HAFT OHNE KONTAKT ZUR AUßENWELT

Der Blogger Hossein Derakhshan wurde am 1. November 2008 im Haus seiner Familie festgenommen. Da sowohl seiner Familie als auch seinem Rechtsanwalt der Zugang zu ihm verwehrt wird, weiß niemand, wo Hossein Derakhshan derzeit festgehalten wird. Er durfte vier Telefonate mit seiner Familie führen, die aber jeweils nur etwa eine Minute dauerten. Das vorerst letzte Gespräch fand Ende November 2008 statt. Er könnte Folter oder Misshandlung ausgesetzt sein, während er ohne Kontakt zur Außenwelt inhaftiert ist.
Hossein Derakhshan hat sowohl die iranische als auch die kanadische Staatsbürgerschaft. Ende Oktober 2008 reiste er mit einem von der iranischen Botschaft in Paris ausgestellten Reisedokument in den Iran. Dieses Dokument brauchte er, da im Iran die doppelte Staatsbürgerschaft nicht akzeptiert wird. Im Iran schrieb er bis zum 1. November, dem Tag seiner Verhaftung, weiter an seinem Blog. Berichten zufolge wurde er im Haus seiner Familie von sechs Beamten in Zivil festgenommen, die offenbar über einen Durchsuchungsbefehl verfügten. Im Zuge der Durchsuchung wurden sein Computer und andere persönliche Gegenstände konfisziert und man brachte ihn an einen unbekannten Ort.
Berichten zufolge wird Hossein Derakhshan im Auftrag der Abteilung 1 des Revolutionsgerichts in Teheran festgehalten. Er wurde zwar nicht angeklagt, es wird aber angenommen, dass man ihn beschuldigt "die Religion verunglimpft" zu haben, wahrscheinlich in seinen Blogs.

FOLTER IN HAFT

Berichten zufolge drangen am 24. November 2008 Gefängniswärter in die Zelle von Farzad Kamangar in der Abteilung 109 des Evin-Gefängisses in Teheran ein, schlugen ihn, drohten ihm mit der Hinrichtung und holten ihn aus der Zelle. Einige persönliche Gegenstände nahmen sie ebenfalls mit. Ein anderer Häftling berichtete, dass er Farzad Kamangar später an diesem Tag offenbar bewusstlos auf der Krankenstation des Gefängnisses sah. Farzad Kamangar soll mittlerweile in seine Zelle zurückgebracht worden sein.
Wenn man im Iran einen Gefangenen aus seiner Zelle holt, signalisiert dies oftmals seine unmittelbar bevorstehende Hinrichtung. Amnesty International ist daher besorgt, dass Farzad Kamangar trotz der laufenden Überprüfung seines Falls in Gefahr schwebt, hingerichtet zu werden.
Farzad Kamangar war zusammen mit Ali Heydariyan und Farhad Vakili etwa im Juli 2006 in Teheran von Angehörigen des Geheimdienstministeriums festgenommen worden. Alle drei sind iranische Kurden. Sie waren am 25. Februar 2008 unter der Anklage mohareb (in Feindschaft zu Gott) zum Tode verurteilt worden. Diese Anklage wird gegen Personen erhoben, die man beschuldigt, den Staat mit Waffengewalt zu bekämpfen und steht offenbar im Zusammenhang mit der vermeintlichen Mitgliedschaft in der bewaffneten Kurdischen Arbeiterpartei (PKK).
Ali Heydariyan und Farhad Vakili wurden zudem wegen Dokumentenfälschung zu zehn Jahren Gefängnis verurteilt. Nach iranischem Gesetz müssen sie die Haftstrafe vor der Hinrichtung verbüßen. Die Todesstrafen aller drei Männer wurden vom Obersten Gerichtshof bestätigt. Farzad Kamangars Rechtsanwalt hat aber Rechtsmittel eingelegt, um zu erreichen, dass das Todesurteil aufgehoben wird. Nach iranischen Gesetz können Todesurteile nicht vollstreckt werden, während ein Fall überprüft wird.
Vor seiner Verhandlung wurde Farzad Kamangar ohne Kontakt zur Außenwelt festgehalten, gefoltert und anderweitig misshandelt. Unter anderem wurde er geschlagen, ausgepeitscht und mit Elektroschocks gequält. Infolge der Folterungen haben seine Arme und Beine unkontrolliert zu zittern begonnen. Das Gerichtsverfahren gegen Farzad Kamangar entsprach nicht den Standards für einen fairen Prozess, und er hatte währenddessen nur unzureichenden Kontakt zu seinem Anwalt. Mehrfach und über längere Zeiträume hinweg verwehrte man ihm den Kontakt zu seiner Familie und seinem Anwalt.

GESUNDHEITSZUSTAND:MOHAMMAD SADIQ KABUDVAND, Menschenrechtsverteidiger und Journalist

Mohammad Sadiq Kabudvand soll am 17. Dezember 2008 einen Herzinfarkt erlitten haben. Er wurde zur Krankenstation des Evin-Gefängnisses gebracht, aber es stand wegen eines nationalen Feiertags kein Arzt zur Verfügung. Amnesty International befürchtet, dass er keine angemessene medizinische Versorgung erhält.
Mohammad Sadiq Kabudvand ist bereits seit einiger Zeit in einem schlechten gesundheitlichen Zustand. Anfang Dezember 2008 wurde er von Ärzten untersucht, die feststellten, dass er an Schwindel und instabilem Blutdruck leidet und dass sich die schon bestehenden Probleme mit seinen Nieren und seiner Prostata verschlimmert haben. Man nimmt an, dass er im Gefängnis von einem Herzspezialisten und einem Urologen untersucht wurde. Im Mai 2008 kollabierte er dort und war circa 30 Minuten lang bewusstlos.
In den letzten Monaten hatten Ärzte des Evin-Gefängnisses gefordert, dass Mohammad Sadiq Kabudvand eine Spezialbehandlung gewährt wird, aber die Gefängnisbehörden haben ihm bisher nicht erlaubt, außerhalb des Gefängnisses behandelt zu werden. §229 der Gefängnisvorschriften besagt, dass Häftlinge in einem schlechten gesundheitlichen Zustand, der nicht im Gefängnis behandelt werden kann und Häftlinge, deren gesundheitlicher Zustand sich im Gefängnis verschlechtern würde, für einen Monat freigelassen werden sollen. Auf Empfehlung eines Arztes und unter Zustimmung des Gefängnisdirektors kann diese Zeit in einem Krankenhaus außerhalb des Gefängnisses verlängert werden.
Mohammad Sadiq Kabudvand sitzt eine zehnjährige Haftstrafe für die "Gründung einer illegalen Gruppierung" ab. Dabei handelt es sich um die kurdische Menschenrechtsorganisation "Human Rights Organization of Kurdistan" (HROK). Der 54te Abteilung des Berufungsgerichts in Teheran bestätigte das Urteil am 28. Dezember 2008. Amnesty International betrachtet Mohammad Sadiq Kabudvand als gewaltlosen politischen Gefangenen, der allein deshalb in Haft gehalten wird, weil er seine Rechte auf freie Meinungsäußerung und Vereinigungsfreiheit wahrgenommen hat - sowohl als Vorsitzender einer Menschenrechtsorganisation als auch als Journalist.

MÖGLICHE GEWALTLOSE POLITISCHE GEFANGENE

Die Brüder Arash und Kamiar Alaei, die beide auf die Prävention und Behandlung von HIV und AIDS spezialisiert sind, stehen unter Anklage, "mit feindlichen Regierungen zusammenzuarbeiten".

Die Anklage ist vage formuliert und definiert nicht, was mit "Zusammenarbeit" oder "feindliche Regierungen" genau gemeint ist. Die Anklage scheint politisch motiviert zu sein und sich auf den Kontakt der Brüder zu internationalen Nichtregierungsorganisationen zu gründen, der ein Bestandteil ihrer Arbeit zur Prävention und Behandlung von HIV/ AIDS ist.
Amnesty International befürchtet, dass die Brüder gewaltlose politische Gefangene sind. Wenn sie schuldig gesprochen werden, könnten sie zu bis zu zehn Jahren Gefängnis verurteilt werden.
Arash und Kamiar Alaei werden seit ihrer Festnahme am 22. Juni 2008 in Haft gehalten und befinden sich zur Zeit im Evin-Gefängnis. Iranischen Quellen zufolge haben sie bisher zwar regelmäßigen Kontakt zu ihren Familien, aber sehr wenig Kontakt zu ihren Anwälten, und obwohl sie nach iranischem Recht berechtigt wären, auf Kaution freigelassen zu werden, gewährte man ihnen noch keine Kautionsanhörung. Die Brüder befanden sich vier Monate ohne Anklage in Haft.
Arash und Kamiar Alaei sind aufgrund ihrer Arbeit in der HIV/AIDS-Prävention und -Behandlung sehr bekannt, besonders durch die Arbeit zur Prävention bei DrogenkonsumentInnen. Beide Ärzte sind im Zusammenhang mit ihrer Arbeit ins Ausland gereist. Dr. Kamiar Alaei ist Doktorand an der Albany School of Public Health der State University of New York (SUNY). Er hat seinen Master in Internationaler Gesundheit an der Harvard University gemacht. 2008 wurde er von der in den USA ansässigen Nichtregierungsorganisation "Asia Society" als Mitglied aufgenommen. In der Begründung heißt es, dass er "einer von 23 neuen Mitgliedern ist, die zu den vielversprechendsten richtungsweisenden Persönlichkeiten und jungen Führungskräften im asiatisch-pazifischen Raum gehören". Dr. Arash Alaei ist der ehemalige Direktor der Internationalen Ausbildungs- und Forschungsgesellschaft des Iranischen Forschungsinstituts für Tuberkulose und Lungenkrankheiten. Es ist nicht bekannt, dass die beiden Männer politisch aktiv sind.

