حیاط خانه های مخروبه کمتر می بینی و بیشتر عابران مردان معتادی هستند که در کوچه پرسه می زنند.
اینجا خرابه های بازار تهران است. جایی که هر چه در آن پیشتر می رویم هراسنان تر می شویم و برای احتیاط مجبوربودیم مدام به عقب برگردیم و صبر کنیم تا عابران از ما جلو بیفتند چون به گفته یکی از محلی ها ممکن بود ناگهان چند نفر بر سرت بریزند و خفتت کنند و راه فراری هم البته در میان این کوچه فرسوده نیست.
حالا دیگر به کوچه لرها رسیده ایم. تمام کوچه پر است از مردان و پسران جوانی که از خانه های مخروبه که درهایشان از زنگ زدگی به زحمت باز و بسته می شود بیرون می روند و یا داخل می شوند. چند تایی از آنها که کاپشن های بادی با اشکال عقرب و جمجمه پوشیده اند کنار در خانه ای مخروبه ایستاده و گپ می زدنند و دیگر نمی توانی پیشتر بروی. جماعت نشئه ای که روبرویت ایستاده با نگاه های دلهره آورشان بی هیچ کلامی می خواهند که تو هر چه زودتر محل را ترک کنی.

حجاب؛ تصویر: پاسخ دندان شکن دختران ایرانی به آخوندها

2009-01-10T19:31:00.000+01:00

تجمع دانشجویان دانشگاه شیراز: مرگ بر دیکتاتور

2009-01-10T19:23:00.000+01:00

خبرنامه امیرکبیر: در پی بازداشت لقمان قدیری، عبدالجلیل رضایی، کاظم رضایی و محسن زرین کمر، ۴ تن از فعالان سیاسی دانشگاه شیراز، گردهمایی اعتراضی از ساعت ۱۱ امروز یکشنبه ۱۵ دی ماه در این دانشگاه بر پا شده است.
در آغاز این گردهمایی دانشجویان شرکت کننده که تصاویری از دانشجویان بازداشت شده را در دست داشتند با سردادن شعارهایی همچون: “دانشجوی زندانی آزاد باید گردد” ، “گر تیر و فتنه بارد جنبش ادامه دارد” ، “مرگ بر دیکتاتور” ، “پینوشه پینوشه ایران شیلی نمیشه” از دانشجویان بازداشت شده حمایت نمودند و خواهان آزادی این دانشجویان شدند.
در ادامه یکی از دانشجویان در میان جمع حاضر شد و پیرامون علت دستگیری و بازداشت این دانشجویان توضیحاتی داد و خواستار آزادی بی قید و شرط دانشجویان و همچنین برداشته شدن احکام انضباطی صادر شده برای ۲۷ نفر از دانشجویان دانشگاه شیراز شد.
دانشجویان معترض سپس با سردادن شعار مرگ بر دیکتاتور از دانشگاه خارج شدند و پس از قریب به نیم ساعت به داخل دانشگاه بازگشتند.
لازم به ذکر است که از صبح امروز حضور افراد لباس شخصی و عوامل امنیتی در سطح دانشگاه مشهود است و حتی این مساله منجر به درگیری دانشجویان با برخی از این افراد شده است.همچنین ارتباط اینترنتی در سطح دانشگاه قطع شده است.
دانشجویان معترض اعلام کرده اند که در صورت عدم آزادی دانشجویان بازداشت شده به سمت ساختمان مدیریت دانشگاه حرکت خواهند کرد و آن را به تصرف خود در خواهند آورد.
بازداشت چهار دانشجوی دانشگاه شیراز توسط اداره اطلاعات
عبدالجلیل رضایی، کاظم رضایی، محسن زرین کمر و لقمان قدیری گل تپه، ۴ دانشجوی دانشگاه شیراز، که در روز پنج شنبه به اداره اطلاعات شهر شیراز احضار شده بودند، ساعت ۸ صبح امروز شنبه، پس از مراجعه به این نهاد توسط مامورین بازداشت شدند.
در احضاریه های این دانشجویان اتهام وارده به آن ها اقدام علیه امنیت ملی و توهین به مسئولین نظام عنوان شده است.
از لحظه بازداشت این دانشجویان هیچ اطلاعی از وضعیت آن ها در دست نیست و تلاش های فعالین دانشگاه شیراز برای تماس با آن ها و اطلاع از وضعیت آن ها بی ثمر بوده است.
بنا بر اخبار ارسالی از دانشگاه شیراز، دقایقی پیش از سوی اداره اطلاعات شیراز با خانواده دانشجویان بازداشت شده تماس گرفته شده و به خانواده های آنان گفته شده که هنوز برای این دانشجویان پرونده تشکیل نشده و تا زمان تشکیل پرونده و رسیدگی به آن، این دانشجویان باید در بازداشت به سر ببرند.
لازم به ذکر است که هم اکنون جو دانشگاه شیراز به شدت ملتهب می باشد و دانشجویان تهدید کرده اند که در صورت عدم آزادی فوری آنان، دست به تحصن و اعتصاب غذا خواهند زد.

2009-01-10T19:18:00.000+01:00

به راستی زنان ایران چه گناه نابخشودنی مرتکب شده اند؟

2008-12-27T22:51:00.002+01:00

یک مشکل مهم در جمهوری اسلامی ایران که همه واقفند جمهوری نیست و در اصل بنیادگرایانه اسلامیست، اینست که عده ای سعی دارند بقایای فقه عهد عتیق را که عینا" در قوانین اسلامی هم تکرار شده است،همچنان احیا کنند،برای مثال مجازاتهای بدنی، بریدن اعضا،سنگسار،شلاق و ...
ولی مسئله اینجاست که این قوانین ضد انسانی مربوط به گذشته های دوری است که شاید اینگونه مجازاتها در زندگی قبیله ای قابل توجیه بوده!(گرچه جای سؤال بسیارست) نه در این دوران که اینگونه اعمال با منزلت و کرامت انسانی در تغایر کامل قرار دارد.
انسانهای امروز باید تحت حمایت شرایط انسانی حقوق بشر زندگی کنند و این مهم از حقوق مسلم شهروندان هر جامعه ای است.
متأسفانه در طول یکسال گذشته طبق آمار اعلام شده در ایران حدود سیصد نفر اعدام شده اند که بسیاری از این اعدامها در ملأ عام انجام شده و حتی در کمال تأسف دراین میان جوانانی را می بینیم که در سنین کودکی یا نوجوانی مرتکب خطا شده و درعوض اینکه در محیطی سالم تحت آموزش های مناسب قرارگیرند،سالهای نوجوانی را در حبس با مرگ روزانه گذرانده و در عنفوان جوانی به نام قصاص جنایت جان از تن جوانشان می گیرند.
امروزه بیش از یک صد هزار نفر ممنوع از ادامه تحصیل،ممنوع از معامله ویا خروج از کشور هستند و این بمعنی زندانی به بزرگی ایران است،و در کنار همه اینها ستیز با 35 میلیون زن ایرانی به اسم اسلام و به جرم نخواسته زندگی در حکومت اسلامی به اجبار در محدودیت های شدید و ناروا زندگی می کنند.
بسیارند کسانی که درموارد مختلف قربانی این رژیم زن ستیز اسلامی شده اند وچه ها بر آنان رفته ...
کسانی که می توانستند عاشقانه وطن را دوست بدارند و در هر گوشه از ایران باعث حرکت چرخ پیشرفت آن سرزمین گردند.
بسیارند زنان و دخترکانی که قربانی احکام اسلامی شده اند و کمتر از آنها یاد میکنند،در میان این جنس دوم حکومت اسلامی،چه بسیار کسانی که همسرانشان به چوبه دار سپرده شده اند و سرپرست کودکان بی پدر هستند.
بسیارند زنانی که در زندانها در انتظار اجرای حکم وحشیانه سنگسارند.
بسیارند کسانی که در کودکی مورد زنای محارم قرارگرفته اند و چه مظلومانه به چوبه دار سپرده شده اند.
کم نیستند کودکانی که در قتل عام های عقاید سیاسی پدر و مادر از دست داده و در سختی رشد کرده اند.
چه بسیار زنانی که برای نان تن میفروشند،برای نان وجود با ارزششان را مایه آرامش آنگونه مردانی می کنند که از زن هیچ نمی دانند جز تن.
کم نیستند زنانی که دست خواهرانشان را میگیرند که تن نفروشند و اینک انگ میخورند که وطن میفروشند.
بسیارند دخترکانی که برای تهمتی ناروا در گور سرد خوابیده اند و قربانی پدران و برادران کوته فکری هستند که به قتلهای ناموسی دست می زنند.
کم نیستند زنانی که به دست کوته فکرانی که زن را بر اساس تبلیغات اسلامی اغوا کننده مردان میدانند،قصابی شده اند.
بسیارند دخترکان جنوب و شمال و شرق و غرب میهن که به دلیل آنچه اسلام اجازه فرموده آنها را جز وسیله ای برای استفاده ندیده اند و ظلم بسیار بر آنها رفته تا اقدام به خودسوزی و خودکشی کرده اند.
و بسیارند قربانیان اسلامی در وطن و این روایت سخت،همچنان ادامه دارد.
همانطور که هر روز می بینیم و میشنویم که چه ها بر زنان ما میرود،از تجاوز به حرمت دانشجویی در ساحت مقدس تحصیل تا تجاوز و قتل زنان تحصیلکرده و برابری خواه دراوین ،یا بازداشتگاه امر به معروف.

لیلا صدیق آرا
از شورای شاخه بیلفلد حزب مشروطه

حق دانشجویان تحصیل است نه بازداشت

2008-12-16T19:11:00.007+01:00

چهار دانشجوی بازداشت شده که به حکم محرومیت از تحصیل خود معترض بودند، درخطر شکنجه و بدرفتاری هستند.
۶ آذرماه ۱۳۸۷- کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران امروز اعلام کرد که سلامتی و جان۴ دانشجوی دانشگاه علامه طباطبایی که در جریان تحصن دراعتراض به احکام محرومیت از تحصیل خود بازداشت شدند، در خطر است.
مهدیه گلرو، صادق شجاعی، سعید فیض الله زاده و مجید دری، چهار دانشجویی هستند که روز شنبه دوم آذرماه دست به تحصن زدند. در ساعات اولیه بامداد روز سه شنبه ۲۵ آذرماه، نیروهای امنیتی با حمله به دانشجویان و سایر حامیان آنها، این۴ دانشجو را بازداشت کردند.
هادی قائمی سخنگوی کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت: "ما نگران این هستیم که این دانشجویان مورد ضرب و شتم و شکنجه قرار بگیرند." وی اضافه کرد که "بازداشت، تعلیق و محرومیت از تحصیل، پاسخ دانشجویانی نیست که در جستجوی ابتدایی ترین حقوق خود هستند."
روز شنبه دوم آذرماه، این ۴دانشجو در دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه علامه طباطبایی دست به تحصن زدند. به گزارش شاهدان، مرتب به تعداد نیروهای امنیتی حراست در اطراف این دانشجویان اضافه می شد و دو ماشین پلیس نیز در مقابل درب دانشگاه مستقر شده بودند. نیمه های شب حدود ۲۵نفر به این دانشجویانی که در حیات دانشگاه خواب بودند حمله کرده و با فحاشی و کتک آنها را از دانشگاه بیرون کردند و به درب دانشگاه قفل زدند، اما تحصن آنها در مقابل درب دانشگاه ومتعاقبا با کمک دانشجویان در داخل دانشگاه ادامه یافت و خانواده های آنها برای حمایت به آنها پیوستند.در ساعت یک بامداد روز سه شنبه نیروهای امنیتی آنها را بازداشت و گلرویه را به بازداشتگاه وزرا و ۳ نفر دیگر را به یکی از کلانتری های تهران برده و تحویل پلیس امنیت دادند. در حال حاضر این ۴ دانشجو در زندان اوین هستند.
در سه سال گذشته بیش از۳۰۰ دانشجو در ایران صرفا بخاطر ابراز عقیده در باره وضعیت دانشگاههای خود، از تحصیل محروم و بسیاری ازآنان از دانشگاه اخراج شده اند.
۸ دانشجوی دانشگاه علامه طباطبایی از جمله این ۴ دانشجوی بازداشت شده، بدنبال برگزاری انتخابات انجمن اسلامی این دانشگاه در اردیبهشت ماه ۱۳۸۶به دستور رئیس دانشگاه؛ حجت الاسلام شریعتی، به دانشگاه ممنوع الورود شدند. متعاقب آن، این ۸ دانشجو به کمیته انضباطی دانشگاه فراخوانده شده و حکم محرومیت از تحصیل دریافت کردند.
دانشجویانی که به این ترتیب از تحصیل محروم شده بودند کمیته حق تحصیل تشکیل داده و تلاشهای قانونی برای احقاق حق خود را پی گرفتند که از جمله نامه نگاری با وزیر علوم بود. اما همه این تلاشها بی پاسخ ماند. در هشتم آبان ماه ۱۳۸۶تجمع دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی در حمایت از حق تحصیل این دانشجویان به خشونت کشیده شد و بدنبال آن محرومیت های قطعی۴ ترم که به معنای اخراج قطعی آنها از دانشگاه بود برای آنها صادر شد.
عسل اخوان؛ یکی از دانشجویان محروم از تحصیل علامه طباطبایی ضمن اعلام خبر انتقال این دانشجویان به اوین به کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت:"صدای دانشجویانی که در جستجوی حق تحصیل خود هستند با انتقال۴ دانشجو به اوین خاموش نمی شود." ایشان اضافه کردند که " چگونه می توان محرومیت از تحصیل صدها دانشجوی جوانی را که با هزاران امید و سختی به دانشگاه می آیند، توجیه کرد؟ آیا کسی نیست که به آثار مخرب فردی و اجتماعی این موضوع توجه کند؟ چگونه می توان اخراج رشید اسماعیلی؛ دانشجوی فوق لیسانس حقوق بشر را که فقط دفاع از پایان نامه اش باقی مانده با حکمی که هیچ دلیلی در آن ذکر نشده ، پذیرفت؟ ما قطعا برای دستیابی به این حق خود پایدار و کوشا هستیم."
کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران از مقامات ایرانی خواستار آزادی فوری این دانشجویان و همه دانشجویانی شد که در زندان بسر می برند چرا که بازداشت آنها نقض آشکار حقوق بشر است.
هادی قائمی سخنگوی کمپین اعلام کرد "مقامات ایرانی به خوبی به تعهدات و الزامات بین المللی خود در باره حق تحصیل شهروندان آگاهند. آنها باید به چنین عملیاتی که ناقض حقوق دانشجویان است، پایان دهند. دختران و پسران جوانی که چیزی جز حق خود در آزادی بیان و اندیشه در آموزش نمی خواهند.