جایزه‌ی "سیمون دوبو و ار" برای کمپین یک میلیون امضا

صد و یکمین سالگرد تولد سیمون دوبوار، فمینیست فرانسوی، جایزه یادمان وی به کمپین یک میلیون امضا در ایران تعلق گرفت.
این جایزه به‌خاطر «حرکت شجاعانه و اصولی» زنان ایران برای تغییر قوانین تبعیض‌آمیز به این کمپین اهدا شد.

دومین جایزه‌ی "سیمون دوبوار" به خاطر شجاعت و ابتکار عمل زنان ایرانی در مبارزه برای رسیدن به برابری جنسیتی به “کمپین جمع‌آوری یک میلیون امضا برای تغییر قوانین تبعیض‌آمیز“ تعلق گرفت.

این جایزه به ابتکار جولیا کریستوا، فیلسوف فمینیست فرانسوی، از سال گذشته و به‌خاطر صدمین سالگرد تولد سیمون دوبوار
پایه‌گذاری شد. کریستوا جایزه‌ی "سیمون دوبوار" را برای زنان و حرکت‌هایی که در شرایط مخاطره‌آمیز به مبارزه با تبعیض علیه زنان می‌پردازند، در نظر گرفت.

اولین جایزه، درنهم ژانویه‌ی سال ۲۰۰۸ میلادی و هم‌زمان با صدمین سالگرد تولد سیمون دوبوار به طور مشترک به تسلیمه نسرین، نویسنده‌ی بنگلادشی، و آیان هرسی علی، نماینده‌ی افریقایی‌الاصل سابق پارلمان هلند، اعطا شد.

امسال هیئت داوران جایزه‌ی "سیمون دوبوار" که متشکل از بیست فمینیست از سراسر جهان است، بعد از ماه‌ها بررسی و تحقیق، کمپین یک میلیون امضای ایران را مستحق دریافت جایزه‌ی سال ۲۰۰۹ دانست.

جولیا کریستوا علت انتخاب امسال هیئت داوران را «شجاعت و ابتکار عمل» کمپین دانسته و می‌گوید: «این حرکت بسیار شجاعانه و اصولی است و برای رسیدن به آزادی حقوقی زنان تلاش می‌کند. فعالان این کمپین علیه تبعیض‌هایی که در قوانین ایران نسبت به زنان وجود دارد مبارزه می‌کنند و ما می‌خواهیم از طریق این جایزه همبستگی خود را با زنان ایرانی اعلام کنیم».
نسرین ستوده، حقوقدان و یکی از کنشگران کمپین یک میلیون امضا، در پاسخ به اعلام همبستگی فمینسیت‌های جهان با زنان ایرانی می‌گوید: «من به عنوان کسی که افتخار دفاع از بسیاری از فعالان این جنبش را در ایران داشته‌ام، ضمن تشکر از خانم جولیا کریستوا در این اعلام همبستگی، اعلام می‌کنم که تعلق چنین جوایزی به چنین جنبش‌هایی در سراسر جهان بسیار کمک می‌کند.
در جامعه‌ای که فعالان این کمپین به اتهام انجام عمل غیرقانونی مورد تهمت، ممنوع‌الخروجی، بازداشت، زندان و حتا شلاق قرار می‌گیرند، در گوشه‌ای دیگر از جهان انسان‌های فرهیخته‌ای هستند که هم حرکت آنها را می‌ستایند و هم به این تلاش آنها جایزه اعطا می‌کنند. بنابراین شما می‌بینید که این قضاوت جهانی چه قدر می‌تواند در بالندگی این حرکت در کشورهای مختلف و از جمله ایران موثر باشد».
به گفته‌ی جولیا کریستوا، مراسم اهدای این جایزه قرار است در ۲۱ ژانویه در پاریس برگزار شود. وی با اشاره به ممنوعیت خروج برخی از فعالان کمپین، اظهار امیدواری می‌کند که اعضای این حرکت بتوانند در روز اهدای جایزه در مراسم حضور داشته باشند. او می‌گوید: «ما برای ۲۱ ژانویه مراسم اهدای جایزه را ترتیب داده‌ایم و امیدواریم که اعضای کمپین بتوانند برای دریافت این جایزه حاضر شوند. ما منتظر دیدار آنها هستیم».
از دیگر اعضای هیئت داوران جایزه‌ی "سیمون دوبوار"، می‌توان از آلیس شوارتزر، فمینیست آلمانی، و سیلویا بون دوبوار، سردبیر مجله‌ی "اما" و دخترخوانده‌ی سیمون دوبوار، کلود لانزمن، مدیر مجله‌ی "عصر مدرن" که سیمون دوبوار و ژان پل سارتر پایه‌گذار آن بودند، یولاندا پاترسون، مسئول انجمن سیمون دوبوار در دانشگاه کالیفرنیا، و چندین نویسنده و فعال سرشناس دیگر فمینیست نام برد.

اینجا میتوانی جان آدمی را به ارزانترین ارقام خریداری کنی

خبرگزاری حکومتی مهر: سه شنبه گذشته رئیس شورای شهر در جلسه شورا از آنچه که در روزهای جمعه در مناطق اطراف بازار سنتی تهران دیده بود ابراز شرمساری کرد. به دنبال این اظهارات خبرنگار مهر بر آن شد تا از وقایعی که در این منطقه اتفاق می افتد گزارشی تهیه نماید.
نزدیک ظهر بود که به بازار سنتی تهران رسیدیم. بازار تهران تعطیلی نمی شناسد.جمعه و شنبه ندارد. مثل همیشه خدا شلوغ است و پر رفت و آمد. تا به انتهای بازار برسی کلی حرف جور واجور می شنوی. این حرفها حکم آماده باش را برایت دارند. خرواری از اتفاقات بدی که رئیس شورای شهرهم جرات بیانش را ندارد. نباید هم داشته باشد. مگر من دارم؟ همین اول کار می فهمی که توصیه های چمران پر بیراه نبوده است. اینجا از هر کسی که سراغ خرابه های بازار را می گیری خیره نگاهت می کند و دلسوازنه می گوید: " شما آنجا نروی بهتر است. "
- چرا؟
- خطرناک است.
این را یکی از محلی ها می گوید. دیگری هم با او هم عقیده است. می گوید: " ما که بچه همین محلیم جرأت نداریم به آنجا نزدیک شویم. "
یکی از مردان محل که 45 ساله می زند و به گفته خودش از قدیمی های محل است می گوید: " یکی از محله های شرقی بازار که چسبیده به آن قرار دارد و به محله ... معروف است. "
رفیقش حرفهایش را تائید می کند و به من هشدار می دهد که " یکی از خطرناک ترین محله های بازار همین منطقه ایست که شما می خواهی بروی. وقت میشه که عابران رو به زور داخل مخروبه ها می کشند و مورد آزار و اذیت قرار می دهند، طوری که دیگر کسی از محلی های منطقه جرأت رفت و آمد به آنجا را نمی کند. "
همین حرفها کافی است تا بیشتر کنجکاو شوی که در آنجا چه می گذرد. به رغم توصیه این فرد محلی به منطقه ممنوعه می رویم. در طول مسیر و میان کوچه پس کوچه های تنگ و باریک مردانی را می بینی که بیشتر غیر بومی و افغانی اند. مردانی خمیده و خسته که بی هدف در کوچه ها پرسه می زدند و انگار که منتظر چیزی یا کسی هستند و هر چه به غروب نزدیک تر می شود این انتظار نمود بیشتری پیدا می کند.
مردهای دژم و خاموش. مردهای مرموز و پر سئوال. مردهایی که برایت هر کدامشان علامت سئوالی هستند متحرک که مدام از سر کوچه سرک می کشیدند و با اشاره های چشمی که خاص خودشان است و تو چیزی از آن سر در نمی آوری به سمت دیگر کوچه می روند. می ترسی و هر قدمت ترسی است فرو خورده. گاه گاه خلوت خاموش کوچه را غرش چند موتورسوار که با سرعت بالا می رانند و صورت خود را با شال گردنهای تیره پوشانده اند، فرو می ریزد. موتور سوارها به آنها که کنار کوچه ایستاده اند به سرعت مطالبی را می گویند و می گذرند.
هر کوچه مملو از خانه های ویران شده ایست که در خرابی خاموش و تاریکش خمیده مردی می بینی داغان و پریشان که در میانه ای از دود و مصیبت و فلاکت گرفتار آمده است. مردان و زنان آفتاب سوخته ای که سالها آوارگی و در به دری از ظاهر در هم فرو ریخته شان پیداست.
یکی از آنها که شهرستانی است و این را می توانی از لهجه اش بفهمی می گوید: اینجا هرچی دلت بخواهد هست. ازهمه جور بنگ بگیر تا آدم مشنگ. یکیش خود من... آویزون آویزون...!
می خندد و خنده اش طعم گس فلاکت زده انسانی را دارد که تمام پولی را که از راه باربری بدست آورده خرج هناق می کند.
در کوچه پس کوچه های خرابه های پشت بازار تهران، مرگ جان آدمها را تجارت می کند. شیشه، کراک، حشیش، هروئین و صد جور دیگر مواد کوفتی و لعنتی متاع بازار مرگ است. تجارت خانه مرگ را اینجا خرابه های تاریک و مرموزی رقم می زند که در میان آنها می توانی جان آدمی را به ارزانترین ارقام خریداری کنی.
با نزدیک شدن خورشید به خط خاکستری افق به تعدادعابرها افزوده می شود و آنها را می بینی که در گروههای 2 نفره و 3 نفره در حالی که با چشمهایشان تمامی کوچه را می پاییدند و در صورتشان قطرات ریز عرق خودنمایی می کند می آیند و می روند و هر آمدن و رفتنی ترس تو را شدیدتر می کند.
قیافه ها ترسناک است. بهم ریخته و دژم. گاهی عبوس و اخم آلود گاهی خوشحال و شاد که برق قرمزی از چشمانشان بیرون می زند و ترس عجیبی توام با وحشت تو را مچاله می کند.
در میان آنها دیدن زن و دختری محلی با چهره های آفتاب سوخته که قیافه شان به کولیها می زند، تو را به پرسش وا می دارد. در دستانشان بسته ای می بینی مرموز. می خواهی از آنها سئوالی بپرسی که به چشم بر هم زدنی غیبشان می زند.
فروشنده ای دوره گرد که درکوچه مشرف به این محله، تنقلات می فروشد. فروشنده کاپشن مشکی چرک تاب خود را که از کثیفی به قهوه ای می زد تا صورت بالا کشیده است و زیر لب چیزی را زمزمه می کند. نزدیکتر که می شوی می شنوی که انگار می گوید: " از اینجا بروید! اینجا خطرناک است و جای خانمی مثل شما نیست. اینهایی که می بینی بیشترشان معتادند و در روزهای خلوت به اینجا می آیند و دسته جمعی مواد مخدر مصرف می کنند. "
دوره گرد ادامه می دهد که این جماعت خلافهای دیگری هم مرتکب می شوند که نمونه اش همین رفت و آمدهای مشکوک زنان کولی است .
درست نظیراتفاقی که دریکی ازخیابانهای اطراف بازارمی افتد و درآن هر روز صبح مردان معتاد و زنان کولی توسط گروههای پاکسازی بهزیستی و شهرداری جمع آوری و پراکنده می شوند و دوباره شب هنگام در مخروبه های تاریک و سرد که موشهای فاضلاب از دیوار های آن بالا و پایین می روند گرد هم می آیند و برای لحظه ای نشئه شدن وانجام شنیع ترین اعمال ممکن را به ارازنترین قیمتها تجربه می کنند.
تمام منازل مسکونی اینجا ویرانه است. طوریکه 10 خانه کنار هم طوری خراب شده که همه خانه ها به هم راه دارند و جز معتادان در این خانه ها ساکن نیستند
اگرچه تو این جماعت معتاد را به خاطر پیچ درپیچ بودن کوچه ها و طولانی بودن حیاط خانه های مخروبه کمتر می بینی و بیشتر عابران مردان معتادی هستند که در کوچه پرسه می زنند.
اینجا خرابه های بازار تهران است. جایی که هر چه در آن پیشتر می رویم هراسنان تر می شویم و برای احتیاط مجبوربودیم مدام به عقب برگردیم و صبر کنیم تا عابران از ما جلو بیفتند چون به گفته یکی از محلی ها ممکن بود ناگهان چند نفر بر سرت بریزند و خفتت کنند و راه فراری هم البته در میان این کوچه فرسوده نیست.
حالا دیگر به کوچه لرها رسیده ایم. تمام کوچه پر است از مردان و پسران جوانی که از خانه های مخروبه که درهایشان از زنگ زدگی به زحمت باز و بسته می شود بیرون می روند و یا داخل می شوند. چند تایی از آنها که کاپشن های بادی با اشکال عقرب و جمجمه پوشیده اند کنار در خانه ای مخروبه ایستاده و گپ می زدنند و دیگر نمی توانی پیشتر بروی. جماعت نشئه ای که روبرویت ایستاده با نگاه های دلهره آورشان بی هیچ کلامی می خواهند که تو هر چه زودتر محل را ترک کنی.

حجاب؛ تصویر: پاسخ دندان شکن دختران ایرانی به آخوندها

تجمع دانشجویان دانشگاه شیراز: مرگ بر دیکتاتور

خبرنامه امیرکبیر: در پی بازداشت لقمان قدیری، عبدالجلیل رضایی، کاظم رضایی و محسن زرین کمر، ۴ تن از فعالان سیاسی دانشگاه شیراز، گردهمایی اعتراضی از ساعت ۱۱ امروز یکشنبه ۱۵ دی ماه در این دانشگاه بر پا شده است.
در آغاز این گردهمایی دانشجویان شرکت کننده که تصاویری از دانشجویان بازداشت شده را در دست داشتند با سردادن شعارهایی همچون: “دانشجوی زندانی آزاد باید گردد” ، “گر تیر و فتنه بارد جنبش ادامه دارد” ، “مرگ بر دیکتاتور” ، “پینوشه پینوشه ایران شیلی نمیشه” از دانشجویان بازداشت شده حمایت نمودند و خواهان آزادی این دانشجویان شدند.
در ادامه یکی از دانشجویان در میان جمع حاضر شد و پیرامون علت دستگیری و بازداشت این دانشجویان توضیحاتی داد و خواستار آزادی بی قید و شرط دانشجویان و همچنین برداشته شدن احکام انضباطی صادر شده برای ۲۷ نفر از دانشجویان دانشگاه شیراز شد.
دانشجویان معترض سپس با سردادن شعار مرگ بر دیکتاتور از دانشگاه خارج شدند و پس از قریب به نیم ساعت به داخل دانشگاه بازگشتند.
لازم به ذکر است که از صبح امروز حضور افراد لباس شخصی و عوامل امنیتی در سطح دانشگاه مشهود است و حتی این مساله منجر به درگیری دانشجویان با برخی از این افراد شده است.همچنین ارتباط اینترنتی در سطح دانشگاه قطع شده است.
دانشجویان معترض اعلام کرده اند که در صورت عدم آزادی دانشجویان بازداشت شده به سمت ساختمان مدیریت دانشگاه حرکت خواهند کرد و آن را به تصرف خود در خواهند آورد.
بازداشت چهار دانشجوی دانشگاه شیراز توسط اداره اطلاعات
عبدالجلیل رضایی، کاظم رضایی، محسن زرین کمر و لقمان قدیری گل تپه، ۴ دانشجوی دانشگاه شیراز، که در روز پنج شنبه به اداره اطلاعات شهر شیراز احضار شده بودند، ساعت ۸ صبح امروز شنبه، پس از مراجعه به این نهاد توسط مامورین بازداشت شدند.
در احضاریه های این دانشجویان اتهام وارده به آن ها اقدام علیه امنیت ملی و توهین به مسئولین نظام عنوان شده است.
از لحظه بازداشت این دانشجویان هیچ اطلاعی از وضعیت آن ها در دست نیست و تلاش های فعالین دانشگاه شیراز برای تماس با آن ها و اطلاع از وضعیت آن ها بی ثمر بوده است.
بنا بر اخبار ارسالی از دانشگاه شیراز، دقایقی پیش از سوی اداره اطلاعات شیراز با خانواده دانشجویان بازداشت شده تماس گرفته شده و به خانواده های آنان گفته شده که هنوز برای این دانشجویان پرونده تشکیل نشده و تا زمان تشکیل پرونده و رسیدگی به آن، این دانشجویان باید در بازداشت به سر ببرند.
لازم به ذکر است که هم اکنون جو دانشگاه شیراز به شدت ملتهب می باشد و دانشجویان تهدید کرده اند که در صورت عدم آزادی فوری آنان، دست به تحصن و اعتصاب غذا خواهند زد.