شهناز غلامي بدون وکيل در زندان است

2008-12-16T12:48:00.000+01:00

محمدعلي دادخواه، وکيل دادگستري، در مصاحبه با روز تاکيد مي کند شهناز غلامي فعال آذربايجاني، که يک ماه از ‏بازداشت وي مي گذرد، هم اکنون وکيل ندارد و با توجه به فوت همسر و کوچک بودن فرزندش، کسي نمي داند از چه ‏راهي بايد به وي از نظر حقوقي کمک رساند. ‏
دادخواه مي گويد: بنده در دور جديد بازداشت خانم غلامي، وکالتي از طرف خودايشان يا خانواده شان ندارم و براي پي ‏گيري حقوقي پرونده اين وکالت بايد از سوي خانواده يا خود موکل، داده شود. اما در خصوص پرونده قبلي که در دادگاه ‏انقلاب تبريز مطرح بود وکيلشان بودم. ‏
وي با اشاره به کيفرخواستي که از سوي دادگاه انقلاب تبريز صادر شده بود خاطرنشان مي کند: اتهام اقدام عليه امنيت ملي ‏و نشر اکاذيب از طريق حضور در راهپيمايي ها و مقاله هاي متعددي که برخي از آنها منتشر شده، برخي وبلاگ نوشت ‏بوده و برخي نيز اصلا منتشر نشده بود (و ماموران از خانه ايشان جمع آوري کردند)، به ايشان وارد شده بود. همچنين ‏دادگاه نسبت به همکاري با نهضت آزادي و نيز گروه هاي تجزيه طلب تاکيد داشت.‏
محمدعلي دادخواه با اشاره به اساسنامه نهضت آزادي که اعتقاد به تماميت عرضي ايران دارد، جمع اين دو اتهام را غير ‏ممکن دانست و آن را مردود تلقي کرد. ‏
اين عضو کانون مدافعان حقوق بشر همچنين با اشاره به اينکه شهناز غلامي داراي دختر ده ساله اي است که سرپرستي جز ‏مادر ندارد، مي افزايد: رسالت دستگاه قضا انتقام گيري يا تنبيه نيست. بلکه اجراي عدالت و انصاف است. بنابراين رعايت ‏حقوق عمومي در هر پرونده انتظاري است که از اين دستگاه مي رود. در مورد ايشان نيز جهت جلوگيري از هزاران آسيب ‏اجتماعي که دختر ده ساله اش را تهديد مي کند، که هم از داشتن نعمت پدر محروم است و هم اينک مادرش در بازداشت به ‏سر مي برد، بايد چاره ديگري انديشيده شود. به نظر من با هر قرار ديگري دادگستري مي تواند ايشان را آزاد کرده و اگر ‏ضرورتي تشخيص داد، به دادگاه فرا بخواند.‏
شهناز غلامي وب نگار، روزنامه نگار و عضو انجمن روزنامه نگاران زن (رزا) است که در تاريخ 19 آبان ماه امسال ‏بازداشت شد و هم اکنون در زندان تبريز به سر مي برد. وي همچنين از سال 1368 تا 1373 به مدت پنج سال زنداني ‏سياسي، بود، در مرداد86 نيز يک ماه را در بازداشت به سر برد و در شهريور ماه 87 حکم شش ماه حبس تعزيري به وي ‏ابلاغ شد.‏
شهناز غلامي مقاله هاي متعددي در مورد حقوق زنان و نابرابري هاي جنسيتي منتشر کرده و سازمان گزارشگران بدون ‏مرز در تاريخ يکم آذرماه87 با انتشار بيانيه اي دستگيري وي را محکوم نموده است. ‏
بسياري از فعالان زن تاکنون به نحوه دستگيري وي و خشونتي که با بازداشت وي به دختر ده ساله اش که از داشتن پدر نيز ‏محروم است روا شده، اعتراض کرده اند. ‏
شهناز غلامي چندي پيش در يکي از مقاله هايش نوشته بود: من بعنوان يك ‍ژورناليست كه سالهاست براي تحقق دموكراسي ‏و حقوق و برابري در تمامي جنبه هايش اعم از برابري ملي، برابري زن و مرد، برابري اقتصادي، و... تلاش مي كنم، با ‏وجود همه فشارها و سركوبها همچنان به فعاليت هاي اطلاع رساني خود در زمينه هايي كه لازم بدانم، ادامه خواهم داد. ‏اميدوارم برغم همه كاستي ها، و نقص هايي كه دارم با كلماتي كه هرگز قادر نيستند تمام حقيقت پديده ها را بيان كنند، بتوانم ‏گامي هر چند كوچك در اين مسير سبز بردارم. ‏

روز مادر مبارک

2008-12-16T12:40:00.003+01:00

شادباشهاي روز مادر زير چكمه هاي سنگين امنيتي

فضاي امنيتي شهر در محدوده ميرداماد و شريعتي تمام آذر ماه روند رو به رشدي را پشت سر گذاشته است و بر هيچ كس پوشيده نيست كه اين فضاي رعب و وحشت با انواع متفاوتي از ماموران حكومتي به دليل فراخوانهاي مكرري است كه جنبش مردمي ما هستيم اعلام نموده است .از هفته پيش اين فضا به شدت هر چه تمامتر امنيتي و پليسي بود و پس از نيم روز دوشنبه ۲۵ آذر همزمان با روز مادر اين فضا با حضور بي سابقه هزاران مامور در اطراف ميدان مادر و خيابان ميرداماد و ساير خيابانهاي منتهي به شريعتي و ظفر شديدتر شده است. در دو سوي خيابانهاي مذكور ماشينهاي بدون آرم مربوط به نيرهاي امنيتي پارك شده و به هيچ كس اجازه ايست نمي دهند.موتورسواران لباس شخصي ، ماموراني كه دزدانه به تعقيب رهگذران مي پردازند ،ماموران انتظامي و پليسهاي زن چادر به سر در گروههاي۴ و پنج نفره همه جا در چهار سوي ميدان و زير تنديس مادر در كوچه ها و خيابانهاي فرعي در مركز ميدان ايستاده اند و جلوي گرد هم آمدن مردم را مي گيرند. بازداشتها و دستگيريها چون هميشه بي دليل همچنان ادامه دارد . با اين همه مردم زير لب "ما هستيم" و " روز مادر مبارك" گويان در همه جاي ميدان ايستاده اند. وحشت در چهره ماموران و اميد در چهره مردم موج مي زند . پنهان و آشكار همه مي دانند كه آنچه امشب در ميدان مادر مي گذرد همه نشانه هاي وحشت بر تن بيمار حكومتي است كه از "مردم" مي ترسد و پايان عمر ننگين خود را در "ما شدن مردم" مي داند.

ما هستيم

ارعاب و تهدید مقامات امنیتی درآستانه جشنهای كریسمس

2008-12-16T12:36:00.002+01:00

مقامات امنیتی و انتظامی همانند سالهای گذشته موج تهدیدات و فشارها خود را برعلیه نوكیشان وایمانداران مسیحی در چندی از شهرهای ایران آغاز كرده اند.

به گزارش شبكه خبر مسیحیان فارسی زبان، با فرا رسیدن سالروز تولد خداوندمان عیسآی مسیح و آغاز جشنهای كریسمس و سال نو میلادی در بین كلیساها و ایمانداران مسیحی باز هم شاهد آن هستیم كه مقامات امنیتی و انتظامی همانند سالهای گذشته موج تهدیدات و فشارها خود را برعلیه نوكیشان وایمانداران مسیحی در چندی از شهرهای ایران آغاز كرده اند.
در طی روزهای های گذشته مقامات امنیتی و اطلاعاتی در چندی از شهرهای كشور از جمله تبریز، شیراز و سنندج ، جمعی از ایمانداران و نوكیشان مسیحی را به ادارات اطلاعات استان فراخوانده و با تهدید و گرفتن تعهد كتبی از آنان خواسته شد تا از برگزاری هرگونه مراسمی با عنوان جشنهای كریسمس و اجتماعات و گردهمایهای مسیحی خود داری كنند .
به گزارش FCNN ، در شهر تبریز با احضار چند تن از اعضای كلیسای خانگی "نجات" به اداره اطلاعات استان ضمن متهم ساختن آنان به ترویج مسیحیت و همكاری با بیگانگان خارج از كشور، آنان را مورد تهدید و ضرب و شتم قرار داده و پس از گرفتن تعهد مبنی بر عدم برگزاری اجتماعات مسیحی در خانه ها و ارتباط با رهبران كلیسا ، سپس آنان را آزاد كردند.
مامورین وزارت اطلاعات در شهر شیراز نیز تعدادی از اعضای یک کلیسای خانگی را فراخوانده و با اعمال فشار و بازجویی های طولانی و اخذ تعهد کتبی از آنان به منظور كنترل بیشتر ایمانداران مسیحی خواستار عدم ارتباط آنان با رهبران کلیسا و سایر اعضای کلیسا شد.
همچنین طبق گزارش دریافتی از سنندج نیز در هفته گذشته با احضار شبان و چندی از نوكیشان مسیحی از سوی اداره اطلاعات استان از برپایی هرگونه اجتماعات ومراسم جشن كریسمس منع و به آنان هشدار داده شد.
لازم به یاد آوری است، در بخشی از ماده ۱۸ اعلامیه جهانی حقوق بشر آمده ، هر كس حق دارد نسبت به "اجرای مراسم دینی و تعلیمات مذهبی چه بصورت خصوصی و یا بطور عمومی" از این امتیاز برخوردار باشد.
شبكه خبر مسیحیان فارسی زبان، ضمن ابراز نگرانی از اعمال فشار مضاعف و غیرانسانی بر هموطنان مسیحی، به جهت رفع محدودیت و برخورداری از برگزاری مراسم های عبادتی در سالروز تولد یگانه خداوند محبت عیسی مسیح، از کلیه سازمان های حقوق بشری همیاری می طلبد.

احضار و تعیین قرار کفالت برای پرستو الهیاری و عالیه مطلب زاده

2008-12-16T12:33:00.001+01:00

-تغییر برای برابری: پرستو الهیاری، از اعضای کمپین یک میلیون امضا، روز دوشنبه 17آذرماه بعد از بازپرسی در شعبه یکم دادیاری امنیت دادگاه انقلاب مورد بازپرسی قرار گرفت و برای وی قرار کفالت 50میلیون تومانی، صادر شد.
پرستو الهیاری در این زمینه به تغییر برای برابری می گوید:« طبق احضاریه ای که روز چهارشنبه 13آذرماه به دستم رسید، باید سه روز بعد برای ادای یاره ای توضیحات به شعبه یک امنیت دادگاه انقلاب مراجعه می کردم. دیروز به همراه وکیلم زهرا ارزنی مراجعه و توسط قاضی سبحانی تفهیم اتهام شدم.»
وی می افزاید:« دیروز به اتهام اقدام علیه نظام مورد بازپرسی قرار گرفتم و در حقیقت این بازپرسی ادامه بازجویی پلیس امنیت بود. بازپرسی دوساعت و نیم طول کشید و سرانجام قرار کفالت 50میلیون تومانی صادر شد.» . کفالت پرستو الهیاری را برادر وی به عهده گرفته است. پیش از این در روز27 مهرماه ماموران پلیس امنیت گیشا به تفتیش منزل پرستو الهیاری از اعضای کمپین پرداخته و برخی از وسایل شخصی او را ضبط کرده بود.
عالیه مطلب زاده، یکی از9 نفر دستگیرشدگان روز 23 خرداد سال جاری در پی دریافت احضاریه کتبی برای ادای پاره ای توضیحات در شعبه اول دادیاری امنیت دادگاه انقلاب حاضر شده و اتهامات اخلال در نظم عمومی و تمرد در برابر پلیس به وی تفهیم و قرار کفالت 50 میلیون تومانی برای او صادر شد شد.
مطلب زاده می گوید:« طبق احضاریه ای که روز پنجشنبه 14آذرماه به دستم رسید، روز یکشنبه به دادیاری امنیت دادگاه انقلاب مراجعه کردم. در روند بازپرسی، اتهامم حضور در نشست و تمرد از دستور نیروی انتظامی عنوان شد.»
وی می افزاید:« بدون توجه به توضحاتم مبنی بر این که در روز 23خردادماه فقط به قصد بازدید از نمایشگاه عکس به محل گالری مراجعه کرده بودم و قصد شرکت در هیچ مراسم و یا نشستی را نداشتم، قرار کفالت 50میلیون تومانی برایم صادر شد.»
مینا جعفری وکیل عالیه مطلب زاده در این رابطه اظهار داشت: "اتهامات وارده با هیچ یک از موارد مندرج در قانون مجازات اسلامی راجع به جرایم امنیتی تطابقی ندارد و عدم حضور وکیل، محروم کردن موکل از یکی از بنیادی ترین حقوق متهمان است که در قانون اساسی نیز لحاظ شده است."
کفالت مطلب زاده را وکیل وی، مینا جعفری بر عهده گرفته است هرچند به جعفری اجازه داده نشده در مراحل بازپرسی موکلش حضور داشته باشد.

Die Allgemeine Erklärung der Menschenrechte wird 60

2008-12-12T16:56:00.007+01:00

die Aktion zum 60. Jubiläum der Allgemeinen Erklärung der Menschenrechte in Mannheim

Der 10. Dezember 1948. "Ich werde Ihnen nun die Allgemeine Erklärung der Menschenrechte vorlesen", sagt Eleanor Roosevelt als sie vor die Generalversammlung der Vereinten Nationen tritt. Die Allgemeine Erklärung der Menschenrechte ist das Ergebnis eines zweijährigen Entwicklungsprozesses: In 30 Artikeln hat die UNO die Menschenrechte definiert, die jedem Menschen zustehen sollten.
Das von "allen Völkern und Nationen zu erreichende gemeinsame Ideal" wird zu einem der wichtigsten Dokumente der Menschheitsgeschichte. Sie ist Grundlage völkerrechtlicher Verträge und vieler Staatsverfassungen. Alle Staaten, die sich den Vereinten Nationen anschließen, erkennen die Erklärung automatisch an.
In Deutschland können laut einer Infratest-Umfrage vom Mai 2008 42 Prozent derDeutschen kein einziges ihrer Menschenrechte benennen. Und Sie? Lernen Sie Ihre Rechte kennen!
Die Allgemeine Erklärung der Menschenrechte ist eine große Errungenschaft für unser gesellschaftliches Zusammenleben.

کمپین زنان ایران،حرکتی در برابر تبعیض

2008-12-12T15:51:00.001+01:00

در سرزمین من ایران که سابقه تاریخ بزرگ و ارزشمندی در پشت سر دارد و جایی که اولین نگارنده حقوق بشر چشم به جهان گشوده و زیسته است،قوانین شدید تبعیض آمیز علیه زنان وجود دارد که جای بسی تأسف است.زنان ایران پس از سالها تحمل تبعیض های ناروا سرانجام به ستوه آمده و در حرکتی خودجوش و مردمی گردهم آمده اند تا درمقابل این قوانین ضدزن بایستند و به نشانه اعتراض به این قوانین یک میلیون امضا جمع کنند.
اهداف زنان در این حرکت مردمی کاملا" مشخص است؛
"اتمام قوانین تبعیض آمیز علیه زنان"که افزایش سن قانونی دختران،حق سرپرستی فرزندان،از بین بردن قوانینی که از قتل های ناموسی دفاع می کنند،حقوق برابر استخدامی و از این قبیل را شامل میشود.که البته موارد نام برده از جمله حقوق اولیه یک انسان آزاد در هر جامعه دمکراتی می باشد.
تمام فعالین این کمپین در راه اهدافی این چنین مبارزه میکنند و سعی در تغییر آن دارند.
متأسفانه در مقابل خواسته کاملا" برحق، ایشان مورد خشونت قرارگرفته و گفته می شود که از "خط قرمز " رژیم عبور میکنند.
درطول سالها ودر هر دوره از تاریخ به اقتضای زمان خود،مادران ما در همین راستا حقوق خود را متذکر شده اند و از نابرابری ها شکایت کرده اند.
و اینک در این حرکت زنان ایران تنها راه تأثیر گفته ها و کسب حقوق مسلم خود را در این رژیم،مبارزه از طریق آگاهی همگان یافته اند که البته این حرکت در مغایرت شدیدی قراردارد با آنچه رژیم اسلامی می خواهد،یعنی "عبور از خط قرمز".چرا برابری خواهی عبور از خط قرمز است؟چرا برابری خواهی اقدام علیه امنیت ملی است؟مگر چه کرده ند زنان؟
دستگیری تعداد کثیری از زنان و حتی مردان برای دفاع از حقوق برابر در یک جامعه آزاد نه تنها جرم است،بل نبود آن،سیستم قضایی آن جامعه را به زیر سؤال می برد و در بسیار موارد به سرنگونی حکومت می انجامد.
امروز حتی اگر دستگاههای دولتی تصمیم بگیرند که با دیگر کشورها مذاکره کنند،مجبورند که با زنان ایرانی مصالحه کنند و زنان ایران بدون رسیدن به حقوق برابر در آزادی آنها را به حال خود رها نخواهند کرد.
زنان و مردان این حرکت بدون هیچ سلاح مخرب و مرگبار بلکه فقط و فقط با سلاح فرهنگی در یک سمفونی مقاومت به پیش میروند و این سمفونی زیباگرچه زخمهای بسیار خورده،تا حصول نتیجه پبش خواهد رفت،حتی اگر تعداد قربانیان آن هر روز بیشتر شود، ولی از حرکت باز نمی ایستد.زیرا زنان خود را قربانیان این رژیم جنسی ایران می دانند.

لیلا صدیق آرا
عضو حزب مشروطه ایران شاخه بیلفلد

Es gibt das Menschenrecht auf Religionsfreiheit

2008-12-12T15:35:00.003+01:00

Wetteifern um religiöse Lufthoheit: Die Bibel der Christen und der Koran des Islam

Christen werden fast überall, wo sie Minderheit sind, verfolgt. Doch sie setzen sich zur Wehr: In Gaza, im Iran oder China nehmen Evangelikale Hilfswerke kein Missionsverbot hin, sondern schmuggeln Bibeln Land, um ihre Religion ausüben zu können. Trotzdem suchen verfolgte Christen häufig Zuflucht in westlichen Ländern.

Am letzten Abend seines Lebens rief Rami Ayyad seine Frau an und sagte ihr, er werde wohl nie mehr nach Hause kommen, Extremisten hielten ihn gefangen. Noch in der Nacht fand man seine Leiche, von Messerstichen und Pistolenschüssen entstellt. Er hinterließ neben seiner Frau drei kleine Kinder.Sein Verbrechen: Er hatte gewagt, in der palästinensischen Gaza-Stadt einen christlichen Buchladen zu eröffnen. Mehrfach hatten ihn Islamisten gewarnt, er werde sterben, wenn der Laden nicht schließe. Aber der Händler verkaufte weiter seine Bücher. Bis zum Tod.

Unterstützt wurde er dabei von dem christlichen Hilfswerk Open Doors (OD). Mit Geld, Gebet und Literatur auf Arabisch. Und so ist es häufig, wenn verfolgte Christen vor Ort der Repression widerstehen wollen: Ermutigt und gefördert werden sie durch fromme Hilfswerke von denen OD nur das bekannteste ist.
Damit setzen die meist evangelikalen Hilfswerke den Kontrapunkt in der aktuellen Diskussion um die Aufnahme verfolgter Christen in westliche Länder. Während Kirchen und Politiker derzeit nur über Asylgewährung großen Stils sprechen, wenn es um Hilfe für verfolgte Christen geht, hält Open Doors dagegen: Würden Christen der Verfolgung stets weichen, wäre das Christentum bald ein US-Glaube mit europäischem Ableger.Zwar sei Asyl für irakische Christen humanitär geboten, wie Deutschland-Chef Markus Rode einräumt. Vor allem aber dürfe darüber ein anderes Ziel nicht vergessen werden: die Hilfe für Verfolgte, die vor Ort bleiben wollen – im Falle der irakischen Christen zum Beispiel durch heimatnahe Neuansiedlung im relativ sicheren Norden des Landes. Dort hat OD durch Geld-, Tier- und Pflanzenspenden bereits vielen hundert Flüchtlingen zu einer neuen Existenz verholfen.Hilfswerke wie Open Doors verstehen die Unterdrückung Gläubiger nicht primär als Startsignal zur Fluchthilfe, sondern als Aufforderung, die Attackierten in ihrer Heimat zu stärken – mit geschmuggelten Bibeln, geheimer Pastorenausbildung, Druckerpressen, Medizin und Geld. Aber auch mit Kursen für die Opfer antichristlicher Gewalt. Dort sollen die Gefolterten, Vergewaltigten oder Traumatisierten die Kraft finden, ihren Peinigern zu vergeben – und in ihrer Heimat, sozusagen am Tatort, auszuharren.Wegen dieses Engagements werden OD-Mitarbeiter in Teilen Asiens und Afrikas oft als westliche Agenten beschimpft. Aber so absurd der Vorwurf klingt – ganz falsch ist er nicht. Diese Christen sind in der Tat Agenten eines westlichen Freiheitsverständnisses und vor allem des Menschenrechts auf Religionsfreiheit.Das zeigt sich etwa, wenn OD christliche Buchhändler im Hamas-regierten Gazastreifen fördert. Oder iranische Pastoren, die im Mullah-Staat das Evangelium predigen. Man kann dergleichen als Beihilfe zum Himmelfahrtskommando bezeichnen. Man kann darin aber auch den unermüdlichen Versuch sehen, das Recht auf Religionsfreiheit in Theokratien und anderen zwangshomogenen Gesellschaften bekannt zu machen. Denn OD klagt auch dort religiöse Selbstbestimmung ein, wo es naturgemäß kaum jemand anders wagt, etwa in Ländern, die nichtislamische Mission und den öffentlichen Abfall vom Islam mit dem Tod bestrafen.Aber noch in anderer Hinsicht wirken diese Aktivisten als Agenten westlicher Freiheit: Sie testen aus, was die in den meisten Ländern theoretisch geltende Religionsfreiheit praktisch wert ist. Wie solch ein Praxistest aussieht, veranschaulicht der Fall von Lina Joy aus dem vermeintlich liberalen Malaysia. Die gebürtige Muslimin konvertierte mit 26 Jahren zum Christentum. Seitdem versucht sie, aus ihrem Personalausweis den Eintrag "Islam" streichen zu lassen. Vergeblich.Kein Gericht des Landes gestattet ihr, offiziell aus dem Islam auszutreten, womit die Christin auch dem islamischen Erb- und Familienrecht unterworfen bleibt. Schließlich verbot sogar Ministerpräsident Abdullah Badawi jede öffentliche Diskussion des Falles. Stattdessen musste die Wahlchristin untertauchen, weil zornige Islamisten nach ihrem Leben trachteten. Nur dank OD-Mitarbeitern überlebte sie diese Enttarnung der malaysischen "Religionsfreiheit". Bislang.

Christliche Hilfswerke haben umstürzlerische Tendenzen
Dem Kampf christlicher Hilfswerke für Menschenrechte wohnt aber auch eine umstürzlerische Tendenz inne.

Etwa in Nordkorea, wo das Hilfswerk neben Lebensmitteln und Medizin auch viele Tausend Radios einschmuggelte, damit dortige Untergrund-Christen wenigstens per Radio an (südkoreanischen) Gottesdiensten teilnehmen und sich nebenbei der allgegenwärtigen Medienmanipulation des Regimes entziehen können.Ähnlich in der Volksrepublik China. Wird dort ein Untergrundpastor geschnappt, drohen ihm schnell 20 Jahre Haft samt Folter und Umerziehungslager, weil das Regime staatsunabhängige Christengemeinden wohl zu Recht als potenzielle Oppositionsherde fürchtet. Doch das Wachstum der Untergrundchristen können selbst drakonische Strafen nicht stoppen. Ihre Zahl hat sich binnen Jahrzehnten auf 50 bis 80 Million Chinesen mindestens verdoppelt. Dazu trug OD erheblich bei durch viele Million eingeschmuggelter Bibeln, durch Schulung Zehntausender Gemeindeleiter, durch Geld, Medizin und Technik.Ob in Nordkorea, Iran oder Teilen Nigerias – überall wurden schon Bibelschmuggler hingerichtet oder erschlagen. Solch frommer Opfermut könnte manche westlich-liberalen Zeitgenossen befremden, ahnt man bei Open Doors. Nur, so könnten die christlichen Aktivisten einwenden: Wer sonst außer Überzeugungstätern soll eifernden Theokraten und Diktatoren permanenten Widerstand leisten?

Übrigens: Die Arbeit des ermordeten Buchhändlers von Gaza wird fortgesetzt. Nun betreibt seine Witwe den christlichen Buchhandel. Unterstützt wird sie dabei von Open Doors. Und noch haben die extremistischen Mörder nicht gewagt, wieder zuzuschlagen. Zeichnet sich da ein Gesinnungswandel ab? Ein erster Erfolg?

Iranian women's campaign against discrimination

2008-12-12T14:23:00.001+01:00

In my land,Iran,which has a great history behind and where the first author of human rights had lived , you can see absolute discriminatory laws about women.
Iranian women are gathering together in campaign to collect one million signatures against the unfair anti women laws.
Our demands in this effort are clear:
'To put an end to discriminatory laws against women.'
Divorce rights, child custody rights, increase in the legal age of girls, abolishment of laws that support honour killings, fair employment rights, ..., these are the specific issues that the majority of activists involved in the Campaign, are working to redress.
But we are greeted with violence and are told that with public protests and asking our undoubted rights,we are crossing the “red line” of the regime.
For over a century, our mothers and grandmothers have expressed demands along the same lines. In fact, for the past one hundred years, they have written about these very issues and analyzed and explained the impact of discriminatory laws on the lives of both wokmen and men.
The case of Iranian women is becoming one of interest to the regime.Iranian women have realized that the only way to influence the internal discourse of the government under the ruling hand of the Islamic Republic is to make officials understand that the dissatisfaction of half of the population conflicts with the interests of the regime.
In a normal and reasonable environment, however, arresting dozens of intellectual female for supporting their colleagues not only destroys the honour and credibility of a justice system, it is even at times sufficient to bring down a whole government.
Even if Iran’s security agencies refrain from negotiating and compromising with the United States, they are bound to negotiate and compromise with Iranian women. Women will not leave them alone. They will aid the large orchestra of resistance with their cultural weapons and without recourse to any military means. This orchestra will not run out of breath. Even injured women will add to its might.
Do you know why?
Because they view themselves as victims of Iran’s sexist regime.

Laila Sedighara
CPI member - Bielefeld Branch

2008-12-09T16:45:00.004+01:00

بر اثرمبارزات زنان در جهان درطول سالها تغییرات شگرفی در زندگی آنها بوقوع پیوسته است. در این دوران زنان در جهان علیرغم موانع بسیاری که با ان روبرو بوده ا ند به حقوقی برابر دست یافتند تا جائیکه امروزدر برخی از کشورها زنان به بالاترین مقام های سیاسی و اجتماعی میرسنداما علیرغم تلاشها و فداکاری های زنان ایران متاسفانه هنوز در زمینه برابری حقوقی زن و مرد راه درازی راباید طی کنیم.

در کشور مازنان از هیچ فروگذار نبوده ودرهر شرایطی در کنار مردان قرارگرفته انددر طول سالها جنگ همگام با مردان برای دفاع از سرزمینشان جنگیدند ولی درکمال ناباوری هیچگاه نامی از ایشان برده نشد جز در موارد سطحی و معدود و امروزه حتی لباس تنشان توسط مسؤلین به تمسخر گرفته میشودبه نام مجازات قربانیانی دیگر در وطن
حقوق برابر حق مسلم زنان ایران است و سوال اینجاست که چرا طلبیدن آن امروزه اقدام علیه امنیت ملی است.

چرا طلب برابری جرم است؟مگر ما چه کرده ایم؟بازداشت .زندان و شلاق به چه جرمی؟

نتیجه سرکوب همیشه ترس و سکوت نیست , برای زن ایرانی تلاشی مضاعف است برای رسیدن به هدف.

امروزه تمامی زنان ایران برای رسیدن به حقوق برابر در کنار هم گام برمیدارند واین جنبش هر روزه گامی فراتر میرود و تا رسیدن به اهدافی که حق مسلم زن ایران زمبن است از مبارزه دست بر نمیدارد.
لیلا صدیق آرا

عضو شاخه بیلفلد

حزب مشروطه ایران

انتقال دانشجوی زندانی به سلول انفرادی: هود یازرلو

2008-12-09T15:59:00.002+01:00

بنابه گزارشات رسیده از بند ۲۰۹ زندان اوین ،دانشجوی زندانی هود یازرلو روز ۱۷ آذر ماه به سلول انفرادی منتقل گردید. آقای یازرلو در سلولی قرار داده شدکه فاقد هیچگونه امکانات پوششی بود.