حق دانشجویان تحصیل است نه بازداشت

چهار دانشجوی بازداشت شده که به حکم محرومیت از تحصیل خود معترض بودند، درخطر شکنجه و بدرفتاری هستند.
۶ آذرماه ۱۳۸۷- کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران امروز اعلام کرد که سلامتی و جان۴ دانشجوی دانشگاه علامه طباطبایی که در جریان تحصن دراعتراض به احکام محرومیت از تحصیل خود بازداشت شدند، در خطر است.
مهدیه گلرو، صادق شجاعی، سعید فیض الله زاده و مجید دری، چهار دانشجویی هستند که روز شنبه دوم آذرماه دست به تحصن زدند. در ساعات اولیه بامداد روز سه شنبه ۲۵ آذرماه، نیروهای امنیتی با حمله به دانشجویان و سایر حامیان آنها، این۴ دانشجو را بازداشت کردند.
هادی قائمی سخنگوی کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت: "ما نگران این هستیم که این دانشجویان مورد ضرب و شتم و شکنجه قرار بگیرند." وی اضافه کرد که "بازداشت، تعلیق و محرومیت از تحصیل، پاسخ دانشجویانی نیست که در جستجوی ابتدایی ترین حقوق خود هستند."
روز شنبه دوم آذرماه، این ۴دانشجو در دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه علامه طباطبایی دست به تحصن زدند. به گزارش شاهدان، مرتب به تعداد نیروهای امنیتی حراست در اطراف این دانشجویان اضافه می شد و دو ماشین پلیس نیز در مقابل درب دانشگاه مستقر شده بودند. نیمه های شب حدود ۲۵نفر به این دانشجویانی که در حیات دانشگاه خواب بودند حمله کرده و با فحاشی و کتک آنها را از دانشگاه بیرون کردند و به درب دانشگاه قفل زدند، اما تحصن آنها در مقابل درب دانشگاه ومتعاقبا با کمک دانشجویان در داخل دانشگاه ادامه یافت و خانواده های آنها برای حمایت به آنها پیوستند.در ساعت یک بامداد روز سه شنبه نیروهای امنیتی آنها را بازداشت و گلرویه را به بازداشتگاه وزرا و ۳ نفر دیگر را به یکی از کلانتری های تهران برده و تحویل پلیس امنیت دادند. در حال حاضر این ۴ دانشجو در زندان اوین هستند.
در سه سال گذشته بیش از۳۰۰ دانشجو در ایران صرفا بخاطر ابراز عقیده در باره وضعیت دانشگاههای خود، از تحصیل محروم و بسیاری ازآنان از دانشگاه اخراج شده اند.
۸ دانشجوی دانشگاه علامه طباطبایی از جمله این ۴ دانشجوی بازداشت شده، بدنبال برگزاری انتخابات انجمن اسلامی این دانشگاه در اردیبهشت ماه ۱۳۸۶به دستور رئیس دانشگاه؛ حجت الاسلام شریعتی، به دانشگاه ممنوع الورود شدند. متعاقب آن، این ۸ دانشجو به کمیته انضباطی دانشگاه فراخوانده شده و حکم محرومیت از تحصیل دریافت کردند.
دانشجویانی که به این ترتیب از تحصیل محروم شده بودند کمیته حق تحصیل تشکیل داده و تلاشهای قانونی برای احقاق حق خود را پی گرفتند که از جمله نامه نگاری با وزیر علوم بود. اما همه این تلاشها بی پاسخ ماند. در هشتم آبان ماه ۱۳۸۶تجمع دانشجویان دانشگاه علامه طباطبایی در حمایت از حق تحصیل این دانشجویان به خشونت کشیده شد و بدنبال آن محرومیت های قطعی۴ ترم که به معنای اخراج قطعی آنها از دانشگاه بود برای آنها صادر شد.
عسل اخوان؛ یکی از دانشجویان محروم از تحصیل علامه طباطبایی ضمن اعلام خبر انتقال این دانشجویان به اوین به کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت:"صدای دانشجویانی که در جستجوی حق تحصیل خود هستند با انتقال۴ دانشجو به اوین خاموش نمی شود." ایشان اضافه کردند که " چگونه می توان محرومیت از تحصیل صدها دانشجوی جوانی را که با هزاران امید و سختی به دانشگاه می آیند، توجیه کرد؟ آیا کسی نیست که به آثار مخرب فردی و اجتماعی این موضوع توجه کند؟ چگونه می توان اخراج رشید اسماعیلی؛ دانشجوی فوق لیسانس حقوق بشر را که فقط دفاع از پایان نامه اش باقی مانده با حکمی که هیچ دلیلی در آن ذکر نشده ، پذیرفت؟ ما قطعا برای دستیابی به این حق خود پایدار و کوشا هستیم."
کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران از مقامات ایرانی خواستار آزادی فوری این دانشجویان و همه دانشجویانی شد که در زندان بسر می برند چرا که بازداشت آنها نقض آشکار حقوق بشر است.
هادی قائمی سخنگوی کمپین اعلام کرد "مقامات ایرانی به خوبی به تعهدات و الزامات بین المللی خود در باره حق تحصیل شهروندان آگاهند. آنها باید به چنین عملیاتی که ناقض حقوق دانشجویان است، پایان دهند. دختران و پسران جوانی که چیزی جز حق خود در آزادی بیان و اندیشه در آموزش نمی خواهند.

شهناز غلامي بدون وکيل در زندان است

محمدعلي دادخواه، وکيل دادگستري، در مصاحبه با روز تاکيد مي کند شهناز غلامي فعال آذربايجاني، که يک ماه از ‏بازداشت وي مي گذرد، هم اکنون وکيل ندارد و با توجه به فوت همسر و کوچک بودن فرزندش، کسي نمي داند از چه ‏راهي بايد به وي از نظر حقوقي کمک رساند. ‏
دادخواه مي گويد: بنده در دور جديد بازداشت خانم غلامي، وکالتي از طرف خودايشان يا خانواده شان ندارم و براي پي ‏گيري حقوقي پرونده اين وکالت بايد از سوي خانواده يا خود موکل، داده شود. اما در خصوص پرونده قبلي که در دادگاه ‏انقلاب تبريز مطرح بود وکيلشان بودم. ‏
وي با اشاره به کيفرخواستي که از سوي دادگاه انقلاب تبريز صادر شده بود خاطرنشان مي کند: اتهام اقدام عليه امنيت ملي ‏و نشر اکاذيب از طريق حضور در راهپيمايي ها و مقاله هاي متعددي که برخي از آنها منتشر شده، برخي وبلاگ نوشت ‏بوده و برخي نيز اصلا منتشر نشده بود (و ماموران از خانه ايشان جمع آوري کردند)، به ايشان وارد شده بود. همچنين ‏دادگاه نسبت به همکاري با نهضت آزادي و نيز گروه هاي تجزيه طلب تاکيد داشت.‏
محمدعلي دادخواه با اشاره به اساسنامه نهضت آزادي که اعتقاد به تماميت عرضي ايران دارد، جمع اين دو اتهام را غير ‏ممکن دانست و آن را مردود تلقي کرد. ‏
اين عضو کانون مدافعان حقوق بشر همچنين با اشاره به اينکه شهناز غلامي داراي دختر ده ساله اي است که سرپرستي جز ‏مادر ندارد، مي افزايد: رسالت دستگاه قضا انتقام گيري يا تنبيه نيست. بلکه اجراي عدالت و انصاف است. بنابراين رعايت ‏حقوق عمومي در هر پرونده انتظاري است که از اين دستگاه مي رود. در مورد ايشان نيز جهت جلوگيري از هزاران آسيب ‏اجتماعي که دختر ده ساله اش را تهديد مي کند، که هم از داشتن نعمت پدر محروم است و هم اينک مادرش در بازداشت به ‏سر مي برد، بايد چاره ديگري انديشيده شود. به نظر من با هر قرار ديگري دادگستري مي تواند ايشان را آزاد کرده و اگر ‏ضرورتي تشخيص داد، به دادگاه فرا بخواند.‏
شهناز غلامي وب نگار، روزنامه نگار و عضو انجمن روزنامه نگاران زن (رزا) است که در تاريخ 19 آبان ماه امسال ‏بازداشت شد و هم اکنون در زندان تبريز به سر مي برد. وي همچنين از سال 1368 تا 1373 به مدت پنج سال زنداني ‏سياسي، بود، در مرداد86 نيز يک ماه را در بازداشت به سر برد و در شهريور ماه 87 حکم شش ماه حبس تعزيري به وي ‏ابلاغ شد.‏
شهناز غلامي مقاله هاي متعددي در مورد حقوق زنان و نابرابري هاي جنسيتي منتشر کرده و سازمان گزارشگران بدون ‏مرز در تاريخ يکم آذرماه87 با انتشار بيانيه اي دستگيري وي را محکوم نموده است. ‏
بسياري از فعالان زن تاکنون به نحوه دستگيري وي و خشونتي که با بازداشت وي به دختر ده ساله اش که از داشتن پدر نيز ‏محروم است روا شده، اعتراض کرده اند. ‏
شهناز غلامي چندي پيش در يکي از مقاله هايش نوشته بود: من بعنوان يك ‍ژورناليست كه سالهاست براي تحقق دموكراسي ‏و حقوق و برابري در تمامي جنبه هايش اعم از برابري ملي، برابري زن و مرد، برابري اقتصادي، و... تلاش مي كنم، با ‏وجود همه فشارها و سركوبها همچنان به فعاليت هاي اطلاع رساني خود در زمينه هايي كه لازم بدانم، ادامه خواهم داد. ‏اميدوارم برغم همه كاستي ها، و نقص هايي كه دارم با كلماتي كه هرگز قادر نيستند تمام حقيقت پديده ها را بيان كنند، بتوانم ‏گامي هر چند كوچك در اين مسير سبز بردارم. ‏

روز مادر مبارک

شادباشهاي روز مادر زير چكمه هاي سنگين امنيتي

فضاي امنيتي شهر در محدوده ميرداماد و شريعتي تمام آذر ماه روند رو به رشدي را پشت سر گذاشته است و بر هيچ كس پوشيده نيست كه اين فضاي رعب و وحشت با انواع متفاوتي از ماموران حكومتي به دليل فراخوانهاي مكرري است كه جنبش مردمي ما هستيم اعلام نموده است .از هفته پيش اين فضا به شدت هر چه تمامتر امنيتي و پليسي بود و پس از نيم روز دوشنبه ۲۵ آذر همزمان با روز مادر اين فضا با حضور بي سابقه هزاران مامور در اطراف ميدان مادر و خيابان ميرداماد و ساير خيابانهاي منتهي به شريعتي و ظفر شديدتر شده است. در دو سوي خيابانهاي مذكور ماشينهاي بدون آرم مربوط به نيرهاي امنيتي پارك شده و به هيچ كس اجازه ايست نمي دهند.موتورسواران لباس شخصي ، ماموراني كه دزدانه به تعقيب رهگذران مي پردازند ،ماموران انتظامي و پليسهاي زن چادر به سر در گروههاي۴ و پنج نفره همه جا در چهار سوي ميدان و زير تنديس مادر در كوچه ها و خيابانهاي فرعي در مركز ميدان ايستاده اند و جلوي گرد هم آمدن مردم را مي گيرند. بازداشتها و دستگيريها چون هميشه بي دليل همچنان ادامه دارد . با اين همه مردم زير لب "ما هستيم" و " روز مادر مبارك" گويان در همه جاي ميدان ايستاده اند. وحشت در چهره ماموران و اميد در چهره مردم موج مي زند . پنهان و آشكار همه مي دانند كه آنچه امشب در ميدان مادر مي گذرد همه نشانه هاي وحشت بر تن بيمار حكومتي است كه از "مردم" مي ترسد و پايان عمر ننگين خود را در "ما شدن مردم" مي داند.

ما هستيم

ارعاب و تهدید مقامات امنیتی درآستانه جشنهای كریسمس

مقامات امنیتی و انتظامی همانند سالهای گذشته موج تهدیدات و فشارها خود را برعلیه نوكیشان وایمانداران مسیحی در چندی از شهرهای ایران آغاز كرده اند.

به گزارش شبكه خبر مسیحیان فارسی زبان، با فرا رسیدن سالروز تولد خداوندمان عیسآی مسیح و آغاز جشنهای كریسمس و سال نو میلادی در بین كلیساها و ایمانداران مسیحی باز هم شاهد آن هستیم كه مقامات امنیتی و انتظامی همانند سالهای گذشته موج تهدیدات و فشارها خود را برعلیه نوكیشان وایمانداران مسیحی در چندی از شهرهای ایران آغاز كرده اند.
در طی روزهای های گذشته مقامات امنیتی و اطلاعاتی در چندی از شهرهای كشور از جمله تبریز، شیراز و سنندج ، جمعی از ایمانداران و نوكیشان مسیحی را به ادارات اطلاعات استان فراخوانده و با تهدید و گرفتن تعهد كتبی از آنان خواسته شد تا از برگزاری هرگونه مراسمی با عنوان جشنهای كریسمس و اجتماعات و گردهمایهای مسیحی خود داری كنند .
به گزارش FCNN ، در شهر تبریز با احضار چند تن از اعضای كلیسای خانگی "نجات" به اداره اطلاعات استان ضمن متهم ساختن آنان به ترویج مسیحیت و همكاری با بیگانگان خارج از كشور، آنان را مورد تهدید و ضرب و شتم قرار داده و پس از گرفتن تعهد مبنی بر عدم برگزاری اجتماعات مسیحی در خانه ها و ارتباط با رهبران كلیسا ، سپس آنان را آزاد كردند.
مامورین وزارت اطلاعات در شهر شیراز نیز تعدادی از اعضای یک کلیسای خانگی را فراخوانده و با اعمال فشار و بازجویی های طولانی و اخذ تعهد کتبی از آنان به منظور كنترل بیشتر ایمانداران مسیحی خواستار عدم ارتباط آنان با رهبران کلیسا و سایر اعضای کلیسا شد.
همچنین طبق گزارش دریافتی از سنندج نیز در هفته گذشته با احضار شبان و چندی از نوكیشان مسیحی از سوی اداره اطلاعات استان از برپایی هرگونه اجتماعات ومراسم جشن كریسمس منع و به آنان هشدار داده شد.
لازم به یاد آوری است، در بخشی از ماده ۱۸ اعلامیه جهانی حقوق بشر آمده ، هر كس حق دارد نسبت به "اجرای مراسم دینی و تعلیمات مذهبی چه بصورت خصوصی و یا بطور عمومی" از این امتیاز برخوردار باشد.
شبكه خبر مسیحیان فارسی زبان، ضمن ابراز نگرانی از اعمال فشار مضاعف و غیرانسانی بر هموطنان مسیحی، به جهت رفع محدودیت و برخورداری از برگزاری مراسم های عبادتی در سالروز تولد یگانه خداوند محبت عیسی مسیح، از کلیه سازمان های حقوق بشری همیاری می طلبد.

احضار و تعیین قرار کفالت برای پرستو الهیاری و عالیه مطلب زاده

-تغییر برای برابری: پرستو الهیاری، از اعضای کمپین یک میلیون امضا، روز دوشنبه 17آذرماه بعد از بازپرسی در شعبه یکم دادیاری امنیت دادگاه انقلاب مورد بازپرسی قرار گرفت و برای وی قرار کفالت 50میلیون تومانی، صادر شد.
پرستو الهیاری در این زمینه به تغییر برای برابری می گوید:« طبق احضاریه ای که روز چهارشنبه 13آذرماه به دستم رسید، باید سه روز بعد برای ادای یاره ای توضیحات به شعبه یک امنیت دادگاه انقلاب مراجعه می کردم. دیروز به همراه وکیلم زهرا ارزنی مراجعه و توسط قاضی سبحانی تفهیم اتهام شدم.»
وی می افزاید:« دیروز به اتهام اقدام علیه نظام مورد بازپرسی قرار گرفتم و در حقیقت این بازپرسی ادامه بازجویی پلیس امنیت بود. بازپرسی دوساعت و نیم طول کشید و سرانجام قرار کفالت 50میلیون تومانی صادر شد.» . کفالت پرستو الهیاری را برادر وی به عهده گرفته است. پیش از این در روز27 مهرماه ماموران پلیس امنیت گیشا به تفتیش منزل پرستو الهیاری از اعضای کمپین پرداخته و برخی از وسایل شخصی او را ضبط کرده بود.
عالیه مطلب زاده، یکی از9 نفر دستگیرشدگان روز 23 خرداد سال جاری در پی دریافت احضاریه کتبی برای ادای پاره ای توضیحات در شعبه اول دادیاری امنیت دادگاه انقلاب حاضر شده و اتهامات اخلال در نظم عمومی و تمرد در برابر پلیس به وی تفهیم و قرار کفالت 50 میلیون تومانی برای او صادر شد شد.
مطلب زاده می گوید:« طبق احضاریه ای که روز پنجشنبه 14آذرماه به دستم رسید، روز یکشنبه به دادیاری امنیت دادگاه انقلاب مراجعه کردم. در روند بازپرسی، اتهامم حضور در نشست و تمرد از دستور نیروی انتظامی عنوان شد.»
وی می افزاید:« بدون توجه به توضحاتم مبنی بر این که در روز 23خردادماه فقط به قصد بازدید از نمایشگاه عکس به محل گالری مراجعه کرده بودم و قصد شرکت در هیچ مراسم و یا نشستی را نداشتم، قرار کفالت 50میلیون تومانی برایم صادر شد.»
مینا جعفری وکیل عالیه مطلب زاده در این رابطه اظهار داشت: "اتهامات وارده با هیچ یک از موارد مندرج در قانون مجازات اسلامی راجع به جرایم امنیتی تطابقی ندارد و عدم حضور وکیل، محروم کردن موکل از یکی از بنیادی ترین حقوق متهمان است که در قانون اساسی نیز لحاظ شده است."
کفالت مطلب زاده را وکیل وی، مینا جعفری بر عهده گرفته است هرچند به جعفری اجازه داده نشده در مراحل بازپرسی موکلش حضور داشته باشد.