در حالت عادی به زندانی برای خواب معمولا ۲عدد پتوهای سربازی داده می شود ولی وقتی که او را به سلول انفرادی منتقل کردند از دادن پتو به او خوداری کردند، و دریچه سلول را در سرمای شدید باز گذاشته بودند و او تمام شبانه روز در معرض سوز سرمای شدید قرار داشت.
در این سلول لامپ کم نوری قرار داده شده که نور آن خاص بوده و بر زندانی فشار روحی مضاعفی وارد می کند وهمچنین نور آن امکان خوابیدن را از زندانی سلب می کند. از این سلول بوی متعفنی بر می خیزد که باعث حالت تهوع و سر درد زندانی می شود و شرایط طاقت فرسایی را برای زندانی ایجاد می کند.
هود یازرو بیش از ۶ماه است که در بند مخوف۲۰۹ تحت شرایط طاقت فرسایی قرار دارد.
از طرفی دیگر برای تحت فشار قرار دادن زندانیان سیاسی بند۲۰۹ پنجره های محل استحمام زندانیان را باز گذاشته اند و سوز سرمای شدید و گرم نبودن آب به اندازه کافی زندانیان سیاسی را از استحمام کردن محروم نموده اند.
دانشجوی زندانی هود یازرلو در بدو دستگیری ۳۷روز در سلول انفرادی قرار داده شد که وضعیت بهداشتی سلول غیر قابل تحمل بود او در آنجا دچار ناراحتی حاد ریه گردید و در اثر این ناراحتی ریه اش عفونی شد بطوری که دائم خلط های او آمیخته به خون بود و همچنان از ناراحتی ریه رنج می برد ولی از درمان جدی او تا به حال خوداری شده است.
در حدود ۳ هفته پیش وقتی که دو متخصص ایدز، برادران علائی را به سلول این دانشجو آورده بودند و او این موضوع را به خانواده اش اطلاع میدهد بازجویان وزارت اطلاعات او را ساعتها به بازجوئی بردند و تحت فشارهای طاقت فرسای روحی و جسمی قرار دادند.
لازم به یادآوری است که دانشجوی زندانی هود یازرلو روز ۴خردادماه تلفنی توسط فردی بنام ضرغامی به شعبه ۲ دادگاه انقلاب احضار گردید و به جرم اینکه در سفری مادرش راکه برای دیدن خاله اش به شهر اشرف همراهی می کرده است دستگیر نمودند.
او به دستور حسن زارع دهنوی معروف به قاضی حداد به سلول انفرادی منتقل گردید و تحت شکنجه های جسمی و روحی بازجویان وزارت اطلاعات که با نام های مستعار سید و رحمتی هستند قرار گرفت.
بازجویان بارها به او تاکید کرده اند که برای انتقام گیری از خانواده اش او را به اینجا آورده اند. بازجویان وزارت اطلاعات همچنین علیه او پرونده ای گشودند و به شعبه ۱۵دادگاه انقلاب آن را ارسال کردند که توسط صلواتی رئیس این شعبه بر اساس قانون محاربه آقای یازرلو و مادرش خانم نازیلا دشتی را مورد محاکمه قرار داد.
خانم دشتی در جریان قتل عام های زندانیان سیاسی سا ل ۱۳۶۷ خواهر و برادر خود را که بنام های فریبا دشتی و هود دشتی را از دست داده است. خانم نازیلا دشتی در دهۀ۱۳۶۰ در حالی که باردار بودند همراه با همسرشان دکتر هانی یازرلو از فعالین سیاسی شناخته شده در ایران سالها در زندان بودن و حتی در آستانه اعدام قرار داشتند.
در بدو دستگیری هود یازرلو تعداد زیادی از شخصیتهای سیاسی،حقوقی،فرهنگی و کارگری ایران خواستار آزادی فوری و بی قید و شرط این دانشجوی در بند شدند.
فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران، ادامه بازداشت غیر قانونی این دانشجوی زندانی در بند مخوف ۲۰۹ وزارت اطلاعات، و انتقال مستمر او به سلولها انفرادی و بکار بردن شیوه های جدید شکنجه علیه این او را محکوم می کند.و از سازمانهای حقوق بشری خواستار اقدامات عاجل برای آزادی فوری و بی قید وشرط این دانشجوی زندانی است.

گردهمائی ایرانیان در کلن به مناسبت سالروز جهانی حقوق بشر

2008-12-09T15:44:00.004+01:00

ده ها تن از هموطنان ایرانی در ساعت۱۴:۳۰بعداز ظهرروزشنبه ششم دسامبر۲۰۰۸با دردست داشتن متون ۳۰سند اعلامیه جهانی حقوق بشرکه به بادکنک های سفید وصل شده بودند در مقابل کلیسای دم درشهر کلن گرد آمدند.
در این گرد همآئی که به مناسبت شصتمین سالگرد تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر برگزار شده بود،
پس از خوانده شدن تک تک بندهای اعلامیه جهانی حقوق بشر، موارد گوناگون نقض خشن حقوق بشر توسط حکام جمهوری اسلامی, سرکوب دگراندیشان, اعدامهای جمعی, اعدام زنان و کودکان و سنگسار وقطع دست و پا ودرآوردن چشم اعتراض شد.
در پایان بادکنک های سفید همراه با خواندن تیتر همین ۳۰ اصل به آسمان رها شد.
این گردهمایی به دعوت جمعیت دفاع اززندانیان سیاسی ایران-کلن وبرای بیست ویکمین سال ،به مناسبت روز جهانی حقوق بشر،برگزار شد.

آزادی عقیده در ایران

2008-12-08T21:40:00.003+01:00

دولتی که خود را جمهوری اسلامی می خواند و ادعای برقراری عدالت عدل علی و حمایت از مستضعفین و مسلمانان جهان دارد هر گونه آزادی بیان و عقاید و اندیشه را از مردم ایران صلب کرده.
اینروزها رژیم جمهوری اسلامی با قوانین قرون وسطایی به نام حد و تعزیر به شکنجه جوانان ایران اقدام میکندتا قدرت خود را در ضرب و شتم جوانان به نمایش گذارد.سردمداران این رژیم ضد بشری برای تاراج ایران وبقا خود هر چندگاه به بحرانی خودساخته روی می آورند تا افکار عمومی را از مسائل حاد منحرف سازند و در این میان از هیچ آزاری بر مردم دریغ نمیکنندو چنین به نظر مي رسد که وظيفه و امنيتي را که عمدتاً عبارت است از "پيشگيري از وقوع جرم و جنايت" وارونه انجام مي دهند. ابتدا در محافل خودشان تصميم مي گيرند کدام رفتار مجرمانه است ، سپس تصميم مي گيرند آن رفتار مجرمانه را که خود کشف کرده اند کنترل کنند
آنان که با اقتدارگرايان سرو کارشان افتاده است مي دانند هر آن کس براي اين کشور دل بسوزاند، بر کرسي اقدام عليه امنيت ملي مي نشيند.
این سوال برای هر کسی پیش می آید که از تمام جوامع حقوق بشری بخواهد که اگر انسانی به جرم دفاع از حقوق بشر و دموکراسی خواهی و حق طلبی به سیاهچال های اوین روانه شود چه کسی باید از حق قانونی و انسانی ایشان دفاع کند؟ این مساله در حالتی اتفاق می افتد که آزادی بیان و گفتار در هر کشور امری عادی و معمولی به حساب می آید اما در کشور ما از جرم های سنگین و مهم است از تمامی آزادیخواهان و برابری طلبان جهان درخواست می کنیم نسبت به رفتارهای مغایر با حقوق بشر رژیم جمهوری اسلامی سکوت نکرده و برای آزادی تمامی زندانیان عقیده و بیان که در زندانهای جمهوری اسلامی تحت رفتارهای غیر انسانی به سر می برند تلاش کنند.

سرکوب حقوق بشر و جنبش زنان در ایران

2008-12-08T10:41:00.004+01:00

پس از قدرت گیری ملایان در سال۱۹۷۹ در ایران،حقوق بشر و مخصوصا"حقوق زنان به طور روزمره سرکوب گشته و می گردد. در اثر فعالیت های زنان برای احقاق حقوقشان تا به حال هزاران تن دستگیر ،شکنجه و اعدام شده اند.زنان ایرانی پرچمدار مدرنیته و حقوق بشر در ایران هستند و به همین دلیل هر روزه با حجاب اجباری محدودتر،دستگیری و سرکوب مواجه اند.
طبق آمار۶۰% دانشجویان ایرانی در دانشگاهها را زنان تشکیل می دهند( بیشترین درصد در خاورمیانه )و به همین موازات در جنبش دانشجویی و مدنی در جامعه،و در فعالیت های ضد رژیم به صورت نافرمانی مدنی زنان پرچمدار هستند.
خواست و تلاش زنان ایرانی در جهت دستیابی به حقوق برابر و انسانی و اعتراض به قوانین تبعیض آمیز تحمیلی بر ایشان،جنبشی به جلو و غیرقابل برگشت است زیراکه این حرکت با آگاهی و بیداری زن ایرانی درهم آمیخته شده است.زنان ایرانی در همه عرصه ها به مبارزه علیه این رژیم ضدبشری ملایان و البته ضدزن پرداخته و تا حصول نتیجه به آن ادامه میدهند.

لیلا صدیق آرا

عضو شاخه بیلفلد

"تغییر برای برابری" نامزد جایزه آزادی بیان

2008-12-07T23:27:00.000+01:00

تغییر برای برابری:پس از برنده شدن جایزه ویژه گزارشگران بدون مرز در مسابقه سالانه دویچه ووله، در هفدهمین دوره‏ی مراسم اهدای جوایز سال «آزادی بیان» از سوی سازمان گزارش‏گران بدون مرز نیز سایت تغییر برای برابری به عنوان یکی از نامزدهای بخش وبلاگ ها مطرح شد.
به گزارش رادیو زمانه در این مراسم که چهارم دسامبر، برابر با چهاردهم آذرماه، در پاریس برپا شد، سرانجام زارگانا و نایف اُنلا دو روزنامه‏نگار زندانی در برمه به طور مشترک، برنده‏ی جایزه‏ی مبارزه از طریق اینترنت شدند.
شیرین عبادی، برنده‏ی جایزه‏ی صلح نوبل، میهمان ویژه‏ی این مراسم بود. او جوایز برندگان را به آنان یا فرستادگانشان اهدا کرد و درباره‏ی سانسور در جهان و به ویژه در ایران، سخن گفت.
عبادی در پاسخ به سوالی درباره نامزد شدن سایت تغییر برای برابری گفت:" تلاش فعالین حقوق زن در ایران، همواره مورد تقدیر آزاداندیشان دنیا قرار گرفته و این که آن‏ها توانستند با امکانات بسیار اندک و نویسندگان قلیلی که دارند، خودشان را به دنیا بشناسانند، باعث افتخار و سربلندی خودشان، من و همه‏ی ایرانی‏ها است."
رضا معینی، مسوول ایران، افغانستان و تاجیکستان، سازمان گزارش‏گران بدون مرز نیز به زمانه گفت:" خیلی خوشحال می‏شدم، اگر سایت «تغییر برای برابری»، برنده‏ی این جایزه می‏شد. ولی همین‏که به عنوان نامزد طرح بوده و عملاً طرح شد، مهم است. همان‏طور که دیدیم، هنگام سخنرانی خانم عبادی کلیپ دوستان ما برای کمپین یک میلیون امضا، در پشت سر ایشان پخش می‏شد. در جلساتی این‏گونه، طرح شدن اهمیت دارد.
سال گذشته هم روزنامه‏نگار خوب ایرانی، خانم ژیلا بنی‏یعقوب کاندیدای ما بود، اما برای اهدای این جوایز، همواره هیأت داوران که ۲۷ روزنامه‏نگار از ۲۷ کشور در سراسر جهان هستند، رأی می‏دهند و ما دخالتی نداریم. ضمن این که آقای رضا علیجانی هم به عنوان روزنامه‏نگاری که در سال ۲۰۰۱ برنده‏ی جایزه شد."
فرنگیس حبیبی، روزنامه‏نگار و مسوول بخش فارسی رادیو فرانسه از دیگر شرکت کنندگان در این مراسم بود.حبیبی پاسخ رادیو زمانه در رابطه با نامزدی سایت تغییر برای برابری را اینگونه داد:"طبیعتا به خاطر دل‏بستگی عاطفی، حرفه‏ای و هم‏بستگی حرفه‏‏ای ملی که داریم، دلمان می‏خواست کسانی که در ایران در شرایط بسیار سخت کار می‏کنند و سعی می‏کنند پیام خودشان را برسانند و در این مورد زنانی که برای لغو قوانین تبعیض‏آمیز و برابری حقوق مبارزه و تلاش می‏کنند، جایزه‏ای در این مراسم بسیارصمیمی و باشکوه بگیرند. ولی در عین حال وقتی می‏بینم روزنامه‏نگار برمه‏ای که ۴۵ سال به علاوه‏ی ۱۴ سال را باید در زندان بگذراند، یا روزنامه‏نگار کوبایی که ۲۰ سال را باید در زندان بگذراند، این جایزه را گرفته، بازهم فکر می‏کنم خوب است که چنین سازمانی مثل گزارش‏گران بدون مرز هست که نگهبان صدای روزنامه‏نگارانی است که در بدترین شرایط، از درون زندان‏ها و بیغوله‏ها سعی می‏کنند حرفه‏اشان را انجام بدهند. البته، دل‏گرمی خاصی برای زنانی خواهد بود که در ایران کار می‏کنند و شاید دور نباشد که جوایزی دریافت کنند. چه در این‏جا و چه در جاهای دیگر.
زنانی که در ایران و اصولاً روزنامه‏نگارانی که در ایران دارند کار می‏کنند، در لحظات آینده از این مراسم خبردار می‌شوند. آن‏ها هم خوشحال خواهند شد که بالاخره روزنامه‏نگاران و همکارانشان در جاهای دیگر دنیا، جایزه گرفته‏اند."
لادن برومند، یکی از فعالان حقوق بشر نیز با بیان اینکه ایران در این مراسم با بودن شیرین عبادی به عنوان میهمان ویژه و نیز نامزد شدن سایت «تغییر برای برابری» حضوری فعال داشت ، تاکید کرد:"جزو نامزدها شدن، خود نوعی شناسایی و ادای احترام به کار آن‏ها است. اهمیت ایران در این مورد این بود که در چهره‏ی یک برنده‏ی جایزه‏ی صلح نوبل که برای حقوق بشر در ایران کار می‏کند، به نوعی ایران هم حضور داشت و این همبستگی بین کشورهایی که گرفتارند و آزادی در آن‏ها نیست را هم نشان می‏دهد."
از سه جایزه‏ی سال ۲۰۰۸ سازمان گزارش‏گران بدون مرز، امسال دو جایزه به روزنامه‏نگاران و وبلاگ‏نویسان قاره‏ی آسیا که بیشتر از دیگر قاره‏ها با زندان و سانسور روزنامه‏نگاران روبرو است، داده شد.
جایزه‏ی دیگر به یک روزنامه‏نگار دربند کوبایی تعلق گرفت. ریکاردو گنزالس آلفونزو از کوبا، برنده‏ی جایزه‏ی روزنامه‏نگار سال شد که در راه آزادی خبر و اطلاعات تلاشی پیگیر داشته و اکنون سال‏هاست در هاوانا زندانی است. او در ماه مارس ۲۰۰۳ همراه ۲۶ روزنامه‏نگار دیگر کوبایی دستگیر و زندانی شد و با وجود بیماری و یک بار جراحی شدن، هم‏چنان زندانی است.
در این قسمت، روزنامه‏نگاران دیگری نیز نامزد بودند؛ موسی کاکا از نیجریه، میشل کیلو از سوریه، ناتالیا مورار از روسیه و نیسیان یاگما از سریلانکا.
جایزه‏ی رسانه‏ی سال که به وبلاگ‏ها، رادیوها و رسانه‏هایی که در راه آزادی بیان مبارزه می‏‏کنند داده می‏شود، به «رادیوی آزاد» در کره‏ی شمالی داده شد که روزنامه‏نگار آن به زندانی طولانی در رژیم کره‏ شمالی محکوم شده است.

2008-12-07T23:09:00.002+01:00

روز یکشنبه ۱۷ آذرماه، مراسم بزرگداشت روز دانشجو به دعوت «دفتر تحکیم وحدت» در دانشگاه تهران و تحت کنترل شدید امنیتی برگزار شد. شب پیش از برگزاری تجمع، منازل تعدادی از دانشجویان توسط نیروهای انتظامی تفتیش شد.
«دفتر تحکیم وحدت» در فراخوان خود برای تجمع دانشگاه تهران از جمله نوشته بود: «در ۵۵مین سالگرد اعتراضات ضداستبدادی و ضداستعماری دانشجویان و به خاک و خون کشیده شدن سه آذر اهورایی در سال ۱۳۳۲ بار دیگر برمی‌خیزیم تا بانگ اعتراض بر علیه مستبدانی سر دهیم که به تاراج منابع ملی و آبرو و حیثیت ایران و ایرانیان مشغولند، و پیامد سیاست‌های غلط‌شان فساد فراگیر، فقر گسترده، پایمال شدن حقوق شهروندی، از بین رفتن عزت ایرانیان در سراسر جهان، تحریم‌های بین‌المللی، بیکاری و هزاران معضل دیگر است.»
مراسم بزرگداشت روز دانشجو در برابر دانشکده‌ی فنی دانشگاه تهران، در ساعت ۱۲ آغاز شد و تا ساعت ۱۴ ادامه داشت.
برخی رسانه‌های اینترنتی پیشتر اعلام کرده بودند که شورای امنیت استان تهران در جلسه‌ی روز شنبه‌ی خود به نیروهای انتظامی و نهادهای امنیتی دستور داده است تا از برگزاری تجمع دانشجویان در دانشگاه تهران جلوگیری کنند.
مهدی عربشاهی، دبیر تشکیلات «دفتر تحکیم وحدت»، در گفت‌وگو با دویچه وله، از صدور دستور ممانعت از برگزاری تجمع دانشجویان اظهار بی‌اطلاعی می‌کند، اما تایید می‌کند که فضای اطراف دانشگاه تهران تحت کنترل شدید امنیتی بوده و دستگیری‌های پراکنده‌ای هم وجود داشته که از تعداد دقیق آنها هنوز اطلاع دقیقی در دست نیست.
دبیر تشکیلات «دفتر تحکیم وحدت» همچنین از دستگیری کوتاه‌مدت چند تن از اعضای «انجمن دانشجویان دمکراسی‌خواه» و تفتیش منازل آنها در روز شنبه ۱۶ آذر خبر می‌دهد. «انجمن دانشجویان دمکراسی‌خواه» نیز از جریانات دانشجویی است که در سازماندهی تجمع روز یکشنبه شرکت داشته‌اند.
طبق گفته‌ی مهدی عربشاهی، نیروهای انتظامی ورود دانشجویان به دانشگاه تهران را به‌شدت کنترل کرده و اجازه‌ی ورود دانشجویان دانشگاه‌های دیگر به این دانشگاه را نمی‌داده‌اند. اما با رفتن جمعیت به سوی در اصلی و به دلیل فشار و ازدحام جمعیت، در شکسته می‌شود و دانشجویان دیگر دانشگاه‌ها هم امکان شرکت در تجمع را می‌یابند.
در این تجمع، دانشجویان مختلف از انجمن‌های شهر تهران، دانشجویان عضو کمیسیون زنان دفتر تحکیم وحدت، و نیز دانشجویانی که عضو «تحکیم» نیستند به ایراد سخنرانی پرداختند. طبق گفته‌ی مهدی عربشاهی، مضمون اصلی این سخنرانی‌ها، اعتراضات و انتقادهای دانشجویان «به فضای کلی کشور» بوده که با تشویق حاضران روبه‌رو شده است.
مهدی عربشاهی اصلی‌ترین انتقاد «دفتر تحکیم وحدت» به سیاست‌های دولت نهم را «نقض حقوق انسانی و اولیه‌ی مردم ایران و به‌ویژه دانشجویان» عنوان می‌کند و بر «حق محوری تحصیل» تاکید می‌ورزد.

Studentenbewegung im Iran

2008-12-06T16:25:00.002+01:00

The Constitutionalist Party of Iran (CPI) Sektion Heidelberg

Die Studentenbewegung hat im Iran eine lange Vorgeschichte. Sie hat sich stets für verbesserte Studienbedingungen, gegen die Zensur der Fachliteratur, für eine Selbstorganisation der Studenten, für gesellschaftliche Freiheiten und eine Demokratisierung der Gesellschaft eingesetzt. In ihrem Kampf gegen die diktatorischen Regime hatte sie viele Opfer zu beklagen. Wann immer im Iran gesellschaftliche Veränderungen in Gang kamen und demokratische Bewegungen, Parteien und fortschrittliche Organisationen die Arena betraten, um mehr Freiheiten einzufordern, standen ihnen die Bewegung der Studentinnen zur Seite. Die iranischen Studentenbewegungen stützten sich in ihren Kämpfen stets auf wissenschaftliche Theorien und waren energische Gegner rückständiger Vorstellungen und mittelalterlicher Sitten. Eine historische und soziologische Untersuchung dieser Bewegungen fördert zutage, dass ihre Mitglieder und Aktiven aus allen Gesellschaftsschichten stammen.
In der Nacht zum Freitag, dem 9. Juli 1999 (18. Tir 1378), trat die Studentenbewegung in eine neue Phase ein. In dieser Nacht kamen rund 200 Studenten der Uni Teheran auf Initiative der Islamischen Vereinigung der Studenten im Studentenwohnviertel zusammen, wo sie über einen Gesetzentwurf diskutierten, der die Presse knebelte und an selbigem Tag vom Islamischen Rat verabschiedet worden war. Während dieser Debatte erfuhren die Studenten von der Schließung der Zeitung "Salam", die nicht mehr erscheinen durfte. Die Zeitung "Salam" war die Haupttribüne des liberalen Flügels und hatte unter den Studenten zahlreiche Anhänger. In der letzten Zeit hatte "Salam" einige große Skandale enthüllt. Deshalb entschlossen sich die Studenten zu einem spontanen Protest. Besagte 200 verließen das Studentenviertel und marschierten zum Polytechnikum der Uni Teheran. In kurzer Zeit war ihre Zahl auf 500 angewachsen. Auf dieser friedlichen Kundgebung riefen sie Parolen wie:
(Pressefreiheit dient der Gesundheit der Gesellschaft, politische Entwicklung ist notwendig für die Gesellschaft.)
(Gedankenfreiheit, für immer, für immer.)
Gegen zwei Uhr morgens beendeten die Studenten ihre friedliche Kundgebung und kehrten in ihre Wohnheime zurück. Unterdessen riegelten Polizeieinheiten zur Niederschlagung von Unruhen die Studentensiedlung ringsum ab. Gegen vier Uhr morgens, als die meisten Studenten schliefen, kam der Befehl zum Angriff. Von allen Seiten regnete ein Kugelhagel auf die Studentenwohnheime. Polizisten zur Aufstandsbekämpfung und Hesbollah-Mitglieder stürmten die Wohnhäuser mit Feuerwaffen, Knüppeln und Messern und droschen erbarmungslos auf die Studenten ein. Viele wurden sogar aus dem Fenster geworfen. In der Folge sprachen allein schon die amtlichen Stellen von 40 Studenten, die Arm- und Beinbrüche erlitten, ein Medizinstudent erblindete.
Der Angriff dauerte bis sieben Uhr morgens. Die genaue Zahl der Todesopfer ist bis heute nicht bekannt. Nach Regierungsangaben wurden jedoch vier Studentinnen getötet, dreihundert verletzt und vierhundert verhaftet.
Um acht Uhr morgens versammelten sich die Studenten im Eingangsbereich des Studentenwohnviertels. Ihre Zahl wuchs rasant an, und sie begannen, Parolen zu skandieren und von der Regierung zu fordern, die Angreifer und die Mörder zu verfolgen und vor Gericht zu stellen. Gegen Mittag begaben sich die Studenten in einem langen Protestzug zum Haupttor der Uni. Vor dem Tor angekommen, sprachen sie das Freitagsgebet. Mittlerweile waren es schon mehrere Tausend. Überall wurden schwarze Fahnen zum Zeichen der Trauer gehisst. Darauf entsandten die Liberalen in der Regierung einige wichtige Vertreter zu den Studenten, um sie zu beschwichtigen. Sie versprachen hoch und heilig, sich um die Untersuchung der Verbrechen, die an den Studenten begangen wurden, zu kümmern.
Dieser Tag endet mit vereinzelten Zusammenstößen zwischen den Hesbollahis und den Studenten. In solchen Situationen war von der Polizei zur Bekämpfung von Unruhen und anderen Polizeieinheiten weit und breit nichts zu sehen.

Narges Rezaei, Neda Aslan, Nima Aslan

Einladung zum Tag der offenen Tür

2008-12-02T20:48:00.005+01:00

am Samstag, 13. Dezember 2008 ab 14:00Uhr

15:Uhr Veranstaltung:

Frauenbewegung im Iran: 1Million Unterschriften für die Gleichheit!

Referentinnen: Narges Rezaei, Neda Aslan

Die Referentinnen stellen den Film"Persepolis" vor und berichten über die Kampagne.Seit dem Amtsantritt des iranischen Präsidenten Mahmoud Ahmadinedschad 2005 werden im Iran verstärkt Frauenrechtlerinnen verfolgt und inhaftiert.Vor allem die Aktivistinnen der "One MillionSignatures Campaign for Equality" sind das erklärte Ziel der iranischen Justiz.Sie werden mit Reiseverboten belegt, eingeschüchtert und willkürlich inhaftiert.Derzeit befinden sich über 30 iranische Frauenrechtlerinnen in Haft, wo ihnen die elementarsten Rechte verweigert werden.

Frauenverband Courage

im Frauenzentrum Courage

Lortzingstraße 5-7

68169 Mannheim

ايران در کنار چين و جامائيکا با ادامه مجازات اعدام به خواسته جامعه بين الملل پشت کرده اند

2008-12-01T01:29:00.001+01:00

در هفته گذشته درست پس ازآنکه کشورهای عضو سازمان ملل متحد دولت جمهوری اسلامی ايران را به دليل نقض نگران کننده حقوق فردی، سياسی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی شهروندان ايرانی به ويژه در سال گذشته با اکثريت آرا محکوم کردند، مقامات قضايی جمهوری اسلامی ايران با دهن کجی به جامعه بين الملل و در ميان حيرت مدافعان حقوق بشردر ايران پانزده تن را در عرض سه روز در گوشه و کنار کشور به دار آويخته اند.
در همين رابطه سازمان عفوبين الملل، بزرگترين و قديمی ترين نهاد بين المللی دفاع از حقوق بشر با انتشار بيانيه ای در روز جمعه اعلام کرد در حالی که کشورهای جهان به طور فزاينده ای به مجازات اعدام پشت می کنند اين سازمان به دولتهای ايران، چين و جامائيکا هشدار می دهد که قوانين حاکم بر اعمال مجازات اعدام رادر کشورهايشان بازنگری کنند.
در بيانيه سازمان عفو بين الملل با بررسی اخبار اجرای اعدام در گوشه و کنار ايران در هفته گذشته آمده است: چهارشنبه بيست و ششم نوامبر (۶ آذر ماه) ده تن به طور دست جمعی در زندان اوين در شهر تهران به دار آويخته شده اند. طبق آمار اين سازمان دست کم در طول سال ۲۰۰۸ ميلادی ۲۹۶ تن در ايران اعدام شده اند.
سازمان عفو بين الملل در مورد يکی از اين افراد به دار آويخته شده در هفته گذشته می نويسد فاطمه حقيقت پژوه که اظهارات او مبنی بر اينکه شوهر صيغه ای ومعتاداش را در حالی به قتل رساند که اوقصد تجاوز به دختر چهارده ساله اش را داشت توسط ديوان عالی کشور پذيرفته نشد و حکم قصاص در مورد او به تاييد رسيد. در بيانيه عفو بين الملل آمده است بر خلاف قوانين ايران که بايد وکيل متهم چهل وهشت ساعت قبل از اجرای حکم اعدام در جريان قرارگيرد بدون اطلاع وکيل خانم حقيقت پژوه، وی به دار آويخته شد.
عفو بين الملل همچنين با اشاره به وضعيت فرزاد کمانگر يک معلم کرد که به اتهام مبهم «محاربه با خدا» در تابستان گذشته محکوم به اعدام شده است، پس از اينکه هفته گذشته وی را از سلول خود در زندان به محل نامعلومی منتقل کرده اند نسبت به احتمال اعدام قريب الوقوع او ابراز نگرانی کرده است. آقای کمانگر پیش از محاکمه غير منصفانه اش، به گفته مقامات سازمان عفوبين الملل بارها مورد شکنجه قرارگرفته بود. وکيل مدافع فرزاد کمانگر گفته است که حکم اعدام موکل او در ديوان عالی کشوردر حال بررسی است و طبق قوانين ايران اجرای حکم اعدام مطلقا غیرممکن و خلاف قانون خواهد بود. اما همچنان که اعدام فاطمه حقيقت پژوه بدون اطلاع وکيل وی صورت گرفته است مدافعان حقوق بشر در ايران بيم از آن دارند که هر لحظه حکم اعدام فرزاد کمانگر به اجرا گذاشته شود.
سازمان عفوبين الملل در بيانيه خود می افزايد همزمان، گزارشات حاکی از آن است که حکم سنگسار افسانه ر. نيز هفته گذشته توسط دیوان عالی کشور به تاييد رسيد.
اين سازمان بين المللی مدافع حقوق بشر در ييانيه خود اعلام می کند وقت آن رسيده است که ميزان اعتبار حکم رييس قوه قضاييه جمهوری اسلامی ايران، آقای هاشمی شاهرودی که درسال ۲۰۰۲ دستور توقف اجرای مجازات سنگسار را صادر کرده است به معرض چالش گذاشته شود. عليرغم آن که يک نفر در سال گذشته در ايران سنگسار شد بايد ديد در صورت اجرای حکم سنگسار افسانه ر. تا چه اندازه امکان دارد تعهد و قول مقامات قضايی جمهوری اسلامی ايران به جامعه بين الملل پوچ و تو خالی باشد.

شیرین عبادی : ما را به قانون ۸۰ سال قبل برگردانید

2008-12-01T01:18:00.002+01:00

شیرین عبادی، حقوق دان و برنده جایزه صلح نوبل در بیست و نهمین نشست كانون مدافعان حقوق بشر در تهران، روز سه شنبه ۲۵ نوامبربا اشاره به اعدام نوجوانان زیر ۱۸ سال در ایران خواستار اصلاح سن مسوولیت كیفری شد . خانم عبادی با شرح قانونی که بیش از ۸۰ سال پیش به تایید آیت الله مدرس رسیده گفت: ما را به قانون ۸۰ سال قبل برگردانید. وی گفت در سال ۱۳۰۴ مجلس شورای ملی، قانون مجازات عمومی را تصویب ‌كرد كه بالاترین و شدیدترین مجازات برای فردی كه زیر ۱۸ سال سن داشته و مرتكب جرم شده پنج سال حبس بوده است.