Die Allgemeine Erklärung der Menschenrechte wird 60

die Aktion zum 60. Jubiläum der Allgemeinen Erklärung der Menschenrechte in Mannheim

Der 10. Dezember 1948. "Ich werde Ihnen nun die Allgemeine Erklärung der Menschenrechte vorlesen", sagt Eleanor Roosevelt als sie vor die Generalversammlung der Vereinten Nationen tritt. Die Allgemeine Erklärung der Menschenrechte ist das Ergebnis eines zweijährigen Entwicklungsprozesses: In 30 Artikeln hat die UNO die Menschenrechte definiert, die jedem Menschen zustehen sollten.
Das von "allen Völkern und Nationen zu erreichende gemeinsame Ideal" wird zu einem der wichtigsten Dokumente der Menschheitsgeschichte. Sie ist Grundlage völkerrechtlicher Verträge und vieler Staatsverfassungen. Alle Staaten, die sich den Vereinten Nationen anschließen, erkennen die Erklärung automatisch an.
In Deutschland können laut einer Infratest-Umfrage vom Mai 2008 42 Prozent derDeutschen kein einziges ihrer Menschenrechte benennen. Und Sie? Lernen Sie Ihre Rechte kennen!
Die Allgemeine Erklärung der Menschenrechte ist eine große Errungenschaft für unser gesellschaftliches Zusammenleben.

Es gibt das Menschenrecht auf Religionsfreiheit

Wetteifern um religiöse Lufthoheit: Die Bibel der Christen und der Koran des Islam

Christen werden fast überall, wo sie Minderheit sind, verfolgt. Doch sie setzen sich zur Wehr: In Gaza, im Iran oder China nehmen Evangelikale Hilfswerke kein Missionsverbot hin, sondern schmuggeln Bibeln Land, um ihre Religion ausüben zu können. Trotzdem suchen verfolgte Christen häufig Zuflucht in westlichen Ländern.

Am letzten Abend seines Lebens rief Rami Ayyad seine Frau an und sagte ihr, er werde wohl nie mehr nach Hause kommen, Extremisten hielten ihn gefangen. Noch in der Nacht fand man seine Leiche, von Messerstichen und Pistolenschüssen entstellt. Er hinterließ neben seiner Frau drei kleine Kinder.Sein Verbrechen: Er hatte gewagt, in der palästinensischen Gaza-Stadt einen christlichen Buchladen zu eröffnen. Mehrfach hatten ihn Islamisten gewarnt, er werde sterben, wenn der Laden nicht schließe. Aber der Händler verkaufte weiter seine Bücher. Bis zum Tod.

Unterstützt wurde er dabei von dem christlichen Hilfswerk Open Doors (OD). Mit Geld, Gebet und Literatur auf Arabisch. Und so ist es häufig, wenn verfolgte Christen vor Ort der Repression widerstehen wollen: Ermutigt und gefördert werden sie durch fromme Hilfswerke von denen OD nur das bekannteste ist.
Damit setzen die meist evangelikalen Hilfswerke den Kontrapunkt in der aktuellen Diskussion um die Aufnahme verfolgter Christen in westliche Länder. Während Kirchen und Politiker derzeit nur über Asylgewährung großen Stils sprechen, wenn es um Hilfe für verfolgte Christen geht, hält Open Doors dagegen: Würden Christen der Verfolgung stets weichen, wäre das Christentum bald ein US-Glaube mit europäischem Ableger.Zwar sei Asyl für irakische Christen humanitär geboten, wie Deutschland-Chef Markus Rode einräumt. Vor allem aber dürfe darüber ein anderes Ziel nicht vergessen werden: die Hilfe für Verfolgte, die vor Ort bleiben wollen – im Falle der irakischen Christen zum Beispiel durch heimatnahe Neuansiedlung im relativ sicheren Norden des Landes. Dort hat OD durch Geld-, Tier- und Pflanzenspenden bereits vielen hundert Flüchtlingen zu einer neuen Existenz verholfen.Hilfswerke wie Open Doors verstehen die Unterdrückung Gläubiger nicht primär als Startsignal zur Fluchthilfe, sondern als Aufforderung, die Attackierten in ihrer Heimat zu stärken – mit geschmuggelten Bibeln, geheimer Pastorenausbildung, Druckerpressen, Medizin und Geld. Aber auch mit Kursen für die Opfer antichristlicher Gewalt. Dort sollen die Gefolterten, Vergewaltigten oder Traumatisierten die Kraft finden, ihren Peinigern zu vergeben – und in ihrer Heimat, sozusagen am Tatort, auszuharren.Wegen dieses Engagements werden OD-Mitarbeiter in Teilen Asiens und Afrikas oft als westliche Agenten beschimpft. Aber so absurd der Vorwurf klingt – ganz falsch ist er nicht. Diese Christen sind in der Tat Agenten eines westlichen Freiheitsverständnisses und vor allem des Menschenrechts auf Religionsfreiheit.Das zeigt sich etwa, wenn OD christliche Buchhändler im Hamas-regierten Gazastreifen fördert. Oder iranische Pastoren, die im Mullah-Staat das Evangelium predigen. Man kann dergleichen als Beihilfe zum Himmelfahrtskommando bezeichnen. Man kann darin aber auch den unermüdlichen Versuch sehen, das Recht auf Religionsfreiheit in Theokratien und anderen zwangshomogenen Gesellschaften bekannt zu machen. Denn OD klagt auch dort religiöse Selbstbestimmung ein, wo es naturgemäß kaum jemand anders wagt, etwa in Ländern, die nichtislamische Mission und den öffentlichen Abfall vom Islam mit dem Tod bestrafen.Aber noch in anderer Hinsicht wirken diese Aktivisten als Agenten westlicher Freiheit: Sie testen aus, was die in den meisten Ländern theoretisch geltende Religionsfreiheit praktisch wert ist. Wie solch ein Praxistest aussieht, veranschaulicht der Fall von Lina Joy aus dem vermeintlich liberalen Malaysia. Die gebürtige Muslimin konvertierte mit 26 Jahren zum Christentum. Seitdem versucht sie, aus ihrem Personalausweis den Eintrag "Islam" streichen zu lassen. Vergeblich.Kein Gericht des Landes gestattet ihr, offiziell aus dem Islam auszutreten, womit die Christin auch dem islamischen Erb- und Familienrecht unterworfen bleibt. Schließlich verbot sogar Ministerpräsident Abdullah Badawi jede öffentliche Diskussion des Falles. Stattdessen musste die Wahlchristin untertauchen, weil zornige Islamisten nach ihrem Leben trachteten. Nur dank OD-Mitarbeitern überlebte sie diese Enttarnung der malaysischen "Religionsfreiheit". Bislang.

Christliche Hilfswerke haben umstürzlerische Tendenzen
Dem Kampf christlicher Hilfswerke für Menschenrechte wohnt aber auch eine umstürzlerische Tendenz inne.

Etwa in Nordkorea, wo das Hilfswerk neben Lebensmitteln und Medizin auch viele Tausend Radios einschmuggelte, damit dortige Untergrund-Christen wenigstens per Radio an (südkoreanischen) Gottesdiensten teilnehmen und sich nebenbei der allgegenwärtigen Medienmanipulation des Regimes entziehen können.Ähnlich in der Volksrepublik China. Wird dort ein Untergrundpastor geschnappt, drohen ihm schnell 20 Jahre Haft samt Folter und Umerziehungslager, weil das Regime staatsunabhängige Christengemeinden wohl zu Recht als potenzielle Oppositionsherde fürchtet. Doch das Wachstum der Untergrundchristen können selbst drakonische Strafen nicht stoppen. Ihre Zahl hat sich binnen Jahrzehnten auf 50 bis 80 Million Chinesen mindestens verdoppelt. Dazu trug OD erheblich bei durch viele Million eingeschmuggelter Bibeln, durch Schulung Zehntausender Gemeindeleiter, durch Geld, Medizin und Technik.Ob in Nordkorea, Iran oder Teilen Nigerias – überall wurden schon Bibelschmuggler hingerichtet oder erschlagen. Solch frommer Opfermut könnte manche westlich-liberalen Zeitgenossen befremden, ahnt man bei Open Doors. Nur, so könnten die christlichen Aktivisten einwenden: Wer sonst außer Überzeugungstätern soll eifernden Theokraten und Diktatoren permanenten Widerstand leisten?

Übrigens: Die Arbeit des ermordeten Buchhändlers von Gaza wird fortgesetzt. Nun betreibt seine Witwe den christlichen Buchhandel. Unterstützt wird sie dabei von Open Doors. Und noch haben die extremistischen Mörder nicht gewagt, wieder zuzuschlagen. Zeichnet sich da ein Gesinnungswandel ab? Ein erster Erfolg?

انتقال دانشجوی زندانی به سلول انفرادی: هود یازرلو

بنابه گزارشات رسیده از بند ۲۰۹ زندان اوین ،دانشجوی زندانی هود یازرلو روز ۱۷ آذر ماه به سلول انفرادی منتقل گردید. آقای یازرلو در سلولی قرار داده شدکه فاقد هیچگونه امکانات پوششی بود.