اعدام فاطمه حقیقت پژوه و ۹ نفر دیگر در ایران

2008-12-01T01:04:00.002+01:00

در روز جمعه ده نفر در ایران اعدام شدند. فاطمه حقيقت پژوه، زنى كه به جرم قتل همسر صيغه اى اش مدت ۷ سال در زندان به سر مى برد، یکی از اعدام شدگان بود. خانم حقيقت پژوه در دادگاه گفته بود در فروردين ١٣۸۰، پس از آنكه دريافت شوهر صيغه ای اش قصد تجاوز به دختر ١۴ ساله اش را دارد، او را به قتل رساند. وی در شهريورماه ۱۳۸۰ بازداشت و محاكمه شد. حكم اعدام فاطمه حقيقت پژوه سه سال پيش از سوى محمود هاشمى شاهرودى، رئيس قوه قضائيه، متوقف شد اما قضات ديوان عالى کشور اين حكم را مجددا تائيد كردند. با اعدام اين ده تَن، شمار اعدام شدگان در ايران به ۲۱۶ در سال جاری رسید. سازمان عفو بين الملل می گوید، تعداد اعدام در ايران از نظر نسبى جمعيت، بيشتر ازهمه كشورهاى جهان است.

2008-11-29T12:36:00.003+01:00

قابل توجه همهٔ ایرانیان آزادیخواه و مبارز در سراسر جهان به خصوص هموطنان مقیم آلمان
در پی‌ شدت گرفتن فشارها بر جنبش زنانه ایران و تعرض دولت نسبت به بانوان فعال در این جنبش در صدد بر آمدیم تا به کمک فعال داخل ایران بشتابیم.از آنجا که کمپین یک میلیون امضا همواره خواستار کمک از جانب ایرانیان خارج از کشور در زمینهٔ اطلاع رسانی و شناساندن کمپین به عموم و رسندن پیام و صدای کمپین به خصوص به سازمانهای فعال حقوق بشر یا حقوق زنان در کشورهای محل سکونتشان می‌باشد و با توجه به این امر که وب سایت این کمپین بطور مدام از طرف دولت جمهوری اسلامی فیلتر و متوقف میشود،لذا فرصت را مغتنم شمردیم و از طریق درست کردن یک وبلاگ جدید سعی‌ در حمایت این جنبش داریم.
بدین وسیله از همهٔ شما عزیزان دعوت می‌کنیم تا از این وبلاگ بازدید فرموده و نظرات خود را برای ما ارسال فرمایید.لازم به ذکر است که این وبلاگ به جهت مبارزه با جانیان رژیم حاکم بر ایران به وجود آمده و در تمام زمینه‌های اجتماعی و سیاسی سعی‌ در مبارزه از طریق اطلاع رسانی دارد.
از دیگر نکات مورد نظر این وبلاگ کوشش برای آزادی زندانیان سیاسی و فعالان حقوق بشر، کارگران،معلمان و دنشجویان می‌باشد.اخبار مندرج در وبلاگ بطور اعم برگرفته از گذارشات سازمانهای حامی‌ حقوق بشر در آلمان هستند.به امید رسیدن روزی که در ایران واژهٔ آزادی تنها کلمه‌ای درون فرهنگ لغات نیست و هر ایرانی‌ در آن آزادی بیان و انتخاب دارد چه در زمینه سیاسی چه مذهبی‌ و چه اجتماعی.
آدرس ایمیل ما:
nargesrezaei@web.de
nedaaslan@web.de
nimaaslan@web.de
شماره تماس: 017662173777
مدیریت وبلاگ: اعضای حزب مشروطه ایران نرگس رضایی، ندا اصلان، نیما اصلان و ا عضا ء شا خه ها ید لبرگ آ لما ن

In fünf Ländern werden noch Kinder und Jugendliche hingerichtet

2008-11-28T13:44:00.001+01:00

In fünf Ländern dieser Erde werden nach Angaben der Menschenrechtsorganisation Human Rights Watch auch heute noch Kinder und Jugendliche hingerichtet, die weitaus meisten im Iran. Seit Januar 2005 sei in diesen Ländern insgesamt 32 Mal die Todesstrafe bei Jugendlichen vollstreckt worden. Mit 26 Hinrichtungen lag der Iran den Angaben zufolge weit vor Saudi-Arabien (zwei), dem Sudan (zwei), Pakistan und Jemen (je eine). Weit mehr als 100 Kinder und Jugendliche säßen in diesen Ländern derzeit in Todeszellen. Im Iran gelten Mädchen bereits mit neun Jahren und Jungen mit 15 Jahren als volljährig. Human Rights Watch appellierte mit Blick auf den Beginn der UN-Vollversammlung in der kommenden Woche in New York an die Vereinten Nationen, sich dringend für Reformen zum Schutz der Kinder einzusetzen.

"Am Rande des Wahnsinns"

2008-11-28T13:41:00.004+01:00

Regimekritiker Ahmed Batebi, 31, über seine spektakuläre Flucht aus Teheran
SPIEGEL: Sie wurden weltbekannt durch ein Foto, auf dem Sie 1999 während einer Studentendemonstration ein blutiges T-Shirt hochhalten. Jetzt werden Sie in Ihrer neuen Heimat USA als Galionsfigur des iranischen Widerstands gefeiert.
Batebi: Ich sehe mich nicht als Studentenführer. Auch damals zählte ich nicht zu den Organisatoren der Protestbewegung. Ich war nur ein einfacher Student. Aber wie viele andere hatte ich Kontakt zu verschiedensten Gruppierungen. Bei einigen Veranstaltungen habe auch ich das Wort ergriffen.
SPIEGEL: Warum zeigten Sie das T-Shirt?
Batebi: Ich wollte meine Kommilitonen auf dem Campus der Universität Teheran vor der Brutalität der Sicherheitskräfte warnen. Die schossen einfach in die Menge. Das Hemd stammte von einem Studenten, den eine Kugel getroffen hatte. Erst vor Gericht habe ich von dem Foto erfahren.
SPIEGEL: Sie wurden zum Tod verurteilt.
Batebi: Ich hatte keine Chance. Nach monatelanger Isolationshaft wurde mir in drei Minuten der Prozess gemacht, mit verbundenen Augen. Mein Urteil schien von Anfang an beschlossene Sache zu sein. Später wurde das Strafmaß auf 15 Jahre reduziert.
SPIEGEL: Wurden Sie gefoltert?
Batebi: Man wollte mich zu einem falschen Geständnis zwingen. Ich sollte vor laufender Kamera bekennen, dass die Blutflecken auf dem T-Shirt von einem Tier stammten. Das wollten sie mit meiner Reue-Erklärung im Staatsfernsehen zeigen. Weil ich mich weigerte, schlugen sie mir in die Hoden und traten mir ins Gesicht. Zweimal führten sie mich zum Galgen. Das erste Mal legten sie mir die Schlinge um den Hals und ließen mich mit einer Augenbinde da stehen, bis ich vor Angst bewusstlos wurde. Das zweite Mal sollte ich vor dem Galgen auf meine Hinrichtung warten, während sie zwei Mithäftlinge vor meinen Augen hängten. Ich war immer am Rande des Wahnsinns. Nach mehreren Zusammenbrüchen erlitt ich schließlich einen Schlaganfall.
SPIEGEL: Um sich behandeln zu lassen, erhielten Sie Hafturlaub, den Sie zur Flucht nutzten.
Batebi: Ich brauchte drei Tage bis zum Nordirak. Kurden halfen mir durch die Minenfelder, während iranische Grenzer schossen. Mit Hilfe von Schleusern schlug ich mich zum Uno-Büro für Flüchtlinge in Arbil durch.
SPIEGEL: Es gibt das Gerücht, man habe sie bewusst laufen lassen.
Batebi: Das soll nur die iranische Bevölkerung irreführen. Richtig ist das Gegenteil. Die Sicherheitsbehörden waren mir sofort auf den Fersen. Auf dem Handy, das mir Uno-Leute im Irak gaben, erhielt ich sogar einen Drohanruf aus Teheran: Sie wüssten, wo ich sei. Ich solle mich besser gleich stellen.

Iran lässt 18-Jährigen hinrichten

2008-11-28T13:14:00.003+01:00

Teheran - Tod durch den Strang: In Iran wurde am Mittwoch der 18-jährige Behnam Saree gehängt, der als Minderjähriger einen Mord verübt hatte. Wie die Tageszeitung "Etemad" am Mittwoch berichtete, wurde der junge Mann im Gefängnis der südiranischen Stadt Schiras gehängt. Er hatte vor drei Jahren einen anderen Jugendlichen im Streit auf der Straße mit einer Axt erschlagen. Saree sagte aus, er habe sein Opfer nicht töten wollen und entschuldigte sich bei der Familie des Toten.

Erst vor einer Woche war ein 20-Jähriger hingerichtet worden, der mit 15 Jahren einen Mord begangen hatte. Iran hatte 1976 den Uno-Zivilpakt und 1994 die Kinderrechtskonvention unterzeichnet und sich damit verpflichtet, keine zum Tatzeitpunkt Minderjährigen hinzurichten. Das Europaparlament hatte im Juni die Hinrichtung Minderjähriger in Iran in einer Entschließung scharf verurteilt. Die europäische Volksvertretung wies dabei auch auf Berichte hin, nach denen in Iran mehr als hundert Häftlinge mit der Hinrichtung für Vergehen rechnen müssten, die sie als Minderjährige begangen hatten.

Seit dem Amtsantritt von Präsident Mahmud Ahmadinedschad 2006 stieg die Zahl der Hinrichtungen deutlich. Allein seit Jahresbeginn wurden in Iran insgesamt mindestens 175 Menschen hingerichtet. In dem Land steht unter anderem auf Mord, Vergewaltigung, Drogenhandel und Ehebruch die Todesstrafe.

جمهوری اسلامی امروز 10 نفر از جمله یک زن رابدار آویخت

2008-11-26T14:52:00.004+01:00

به گزارش خبرگزاری فرانسه از تهران، جمهوری اسلامی امروز 10 نفر از جمله یک زن را در زندان اوین بدار آویخت.این گزارش به نقل از فردی بنام "قاضی جابری" حاکیست 10 نفر صبح امروز در زندان اوین به اتهام قتل اعدام شدند.

نام اعدام شدگان اعلام نشده، اما گفته می شودرژیم جنایتکار در محل شو فاژ خانه زندان اوین میز هایی تعبیه گردیده که درزیر پایه میز چرخهای گردون به کار رفته که با کشیدن از زیز پای محکومین مبادرت وبه اجرا گذاشته میشود. زنی که در میان اعدام شدگان بوده، فاطمه حقیقت پژوه است.
خبرگزاری فرانسه شمار اعدام شدگان در سال جاری میلادی در ایران را 216 نفر اعلام کرده که این تنها مواردی را شامل می شود که اخبار آن در رسانه های حکومتی درج شده است. مسلما تعداد اعدامها بیشتر از این است.
فاطمه حقیقت‌پژوه صبح چهارشنبه، یک روز پس از «روز جهانی حذف خشونت علیه زنان»، پس از تحمل هفت سال حبس و دو بار رفتن پای جوبه دار، در زندان اوین اعدام شد.حکم اعدام فاطمه حقیقت‌پژوه، که به جرم قتل شوهر صیغه‌ای‌اش صادر شده بود، از سه سال پیش اعتراض فعالان حقوق بشر را به دنبال داشت.

به اين ترتيب شمار اعدام ‌ شدگان در ايران از شنبه گذشته تاكنون دست ‌ كم به ۱۴ تن می‌رسد ، و احتمال افزايش آن نيز وجود دارد.

2008-11-26T12:46:00.003+01:00

Am Dienstag, den 25 November gab´s einen Vortrag über die Gewalt gegen Frauen im Frauenzentrum Courage.

Eine Vertreterin der Interventionstelle für Frauen und Kinder (Kathalina),hat einen interessanten Vortrag über die verschiedenen Arten von Gewalt und die Auswegmöglichkeiten gehalten.

Dabei haben wir auch über Gewalt gegen iranische Frauen gesprochen und alle Teilnehmern zu unserem Programmabend am 13 Dezember eingeladen.

اخبار به زبان جمهوری اسلامی

2008-11-25T16:15:00.004+01:00

خبرهای جمهوری اسلامی را باید از زاویه ای دیگر خواند ، مثلا :

بجای اینکه بگویند نرخ بیکاری رشد کرده ، می گویند :

1 . افزایش شدید تقاضای کار در کشور ، و با چه افتخاری هم این خبر را اعلام می کنند !بر همین سیاق ، چند خبر منتخب روزهای اخیر را بخوانید با این توضیح که برای نزدیک تر شدن عنوان به واقعیت ، چند کلمه ای به آن افزوده ام که با رنگ سفید مشخص شده .

2. وزیر ارشاد : نجیب ترین اهالی رسانه در جهان امروز متعلق به ایران است ، که همه آنها را در اوین گرد آورده ایم .

3. سردار رادان : اراذل و اوباش در 6 رشته ، شناسنامه دار شدند . پیش از این تنها روحانیون به جهاتی از مردم عادی متمایز بودند .

4 . سرلشکر رشید : ما در آستانه جنگ احتمالی قرار داریم . و البته از هر جهت هم آماده ایم ، اولا به تعداد کافی قبر برای مهاجمان کنده ایم ، ثانیا در مانوور سال گذشته و بررسی حمله فرضی امریکا، نیروی هوایی امریکا را بگونه ای شکست داده ایم که مطمئنا نمی تواند در جنگ مشارکت نماید . ثالثا بجز مساجد و امامزاده های متعدد ، تعدادی امامزاده سیار در خیابانها مستقر کرده ایم تا مردم بتوانند ادعیه خود را به حساب جبهه واریز نمایند . رابعا حسابهای بانکی مسئولین در خارج کشور را به میزان کافی از دلارهای نفتی انباشته ایم تا پس فرار آنها ، در تنگنا قرار نگیرند .

5. رئیس جمهور : کردان بخاطر خدا ایستاد و رفتارش مطابق با فرهنگ بسیجی بود . در ایستادگی همه جانبه و هماهنگ اندام آقای کردان می توان به سوابق موجود درپرونده موسوم به ازاله بکارت ایشان در ساری (هنگام وقوع انقلاب ) اشاره نمود و در پیروی از فرهنگ بسیجی همین بس که ایشان از دیپلم ردی با جهشی بلند به دکترای حقوق دست یافتند (طرف با جعل مدرک ، تازه ادعای حقوق دانی هم داشته !) .

6. آخرین گاف وزیر سابق کشور ، عوضعلی کردان ، وی قیصریه را قیطریه نامید ! البته در علاقه وافر آقای کردان به گاف (1) و قاف (2) هیچ شکی نیست .(1= گاف مثل گا... دن در ساری و قاف مثل قر... ساق در ماجرای آکسفورد ) .