در حالت عادی به زندانی برای خواب معمولا ۲عدد پتوهای سربازی داده می شود ولی وقتی که او را به سلول انفرادی منتقل کردند از دادن پتو به او خوداری کردند، و دریچه سلول را در سرمای شدید باز گذاشته بودند و او تمام شبانه روز در معرض سوز سرمای شدید قرار داشت.
در این سلول لامپ کم نوری قرار داده شده که نور آن خاص بوده و بر زندانی فشار روحی مضاعفی وارد می کند وهمچنین نور آن امکان خوابیدن را از زندانی سلب می کند. از این سلول بوی متعفنی بر می خیزد که باعث حالت تهوع و سر درد زندانی می شود و شرایط طاقت فرسایی را برای زندانی ایجاد می کند.
هود یازرو بیش از ۶ماه است که در بند مخوف۲۰۹ تحت شرایط طاقت فرسایی قرار دارد.
از طرفی دیگر برای تحت فشار قرار دادن زندانیان سیاسی بند۲۰۹ پنجره های محل استحمام زندانیان را باز گذاشته اند و سوز سرمای شدید و گرم نبودن آب به اندازه کافی زندانیان سیاسی را از استحمام کردن محروم نموده اند.
دانشجوی زندانی هود یازرلو در بدو دستگیری ۳۷روز در سلول انفرادی قرار داده شد که وضعیت بهداشتی سلول غیر قابل تحمل بود او در آنجا دچار ناراحتی حاد ریه گردید و در اثر این ناراحتی ریه اش عفونی شد بطوری که دائم خلط های او آمیخته به خون بود و همچنان از ناراحتی ریه رنج می برد ولی از درمان جدی او تا به حال خوداری شده است.
در حدود ۳ هفته پیش وقتی که دو متخصص ایدز، برادران علائی را به سلول این دانشجو آورده بودند و او این موضوع را به خانواده اش اطلاع میدهد بازجویان وزارت اطلاعات او را ساعتها به بازجوئی بردند و تحت فشارهای طاقت فرسای روحی و جسمی قرار دادند.
لازم به یادآوری است که دانشجوی زندانی هود یازرلو روز ۴خردادماه تلفنی توسط فردی بنام ضرغامی به شعبه ۲ دادگاه انقلاب احضار گردید و به جرم اینکه در سفری مادرش راکه برای دیدن خاله اش به شهر اشرف همراهی می کرده است دستگیر نمودند.
او به دستور حسن زارع دهنوی معروف به قاضی حداد به سلول انفرادی منتقل گردید و تحت شکنجه های جسمی و روحی بازجویان وزارت اطلاعات که با نام های مستعار سید و رحمتی هستند قرار گرفت.
بازجویان بارها به او تاکید کرده اند که برای انتقام گیری از خانواده اش او را به اینجا آورده اند. بازجویان وزارت اطلاعات همچنین علیه او پرونده ای گشودند و به شعبه ۱۵دادگاه انقلاب آن را ارسال کردند که توسط صلواتی رئیس این شعبه بر اساس قانون محاربه آقای یازرلو و مادرش خانم نازیلا دشتی را مورد محاکمه قرار داد.
خانم دشتی در جریان قتل عام های زندانیان سیاسی سا ل ۱۳۶۷ خواهر و برادر خود را که بنام های فریبا دشتی و هود دشتی را از دست داده است. خانم نازیلا دشتی در دهۀ۱۳۶۰ در حالی که باردار بودند همراه با همسرشان دکتر هانی یازرلو از فعالین سیاسی شناخته شده در ایران سالها در زندان بودن و حتی در آستانه اعدام قرار داشتند.
در بدو دستگیری هود یازرلو تعداد زیادی از شخصیتهای سیاسی،حقوقی،فرهنگی و کارگری ایران خواستار آزادی فوری و بی قید و شرط این دانشجوی در بند شدند.
فعالین حقوق بشر و دمکراسی در ایران، ادامه بازداشت غیر قانونی این دانشجوی زندانی در بند مخوف ۲۰۹ وزارت اطلاعات، و انتقال مستمر او به سلولها انفرادی و بکار بردن شیوه های جدید شکنجه علیه این او را محکوم می کند.و از سازمانهای حقوق بشری خواستار اقدامات عاجل برای آزادی فوری و بی قید وشرط این دانشجوی زندانی است.

گردهمائی ایرانیان در کلن به مناسبت سالروز جهانی حقوق بشر

ده ها تن از هموطنان ایرانی در ساعت۱۴:۳۰بعداز ظهرروزشنبه ششم دسامبر۲۰۰۸با دردست داشتن متون ۳۰سند اعلامیه جهانی حقوق بشرکه به بادکنک های سفید وصل شده بودند در مقابل کلیسای دم درشهر کلن گرد آمدند.
در این گرد همآئی که به مناسبت شصتمین سالگرد تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر برگزار شده بود،
پس از خوانده شدن تک تک بندهای اعلامیه جهانی حقوق بشر، موارد گوناگون نقض خشن حقوق بشر توسط حکام جمهوری اسلامی, سرکوب دگراندیشان, اعدامهای جمعی, اعدام زنان و کودکان و سنگسار وقطع دست و پا ودرآوردن چشم اعتراض شد.
در پایان بادکنک های سفید همراه با خواندن تیتر همین ۳۰ اصل به آسمان رها شد.
این گردهمایی به دعوت جمعیت دفاع اززندانیان سیاسی ایران-کلن وبرای بیست ویکمین سال ،به مناسبت روز جهانی حقوق بشر،برگزار شد.

آزادی عقیده در ایران

دولتی که خود را جمهوری اسلامی می خواند و ادعای برقراری عدالت عدل علی و حمایت از مستضعفین و مسلمانان جهان دارد هر گونه آزادی بیان و عقاید و اندیشه را از مردم ایران صلب کرده.
اینروزها رژیم جمهوری اسلامی با قوانین قرون وسطایی به نام حد و تعزیر به شکنجه جوانان ایران اقدام میکندتا قدرت خود را در ضرب و شتم جوانان به نمایش گذارد.سردمداران این رژیم ضد بشری برای تاراج ایران وبقا خود هر چندگاه به بحرانی خودساخته روی می آورند تا افکار عمومی را از مسائل حاد منحرف سازند و در این میان از هیچ آزاری بر مردم دریغ نمیکنندو چنین به نظر مي رسد که وظيفه و امنيتي را که عمدتاً عبارت است از "پيشگيري از وقوع جرم و جنايت" وارونه انجام مي دهند. ابتدا در محافل خودشان تصميم مي گيرند کدام رفتار مجرمانه است ، سپس تصميم مي گيرند آن رفتار مجرمانه را که خود کشف کرده اند کنترل کنند
آنان که با اقتدارگرايان سرو کارشان افتاده است مي دانند هر آن کس براي اين کشور دل بسوزاند، بر کرسي اقدام عليه امنيت ملي مي نشيند.
این سوال برای هر کسی پیش می آید که از تمام جوامع حقوق بشری بخواهد که اگر انسانی به جرم دفاع از حقوق بشر و دموکراسی خواهی و حق طلبی به سیاهچال های اوین روانه شود چه کسی باید از حق قانونی و انسانی ایشان دفاع کند؟ این مساله در حالتی اتفاق می افتد که آزادی بیان و گفتار در هر کشور امری عادی و معمولی به حساب می آید اما در کشور ما از جرم های سنگین و مهم است از تمامی آزادیخواهان و برابری طلبان جهان درخواست می کنیم نسبت به رفتارهای مغایر با حقوق بشر رژیم جمهوری اسلامی سکوت نکرده و برای آزادی تمامی زندانیان عقیده و بیان که در زندانهای جمهوری اسلامی تحت رفتارهای غیر انسانی به سر می برند تلاش کنند.