7. بدستور آقای خامنه ای ، پرواز هواپیماها با زمان نماز هماهنگ می شود . نکته مهم در این هماهنگی این است که زمان اذان در هر روز متغیر است ، لذا مسافرین محترم می بایست چند ساعت قبل از زمان احتمالی پرواز در فرودگاه حاضر بوده و گواهی تائید شرکت در نماز جماعت (که بدست امام جماعت حاضر در فرودگاه های کشور و نمایندگان جمهوری اسلامی در فرودگاه های خارج از کشور ممهور می شود ) را هنگام سوار شدن به هواپیما ، ارائه دهند . بدیهی در صورت عدم تائید شرکت در نماز جماعت طبق قانون با آنها رفتار خواهد شد ( قانون مجازات اسلامی در باب بی نمازی مسافر هواپیما : جلوگیری از پرواز ، بال بال زدن مسافر به ازای هر رکعت ، دو ساعت و ادای نماز قضا در صحن مطهر سالن انتظار ) .

8. هاشمی رفسنجانی : من عاشق آقای خامنه ای هستم و در موارد اختلاف از ایشان اطاعت می کنم .اولا چنان معشوقی را چنین عاشقی رواست .الثانیا با توجه به اطاعت معظم له از رهبر در موارد اختلاف ، بدیهی ست که در موارد اشتراک نظر هم ایشان مطابق خواست رهبری عمل مینمایند فلذا با توجه به روایات متواتر وارده اصلا آقای رفسنجانی گویی وجود ندارند و هرچه می شود خواست عروسک گردان است و مابقی بازیچه !

9. محسن رضایی : دعا کنید کاندیدا نشوم . نامبرده صادقانه اعتراف نموده به فرض نامزدی و انتخاب چنان بلایی بر سر مردم می آورد که ملت دعا خواهند کرد که ای کاش انتخاب نمی شد . لذا قبل از اعلام نامزدی ریاست جمهوری از مردم عاجزانه تقاضا نموده تا این دعا را زودتر کنند مگر اجابت شود . ناظران درخواست دعای سردار (سابق) رضایی را نشانه عدم دخالت شورای نگهبان و بیت رهبری در تائید نامزدها و انتصاب روسای جمهور میدانند .

10. رییس جمهور از غرفه روزنامه بازدید کرد . وی پس از بازدید در مصاحبه ای گفت : باور نمی کردم هنوز اینهمه روزنامه و روزنامه نگار باقی مانده باشند .

11. احمدی نژاد: توان اداره کشور با نفت بشکه ای پنج دلار را دارم . وی افزود مگر قبلا که قیمت نفت بیش از صد دلار بود ، چقدر از آن صد دلار به داخل واریز می شد که الآن از کاهش قیمت نفت بترسیم . در ضمن اداره کشور بدست امام زمان است و ایشان باید بترسند و الا با این شیوه مدیریت کشور ، بدون درآمد نفتی و بدون تفکر عقلانی هم می توان رییس جمهور بود .

2008-11-25T15:54:00.003+01:00

Am Samstag, den 22.11.2008, fand im Karlstorbahnhof eine Veranstaltung zum Thema „Menschenrechte für Frauen im Iran“ statt.
Ziel des Abends war es über die Situation der Frauen im Iran zu berichten und
die Kampagne „Eine Million Unterschriften für die Gleichberechtigung der Frauen
im Iran“ vorzustellen.
Verantwortlich für diese Veranstaltung sind Narges Rezaei, Neda Aslan, Nima Aslan, die diese Kampagne in Süddeutschland vertreten.

Die Kampagne versucht einerseits, im Iran die Frauen über ihre Rechte aufzuklären, und andererseits, im Ausland die Öffentlichkeit über die mangelhafte Rechtssicher-
heit im Iran zu informieren.

Als Einstieg erinnerte Neda Aslan an den 25.November, den internationalen Gedenktag gegen Gewalt an Frauen. Dieser Gedenktag geht zurück auf die Ermordung der drei Schwestern Mirabal, die am 25.11.1960 in der Dominika-
nischen Republik vom militärischen Geheimdienst nach monatelanger Folter
getötet wurden.

Anschließend wurde ein Videofilm gezeigt, der zum Gedenken an die Journalistin
Zahra Kazemi, die im Jahre 2003 verhaftet und umgebracht wurde, gedreht
wurde. Er zeigte auf eindringliche Weise die Ohnmacht der Frau gegenüber Gewalt und Willkür des Staates.

Die Kampagne wurde durch Maryan Khodarahmi aus Mönchengladbach und Leyla
Sobhani aus Hamburg vorgestellt und erläutert.
Um die Bedeutung der Kampagne zu vermitteln, las Frau Sobhani einige Zeilen aus
Erfahrungsberichten von Frauen vor. Diese berichten über ihre Erlebnisse im Rahmen der Kampagne und die daraus resultierenden Schwierigkeiten. So müssen alle, die sich für die Rechte der Frauen einsetzen, mit Verhaftungen, Folter und anderen Schikanen rechnen.

Danach zählte Frau Zahra Omidi verschiedene Formen der Diskriminierung auf, unter denen Frauen im Iran leiden. Vielfach werde sogar noch die Scharia angewandt, der besonders Frauen ausgesetzt sind.

Abschließend fand eine Diskussion unter den Zuhörerinnen statt, die zeigte, wie sehr alle von diesem Thema betroffen waren.

خشونت همه جانبه در ایران علیه زنان

2008-11-25T15:40:00.002+01:00

در ایران هر روزه شاهد خشونت هایی هستیم که به صورت آشکار و پنهان بر علیه زن ایرانی به اشکال گوناگون روا داشته می شود بخشی از این خشونت ریشه در فرهنگ و سنت داشته و بخشی حاصل تداوم تبعیض علیه زنان در ساختار حقوقی ایران می باشد و دولت نسبت به تکالیفی که باید در حمایت از حقوق شهروندی نیمی از جمعیت کشور انجام دهد کوتاهی می کند و خود دولت سهم عمده ای در خشونت علیه زنان سهیم است اما زنان ایرانی نیز بار دیگر این نهیب را می زند که امروزه دیگر شهروند درجه ی دوم نیستند و نمی خواهند باشند و باید نسبت به حقوق انسانی انها توجه شود و خود نیز در جهت خشونت زدایی از زندگی خویش با تکیه بر اصل برابری گام بر می دارند.نقش حکومت در بروز انواع خشونت علیه زنان بسیار بارز است و زنان ایران با تکیه بر حقوق انسانی و برابری می دانند یکی از راههای پیشگیری از بروز خشونت ایجاد فضای گفتگو و اگاه کردن قشرهای مختلف زنان و مردان جامعه است هر چند چنین نمی شود مگر با حمایت های قانونی و تغییر قوانین تبعض امیز در کشور. لازم به ذکراست که در کشور ما برخلاف اکثر کشورهای جهان قوانین نه تنها از جرائم علیه زنان جلوگیری نمی کند بلکه خشونت بر علیه زنان را در جامعه ترویج و تشویق می کند با پشتوانه ی قوانینی که از شرع نشات گرفته استدولت با علم به اینکه بر زنان ایران ظلم و ستم روا می شود باز هم به فشارهای مختلف علیه زنان ادامه می دهد نمونه های بارز این خشونتها را می توان در سرکوب گسترده زنان در سطوحها ی مختلف مشاهده کرد از پوشش تا سرکوب عقایدکمپین برابری زنان در راستای رفع خشونت ها بر زنان در قانون قدم را بر داشته است که حتی در این عرصه نیز که مدنی ترین و قانونی ترین مسیر برای کمک به بهبود وضعیت زنان است نیز مورد شدیدترین و وحشیانه ترین خشونتها توسط دولت قرار گرفته استکمپین یک میلیون امضا در مدت فعالیت خود سعی بر این داشته و دارد که زنان را به حقوق خود اگاه و انها را به اگاهی مسلح کندو این تفکر و شیوه خوش ایند حاکمان و قدرتهای مطلق مرد سالارانه ی ایران نیست و ما تلاش می کنیم با مدنی ترین روشها به مقابله ی این تفکر حاکمانه برخورد کنیم و اینجاست که جامعه ی جهانی باید از این جنبش حمایتها ی خود را از زنان ایران در سطح گسترده اعلام دارد.

مریم خدارحمی

2008-11-24T00:52:00.002+01:00

همایش کمپین در آلمان روز ۲۵ نوامبر
(روز جهانی‌ مبارزه با خشونت علیه زنان)

جهل، اولين و آخرين پرده اي است که مي تواند زنان را در پستو نگاه دارد. چه آنان که با مدرسه سازي براي دختران، ‏پيشگام پس زدن اين پرده شدند و چه آناني که تا امروز، با توزيع اطلاع رساني، با توزيع انديشه و آگاهي، سعي در تغيير ‏شرايط زنان دارند، همگي در کار مبارزه با جهلند. در اين گذار تنگ و صعب، که حتا بسياري از زنان تحصيل کرده ما نيز ‏از تدبير غير منصفانه اي که برايشان انديشيده شده نا آگاهند يا درصورت آگاهي نيز، به خودآگاهي جمعي که به ايشان توان ‏تغيير سرنوشتشان را بدهد دست نيافته اند، چگونه مي شود به روشني پاسخ داد که آيا جنبش زنان، امروز محدود به قشر ‏روشنفکر و عده اي از زنان نخبه گراست، يا متعلق به گستره اي از زناني که در اين گستره، از هر طيف و قشري در آن ‏يافت شود؟ اما در همين رهگذر اين پاسخ روشن و واضح را مي شود با قاطعيت گفت که بحث ما در خاستگاه نيست، بلکه ‏در خواسته هاست! و خواسته هاي جنبش زنان، خواسته هاي عمومي است. زيرا منافع جنبش زنان، حدو مرزش را منافع ‏عمومي زنان و به دنبال ان منافع عمومي جامعه تعيين مي کند. ‏(آسیه امینی)

این همایش در روز ۲۵ نوامبر۲۰۰۸ با میزبانی فعالین کمپین در شهر هایدلبرگ (نرگس رضایی، ندا اصلان، نیما اصلان)و همکاری دیگر اعضای کمپین(خانمها مریم خدارحمی از منشنگلادباخ، لیلا سبحانی و نسیمه مرشدی از هامبورگ ) برگزار شد که هدف اصلی این برنامه نقطه آغازی برای همکاری هرچه بیشتر اعضای کمپین در پیشبرد اهداف مشترک و جلب حمایت همه اقشار برای جنبش زنان ایران بود.
در این همایش گفتگو هائی در زمینه خشونت علیه زنان ایران وهمچنین هدف اصلی کمپین(جمع آوری یک ملیون امضا)انجام شد.
خشونت همه جانبه در ایران علیه زنان
در ایران هر روزه شاهد خشونت هایی هستیم که به صورت آشکار و پنهان بر علیه زن ایرانی به اشکال گوناگون روا داشته می شود بخشی از این خشونت ریشه در فرهنگ و سنت داشته و بخشی حاصل تداوم تبعیض علیه زنان در ساختار حقوقی ایران می باشد و دولت نسبت به تکالیفی که باید در حمایت از حقوق شهروندی نیمی از جمعیت کشور انجام دهد کوتاهی می کند و خود دولت سهم عمده ای در خشونت علیه زنان سهیم است اما زنان ایرانی نیز بار دیگر این نهیب را می زند که امروزه دیگر شهروند درجه ی دوم نیستند و نمی خواهند باشند و باید نسبت به حقوق انسانی انها توجه شود و خود نیز در جهت خشونت زدایی از زندگی خویش با تکیه بر اصل برابری گام بر می دارند.
نقش حکومت در بروز انواع خشونت علیه زنان بسیار بارز است و زنان ایران با تکیه بر حقوق
انسانی و برابری می دانند یکی از راههای پیشگیری از بروز خشونت ایجاد فضای گفتگو و اگاه کردن قشرهای مختلف زنان و مردان جامعه است هر چند چنین نمی شود مگر با حمایت های قانونی و تغییر قوانین تبعض امیز در کشور. لازم به ذکراست که در کشور ما برخلاف اکثر کشورهای جهان قوانین نه تنها از جرائم علیه زنان جلوگیری نمی کند بلکه خشونت بر علیه زنان را در جامعه ترویج و تشویق می کند با پشتوانه ی قوانینی که از شرع نشات گرفته است
دولت با علم به اینکه بر زنان ایران ظلم و ستم روا می شود باز هم به فشارهای مختلف علیه زنان ادامه می دهد نمونه های بارز این خشونتها را می توان در سرکوب گسترده زنان در سطوحها ی مختلف مشاهده کرد از پوشش تا سرکوب عقاید
کمپین برابری زنان در راستای رفع خشونت ها بر زنان در قانون قدم را بر داشته است که حتی در این عرصه نیز که مدنی ترین و قانونی ترین مسیر برای کمک به بهبود وضعیت زنان است نیز مورد شدیدترین و وحشیانه ترین خشونتها توسط دولت قرار گرفته است
کمپین یک میلیون امضا در مدت فعالیت خود سعی بر این داشته و دارد که زنان را به حقوق خود اگاه و انها را به اگاهی مسلح کند
و این تفکر و شیوه خوش ایند حاکمان و قدرتهای مطلق مرد سالارانه ی ایران نیست و ما تلاش می کنیم با مدنی ترین روشها به مقابله ی این تفکر حاکمانه برخورد کنیم و اینجاست که جامعه ی جهانی باید از این جنبش حمایتها ی خود را از زنان ایران در سطح گسترده اعلام دارد(مریم خدارحمی)
فاطمه بهادری

من يک انسانم.....از زبان يک زن

2008-11-24T00:33:00.001+01:00

اگر به خانه ي من آمدي"...برايم مداد بياور.....مداد سياه...مي خواهم
روي چهره ام خط بكشم تا به جرم زيبايي در قفس نيفتم، يك ضربدر
هم روي قلبم تا به هوس هم نيفتم !
يك مداد پاك كن بده براي محو لبها.....نمي خواهم كسي به هواي
سرخيشان ، سياهم كند!
يك بيلچه، تا تمام غرايز زنانه را از ريشه در آورم....شخم بزنم وجودم
را ...بدون اينها راحت تر به بهشت مي روم گويا!
يك تيغ بده؛ موهايم را از ته بتراشم.... سرم هوايي بخورد... و بي
واسطه روسري كمي بيانديشم !
نخ و سوزن هم بده، براي زبانم مي خواهم ... بدوزمش به
سق....اينگونه فريادم بي صداتر است!
قيچي يادت نرود......مي خواهم هر روز انديشه هايم را سانسور كنم !
پودر رختشويي هم لازم دارم.....براي شستشوي مغزي....مغزم را كه
شستم ، پهن كنم روي بند... تا آرمانهايم را باد با خود ببرد به آنجايي
كه عرب ني انداخت... مي داني كه؟ بايد واقع بين بود !
صدا خفه كن هم اگر گير آوردي بگير......مي خواهم وقتي به جرم
عشق و انتخاب ، برچسب فاحشه مي زنندم.... بغضم را در گلو خفه
كنم!
يك كپي از هويتم را هم مي خواهم.... براي وقتي كه خواهران و
برادران ديني به قصد ارشاد، فحش و تحقير تقديمم مي كنند !
تو را به خدا....اگر جايي ديدي "حقي" مي فروختند .....برايم بخر....تا
در غذا بريزم.... ترجيح مي دهم خودم قبل از ديگران حقم را بخورم !
و سر آخر اگر پولي برايت ماند ...برايم يك پلاكارد بخر......به شكل
گردنبند.....بياويزم به گردنم....و رويش با حروف درشت بنويسم:
"من يك انسانم "..."
من هنوز يك انسانم" ...."
من هر روز يك انسانم

Internationaler Tag gegen Gewalt an Frauen

2008-11-24T00:19:00.001+01:00

Gewalt gegen Frauen gibt es leider überall.Frauen in aller Welt setzen am 25. November ein deutliches Zeichen dagegen. Gewalt gegen Frauen gehört geächtet, rund um den Globus und in jeder Gesellschaft...
Alljährlich am 25. November findet der von den Vereinten Nationen deklarierte Internationale Tag zur Beseitigung jeder Form von Gewalt gegen Frauen statt. Hintergrund für die Entstehung des Aktionstags war die Verschleppung, Vergewaltigung und Ermordung von drei Frauen im Jahr 1960 in der Dominikanischen Republik durch Soldaten des ehemaligen Diktators Trujillo.