"تغییر برای برابری" نامزد جایزه آزادی بیان

تغییر برای برابری:پس از برنده شدن جایزه ویژه گزارشگران بدون مرز در مسابقه سالانه دویچه ووله، در هفدهمین دوره‏ی مراسم اهدای جوایز سال «آزادی بیان» از سوی سازمان گزارش‏گران بدون مرز نیز سایت تغییر برای برابری به عنوان یکی از نامزدهای بخش وبلاگ ها مطرح شد.
به گزارش رادیو زمانه در این مراسم که چهارم دسامبر، برابر با چهاردهم آذرماه، در پاریس برپا شد، سرانجام زارگانا و نایف اُنلا دو روزنامه‏نگار زندانی در برمه به طور مشترک، برنده‏ی جایزه‏ی مبارزه از طریق اینترنت شدند.
شیرین عبادی، برنده‏ی جایزه‏ی صلح نوبل، میهمان ویژه‏ی این مراسم بود. او جوایز برندگان را به آنان یا فرستادگانشان اهدا کرد و درباره‏ی سانسور در جهان و به ویژه در ایران، سخن گفت.
عبادی در پاسخ به سوالی درباره نامزد شدن سایت تغییر برای برابری گفت:" تلاش فعالین حقوق زن در ایران، همواره مورد تقدیر آزاداندیشان دنیا قرار گرفته و این که آن‏ها توانستند با امکانات بسیار اندک و نویسندگان قلیلی که دارند، خودشان را به دنیا بشناسانند، باعث افتخار و سربلندی خودشان، من و همه‏ی ایرانی‏ها است."
رضا معینی، مسوول ایران، افغانستان و تاجیکستان، سازمان گزارش‏گران بدون مرز نیز به زمانه گفت:" خیلی خوشحال می‏شدم، اگر سایت «تغییر برای برابری»، برنده‏ی این جایزه می‏شد. ولی همین‏که به عنوان نامزد طرح بوده و عملاً طرح شد، مهم است. همان‏طور که دیدیم، هنگام سخنرانی خانم عبادی کلیپ دوستان ما برای کمپین یک میلیون امضا، در پشت سر ایشان پخش می‏شد. در جلساتی این‏گونه، طرح شدن اهمیت دارد.
سال گذشته هم روزنامه‏نگار خوب ایرانی، خانم ژیلا بنی‏یعقوب کاندیدای ما بود، اما برای اهدای این جوایز، همواره هیأت داوران که ۲۷ روزنامه‏نگار از ۲۷ کشور در سراسر جهان هستند، رأی می‏دهند و ما دخالتی نداریم. ضمن این که آقای رضا علیجانی هم به عنوان روزنامه‏نگاری که در سال ۲۰۰۱ برنده‏ی جایزه شد."
فرنگیس حبیبی، روزنامه‏نگار و مسوول بخش فارسی رادیو فرانسه از دیگر شرکت کنندگان در این مراسم بود.حبیبی پاسخ رادیو زمانه در رابطه با نامزدی سایت تغییر برای برابری را اینگونه داد:"طبیعتا به خاطر دل‏بستگی عاطفی، حرفه‏ای و هم‏بستگی حرفه‏‏ای ملی که داریم، دلمان می‏خواست کسانی که در ایران در شرایط بسیار سخت کار می‏کنند و سعی می‏کنند پیام خودشان را برسانند و در این مورد زنانی که برای لغو قوانین تبعیض‏آمیز و برابری حقوق مبارزه و تلاش می‏کنند، جایزه‏ای در این مراسم بسیارصمیمی و باشکوه بگیرند. ولی در عین حال وقتی می‏بینم روزنامه‏نگار برمه‏ای که ۴۵ سال به علاوه‏ی ۱۴ سال را باید در زندان بگذراند، یا روزنامه‏نگار کوبایی که ۲۰ سال را باید در زندان بگذراند، این جایزه را گرفته، بازهم فکر می‏کنم خوب است که چنین سازمانی مثل گزارش‏گران بدون مرز هست که نگهبان صدای روزنامه‏نگارانی است که در بدترین شرایط، از درون زندان‏ها و بیغوله‏ها سعی می‏کنند حرفه‏اشان را انجام بدهند. البته، دل‏گرمی خاصی برای زنانی خواهد بود که در ایران کار می‏کنند و شاید دور نباشد که جوایزی دریافت کنند. چه در این‏جا و چه در جاهای دیگر.
زنانی که در ایران و اصولاً روزنامه‏نگارانی که در ایران دارند کار می‏کنند، در لحظات آینده از این مراسم خبردار می‌شوند. آن‏ها هم خوشحال خواهند شد که بالاخره روزنامه‏نگاران و همکارانشان در جاهای دیگر دنیا، جایزه گرفته‏اند."
لادن برومند، یکی از فعالان حقوق بشر نیز با بیان اینکه ایران در این مراسم با بودن شیرین عبادی به عنوان میهمان ویژه و نیز نامزد شدن سایت «تغییر برای برابری» حضوری فعال داشت ، تاکید کرد:"جزو نامزدها شدن، خود نوعی شناسایی و ادای احترام به کار آن‏ها است. اهمیت ایران در این مورد این بود که در چهره‏ی یک برنده‏ی جایزه‏ی صلح نوبل که برای حقوق بشر در ایران کار می‏کند، به نوعی ایران هم حضور داشت و این همبستگی بین کشورهایی که گرفتارند و آزادی در آن‏ها نیست را هم نشان می‏دهد."
از سه جایزه‏ی سال ۲۰۰۸ سازمان گزارش‏گران بدون مرز، امسال دو جایزه به روزنامه‏نگاران و وبلاگ‏نویسان قاره‏ی آسیا که بیشتر از دیگر قاره‏ها با زندان و سانسور روزنامه‏نگاران روبرو است، داده شد.
جایزه‏ی دیگر به یک روزنامه‏نگار دربند کوبایی تعلق گرفت. ریکاردو گنزالس آلفونزو از کوبا، برنده‏ی جایزه‏ی روزنامه‏نگار سال شد که در راه آزادی خبر و اطلاعات تلاشی پیگیر داشته و اکنون سال‏هاست در هاوانا زندانی است. او در ماه مارس ۲۰۰۳ همراه ۲۶ روزنامه‏نگار دیگر کوبایی دستگیر و زندانی شد و با وجود بیماری و یک بار جراحی شدن، هم‏چنان زندانی است.
در این قسمت، روزنامه‏نگاران دیگری نیز نامزد بودند؛ موسی کاکا از نیجریه، میشل کیلو از سوریه، ناتالیا مورار از روسیه و نیسیان یاگما از سریلانکا.
جایزه‏ی رسانه‏ی سال که به وبلاگ‏ها، رادیوها و رسانه‏هایی که در راه آزادی بیان مبارزه می‏‏کنند داده می‏شود، به «رادیوی آزاد» در کره‏ی شمالی داده شد که روزنامه‏نگار آن به زندانی طولانی در رژیم کره‏ شمالی محکوم شده است.

روز یکشنبه ۱۷ آذرماه، مراسم بزرگداشت روز دانشجو به دعوت «دفتر تحکیم وحدت» در دانشگاه تهران و تحت کنترل شدید امنیتی برگزار شد. شب پیش از برگزاری تجمع، منازل تعدادی از دانشجویان توسط نیروهای انتظامی تفتیش شد.
«دفتر تحکیم وحدت» در فراخوان خود برای تجمع دانشگاه تهران از جمله نوشته بود: «در ۵۵مین سالگرد اعتراضات ضداستبدادی و ضداستعماری دانشجویان و به خاک و خون کشیده شدن سه آذر اهورایی در سال ۱۳۳۲ بار دیگر برمی‌خیزیم تا بانگ اعتراض بر علیه مستبدانی سر دهیم که به تاراج منابع ملی و آبرو و حیثیت ایران و ایرانیان مشغولند، و پیامد سیاست‌های غلط‌شان فساد فراگیر، فقر گسترده، پایمال شدن حقوق شهروندی، از بین رفتن عزت ایرانیان در سراسر جهان، تحریم‌های بین‌المللی، بیکاری و هزاران معضل دیگر است.»
مراسم بزرگداشت روز دانشجو در برابر دانشکده‌ی فنی دانشگاه تهران، در ساعت ۱۲ آغاز شد و تا ساعت ۱۴ ادامه داشت.
برخی رسانه‌های اینترنتی پیشتر اعلام کرده بودند که شورای امنیت استان تهران در جلسه‌ی روز شنبه‌ی خود به نیروهای انتظامی و نهادهای امنیتی دستور داده است تا از برگزاری تجمع دانشجویان در دانشگاه تهران جلوگیری کنند.
مهدی عربشاهی، دبیر تشکیلات «دفتر تحکیم وحدت»، در گفت‌وگو با دویچه وله، از صدور دستور ممانعت از برگزاری تجمع دانشجویان اظهار بی‌اطلاعی می‌کند، اما تایید می‌کند که فضای اطراف دانشگاه تهران تحت کنترل شدید امنیتی بوده و دستگیری‌های پراکنده‌ای هم وجود داشته که از تعداد دقیق آنها هنوز اطلاع دقیقی در دست نیست.
دبیر تشکیلات «دفتر تحکیم وحدت» همچنین از دستگیری کوتاه‌مدت چند تن از اعضای «انجمن دانشجویان دمکراسی‌خواه» و تفتیش منازل آنها در روز شنبه ۱۶ آذر خبر می‌دهد. «انجمن دانشجویان دمکراسی‌خواه» نیز از جریانات دانشجویی است که در سازماندهی تجمع روز یکشنبه شرکت داشته‌اند.
طبق گفته‌ی مهدی عربشاهی، نیروهای انتظامی ورود دانشجویان به دانشگاه تهران را به‌شدت کنترل کرده و اجازه‌ی ورود دانشجویان دانشگاه‌های دیگر به این دانشگاه را نمی‌داده‌اند. اما با رفتن جمعیت به سوی در اصلی و به دلیل فشار و ازدحام جمعیت، در شکسته می‌شود و دانشجویان دیگر دانشگاه‌ها هم امکان شرکت در تجمع را می‌یابند.
در این تجمع، دانشجویان مختلف از انجمن‌های شهر تهران، دانشجویان عضو کمیسیون زنان دفتر تحکیم وحدت، و نیز دانشجویانی که عضو «تحکیم» نیستند به ایراد سخنرانی پرداختند. طبق گفته‌ی مهدی عربشاهی، مضمون اصلی این سخنرانی‌ها، اعتراضات و انتقادهای دانشجویان «به فضای کلی کشور» بوده که با تشویق حاضران روبه‌رو شده است.
مهدی عربشاهی اصلی‌ترین انتقاد «دفتر تحکیم وحدت» به سیاست‌های دولت نهم را «نقض حقوق انسانی و اولیه‌ی مردم ایران و به‌ویژه دانشجویان» عنوان می‌کند و بر «حق محوری تحصیل» تاکید می‌ورزد.