Dieser Gedenktag geht zurück auf die Ermordung der drei Schwestern Mirabal, die am 25. November 1960 in der Dominikanischen Republik vom militärischen Geheimdienst nach monatelanger Folter getötet wurden. Sie waren im Untergrund tätig und hatten sich an Aktivitäten gegen den tyrannischen Diktator Trujillo beteiligt.

Der Mut der Mirabal-Schwestern bei ihrem Kampf gegen den Tyrannen gilt inzwischen als Symbol für Frauen weltweit, die nötige Kraft für das Eintreten gegen jegliches Unrecht zu entwickeln. 1981 wurde der 25. November ein internationaler Gedenktag.
Seit dem 25. November 1981 wird weltweit durch Aktionen, Veranstaltungen und Tagungen von Frauenprojekten und Initiativen, aber auch von staatlicher Seite zur Beendigung von Gewalt gegen Frauen und Kinder aufgerufen.

2008-11-24T00:10:00.001+01:00

هموطنان عزیز
در آستانهٔ آمدن روز ۲۵ نوامبر(روز جهانی‌ مبارزه با خشونت علیه زنان) ما فعالان کمپین یک میلیون امضا در هایدلبرگ برنامه‌ای به همین مناسبت تدارک دیده ایم،که در آن اعضای کمپین شمال آلمان نیز شرکت دارند.
این برنامه همچنین نقطه آغازی برای همکاری هرچه بیشتر اعضای کمپین در پیشبرد اهداف مشترک و جلب حمایت همه اقشار برای جنبش زنان ایران می‌باشد.
خانمها مریم خدارحمی، لیلا سبحانی و نسیمه مرشدی از هامبورگ مهمان ما هستند.
برنامه ها:
خیر مقدم به مهمانان و اعلام برنامه
گزارشی کوتاه در مورد وضعیت زنان ایران
پخش فیلم
سخنرانی خانمها زهرا امیدی و نرگس رضائی
سخنرانی‌ نمایندگان کمپین از هامبورگ
پرسش و پاسخ
جمع آوری امضا برای کمپین
پذیرایی‌
زمان: شنبه ۲۲ نوامبر ساعت ۱۷-۱۵
مکان: مرکز فرهنگی‌ ایرانیان، کارلستور بانهوف
برگزارکنندگان: نرگس رضایی، ندا اصلان، نیما اصلان

2008-11-21T21:33:00.002+01:00

Lieber Frauen und Liebe Männer,

hiermit laden wir Sie ganz herzlich zu unserer Veranstaltung, die über die Frauenbewegung im Iran berichtet, ein.
Wir stellen „die Kampagne eine Million Unterschriften für Gleichberechtigung“ mit Hilfe anderen Aktivistinnen aus Deutschland(Frau Maryam Khodarahmi, Leyla Sobhani, Nasimeh Morshedi aus Hamburg) vor und schauen uns gemeinsam zwei Videos an.
Außerdem hören wir einen Bericht von Frau Zahra Omidi (Lehrerin und Frauenrechtlerin).
Wir werden den Medien über die Situation der Frauen besonders der Mitglieder der Kampagne im Iran berichten.
Danach ist Gelegenheit für Diskussion.
Wir freuen uns auf ihre Teilnahme.

Wann: Samstag den 22.11.2008
Wo: Karlstor Bahnhof, Seminarraum
Veranstalter: Narges Rezaei, Neda Aslan, Nima Aslan

2008-11-19T20:33:00.010+01:00

Die Kampagne eine Million Unterschriften für Gleichberechtigung wurde ebenso im Frauenzentrum Courage durch uns (Narges Rezaei und Neda Aslan )vorgestellt und wird seit dem von der Couragefrauen besonderes iranische Mitglieder unterstützt.

2008-11-19T20:24:00.004+01:00

Neben der Versammlung haben wir Neda und Nima Aslan für die Kampagne eine Million Unterschriften für Gleichberechtigung in der Universität Unterschriften gesammelt.

Menschenrechte

2008-11-19T18:34:00.028+01:00

Anlässlich des 60-jährigen Jubiläumsder Allgemeinen Erklärung der Menschenrechte
Übersicht Wintersemester 2008/2009

Dienstag,18. November 200819 Uhr c.t.Neue Uni, Hörsaal 9

Matthias von HeinLeiter des Chinesischen Programms der Deutschen WelleProf. Thomas HebererLehrstuhl Politikwissenschaft, Schwerpunkt Politik Ostasiens,Universität Duisburg-EssenDr. Renate Müller-WollermannAsien-Expertin, Amnesty InternationalPeide WangSoftware-Ingenieur, SAP
Podiumsdiskussion: „Die Olympischen Spiele in China – eine Bilanz“

Steinigungen im Iran - meistens trifft es Frauen

2008-11-19T15:54:00.006+01:00

Die Steine dürfen bei einer Steinigung nicht so groß sein, dass die Person getötet wird, wenn sie von einem oder zwei davon getroffen wird, und auch nicht so klein, dass man sie nicht mehr als Stein ansehen kann.

Der Tod durch Steinigung steht im Iran auf eine Tat, die in dem meisten Ländern nicht einmal strafbar ist: Ehebruch. Als Beweismittel können die"Erkenntnisse" des Richters ausreichen. Zudem gilt die Zeugenaussage einer Frau nur, wenn mindestens zwei Männer sie bestätigen. Bei der Steinigung werden Männer bis zur Hüfte und Frauen bis unter die Brust eingegraben. Dann wird unter den Augen von Richter, Zeugen und Schaulustigen die Steinigung vollstreckt.

Die Mehrheit der zum Tod durch Steinigung verurteilen sind Frauen. "Das liegt daran, dass Frauen in vieler Hinsicht diskriminiert sind", erklärte Jüttner. Für Frauen ist es schwerer, eine Scheidung zu erreichen. Die Aussage einer Frau vor Gericht gilt nur halb soviel wie die eines Mannes. Angehörige ethnischer Minderheiten verstehen die Gerichtsprache Persisch oft nicht, andere können nicht lesen und schreiben. Und vielen Frauen fehlt schlicht das Geld für einen Anwalt- so gehen Steinigungen oft ungerechte Gerichtsverhandlungen voraus.

In Iran ist "Ehebruch" ein Straftatbestand auf den der Tod durch Steinigung steht. "Steinigungen sind besonders grausam", sagte Ruth Jüttner, ai-Expertin für den Nahen Osten. Bei der Steinigung werden Männer bis zur Hüfte und Frauen unter die Brust eingegraben. Dann werden sie öffentlich-also unter den Augen von Richter, Zeugen und Schaulustigen solange mit Steinen beworfen, bis sie tot sind. Die Steine, die für diese Art der Hinrichtung gewählt werden, dürfen nicht zu groß und nicht zu klein sein. "Die Absicht ist klar: Der Tod durch Steinigung soll langsam und qualvoll eintreten", so Jüttner weiter.

Meistens sind es Frauen, die auf diese Weise hingerichtet werden. "Das liegt daran, dass Frauen in vieler Hinsicht diskriminiert sind", weiß die ai-Nahostexpertin. Es beginnt damit, dass im Iran schon die Durchsetzung einer Scheidung für eine Frau schwierig ist.

Steinigungen gehen oft schon unfaire Gerichtsverfahren voraus. Vor Gericht gilt die Aussage einer Frau nur halb soviel wie die eines Mannes.Zeugenaussagen einer Frau zählen nur dann, wenn sie von mindestens zwei Männern bestätigt werden. Als Beweismittel können die "Erkenntnisse" des Richters ausreichen. Hinzu kommt, dass vielen Frauen schlicht das Geld für einen Anwalt fehlt. Besonders schwierig ist es für Angehörige ethnischer Minderheiten. Sie verstehen die Gerichtssprache Persisch oft nicht, viele können nicht lesen und schreiben.

Unterdrückung von Minderheiten im Iran

2008-11-10T18:50:00.005+01:00

Nach wie vor sind ethnische Minderheiten, die für eine größere Anerkennung ihrer kulturellen und politischen Rechte eintraten, Repressalien ausgesetzt.

Araber

Mindestens acht arabischstämmige Iraner wurden hingerichtet,nachdem man sie in Zusammenhang mit Bombenanschlägen in Khuzestan im Jahr 2005 zum Tode verurteilt hatte. Mindestens 17 weitere, die in unfairen Prozessen im Zusammenhang mit den Anschlägen verurteilt wurden, müssen vermutlich ebenfalls mit ihrer Hinrichtung rechnen.

Im April sollen Zahlreiche Ahwazis im vorfeld des Jahrestags der Unruhen von 2005 festgenommen worden sein, möglicherweise sogar Hunderte.

2005 hatten arabischstämmige Iraner gegen einen Brief protestiert, der eine Politik zur Verringerung der arabischen Bevölkerung in Khuzestan empfahl.Der Brief war angeblich von einem Berater des Präsidenten verfasst worden, der jedoch behauptet, das Schreiben sei unecht.

Im April wurde der Journalist Mohammad Hassan Fallahiya zu drei Jahren Gefängnis mit Zwangsarbeit verurteilt, weil er regierungskritische Artikel geschriben und angeblich Kontakt zu Oppositionsgruppen außerhalb des Iran aufgenommen hatte. Er war im November 2006 inhaftiert worden. Während des gesamten Gerichtsverfahrens wurde ihm der Zugang zu einem Rechtsanwalt verwehrt.Seine Familie berichtete, die für das Evin-Gefängnis zuständigen Behörden hätten nicht erlaubt, Mohammad Hassan Fallahiya Medikamente zu bringen, die er zur Behandelung lebensgefährlicher Herz-Kreislaufstörungen benötigt.

Kurden

Angehörige der Partei für ein freies Leben in Kurdistan (Partiya Jiyana Azadija Kurdistan-PJAK) griffen iranische Kräfte an, die Gebiete im Nordirak unter Mörserbeschuss genommen hatten, weil sie dort ein Versteck von PJAK-Truppen vermuteten. Zahlreiche Kurden wurden festgenommen, von denen viele der Mitgliedschaft oder des Kontakts mit verbotenen Gruppen beschuldigt wurden. Insbesondere kurdische Jurnalisten und Menschenrechtsverteidiger liefen Gefahr, Opfer von Schikanen oder Inhaftierungen zu werden.

Mohammad Sadiq Kabudvand, Vorsitzender der Menschenrechtsorganisation von Kurdistan(Human Rights Organisation of Kurdistan-HROK) und Redakteur der verbotenen Wochenzeitung Payam-e Mardom, wurde im Juli inhaftiert. Man warf ihm offenbar"Handlungen gegen die nationale Sicherheit"; "Propaganda gegen das System" und "Zusammenarbeit mit Oppositionellen Gruppen" vor, eine formelle Anklage wurde jedoch nicht erhoben. Er berichtete von schlechten Haftsbedingungen und Misshandlungen.So sei ihm etwa der Gang zur Toilette verweigert worden, um so andere führende HROK-mitglieder zu zwingen, in Verhöre durch Sicherheitskräfte einzuwilligen.

Recht auf freie Meinungsäußerung

2008-11-10T18:07:00.004+01:00

Abweichende Meinungen werden weitgehend im Iran unterdrückt, sei es durch vage formulierte Gesetze oder durch hartes Durchgreifen. Demonstrationen haben in vielen Fällen Massenfestnahmen und unfaire Gerichtsverfahren zur Folge.

Der Zugang zum Internet unterlegen weiterhin strikten Beschränkungen durch die Behörden.Journalisten, Akademiker und Blogger, unter ihnen einige mit doppelter Staatsbürgerschaft, wurden in letzter Zeit inhaftiert und zu Freiheits-oder Prügelstrafen verurteilt.Mehrere Publikationen mussten eingestellt werden.

Im April beschuldigte der Geheimdienstminister, Gholam Hossein Eje´i, Studierende und die Frauenbewegung öffentlich, sie wären an dem Versuch beteiligt, einen "sanften Regierungssturz" herbeiführen zu wollen.

Frauenbewegung in Iran: Haft und Sckikanen

2008-11-05T13:44:00.006+01:00

Die Aktivistinnen der Kampagne für Gleichberechtigung, die sich zum Ziel gesetzt hat, im Iran eine Million Unterschriften zu sammeln,um ein Ende der gesetzlichen Diskriminierung von Frauen zu erreichen, sind Schikanen und Festnahmen ausgesetzt.
Amnesty International dokumentiert seit zwei Jahren zahlreiche Vorfälle, bei denen Aktivistinnen eingeschüchtert und drangsaliert werden: Sie empfangen Drohanrufe von Personen, die sich als Angehörige des Geheimdienstministeriums ausgeben und sie warnen, an geplanten Versammlungenteilzunehmen.Die Aktivistinnen werden daran gehindert, friedliche Demonstrationen abzuhalten.Die Website ihrer Kampagne wurde mindestens elf Mal von den Behörden blockiert.
Auch die Justiz hat den Druck auf die Frauenaktivistinnen in den vergangenen Monaten erhöht.
Das Gericht befindet sie für schuldig, durch die "Verbreitung von Propaganda gegen das System gegen die nationale Sicherheit gehandelt" zu haben.

Einige der Betroffenen:
Hana Abdi, Ronak Safarzadeh, Zeynab Bayzeydi, Delaram Ali, Amir Yaghoub-Ali, Nasrin Sotoudeh, Mansoureh Shoja´i, Mahboubeh Karami, Maryam Hosseinkhah, Parvin Ardalan, Jelveh Javaheri, Nahid Kesharvarz und Esha Momeni.